ကားေမာင္းျခင္း

ဘီးေခြေပၚလက္တင္

ေရွ႕ကိုတည့္တည့္ၾကည့္

ေဘးကုိ သိပ္မေငးနဲ႔

အေလွ်ာ့ေပးတဲ့ အခါေပး

ေက်ာ္တက္တဲ့ အခါတက္

ေဘးခ်ေပးတဲ့ အခါေပး။

စုတ္တဲ့ကား

ခ်ာတဲ့ကား

ေဟာင္းတဲ့ကား

ေျပာင္တဲ့ကား

ျမန္တဲ့ကား

လွတဲ့ကား

ႀကီးတဲ့ကား

ျမင့္တဲ့ကား

ရွည္တဲ့ကား

ကုိယ့္ကားကေရာ

ဘာကားလဲ။

စည္းကမ္းေဖာက္သူ

လိမၼာသူ

မုိက္ရုိင္းသူ

မုိက္မဲသူ

အခ်က္မျပသူ

ညာဖက္က ေက်ာ္တက္သူ

ျမင္ကြင္းကြယ္မွာ ေနသူ

ၿပဳိင္ခ်င္သူ

အေလွ်ာ့ေပးသူ

ကပ္လုိက္သူ

ကပ္ေက်ာ္သူ

ကုိယ္ကေရာ

ဘာလူလဲ။

တဘီးျခင္းလွိမ့္

မုိင္ႏႈန္းကန္႔သတ္ခ်က္ေတြမ်ား

တိမ္ေတြဆီ ဦးတည္

လမ္းမေပ်ာက္နဲ႔

စည္းမေဖာက္နဲ႔

ခ်ိဳင့္ခြက္ေတြေရွာင္

လွည့္ကင္းကုိေရွာင္

မီးေရာင္ျမင္ရင္

အရွိန္ေလွ်ာ့

ေျဖာင့္တဲ့ အခါေျဖာင့္

ေကြ႔တဲ့ အခါေကြ႔

အနိမ့္အျမင့္

အဆင္းအတက္

ပ်င္းတဲ့အခါလည္းပ်င္း

သီခ်င္းညည္းရင္း

ကားေမာင္းျခင္း။

အလြမ္းေတြ

ႏွင္းေတြ ဖုံးေနေသးတဲ့ သစ္ပင္ေတြမွာ

တိမ္ျဖဴျဖဴ တခ်ဳိ႕ ေပက်ံေနတဲ့ ေကာင္းကင္ျပာႀကီး ထဲမွာ

ဆြတ္ဆြတ္ျဖဴေနတဲ့ အိမ္ေခါင္မုိးေတြ ေပၚမွာ

ရုတ္တရက္ ထပ်ံသြားတဲ့ ငွက္နီနီေလးရဲ႕ ရင္အုပ္ထဲမွာ

သုိးေမႊးဦးထုပ္ ဆင္တူနဲ႔ လက္တြဲထားတဲ့ အမည္မသိ စုံတြဲရဲ႕ ရယ္သံေတြထဲမွာ

ခပ္ေ၀းေ၀းက ကားဟြန္းသံ တုိးတုိးတိတ္တိတ္ထဲမွာ

မီးေရာင္နဲ႔ ေႏြးေထြးေနတဲ့ အိမ္နီးခ်င္းေတြရဲ႕ ထမင္းစား ၀ုိင္းထဲမွာ

ေစ်းဆုိင္မွာ တြန္းလွည္းေလးနဲ႔ ျဖတ္သြားတဲ့ အေမနဲ႔ ကေလးဆီမွာ

ေဆြးေဆြးျမည့္ျမည့္ ေတးသြား တစ္ပုဒ္ထဲမွာ

စိတ္၀င္စားစရာ မေကာင္းတဲ့ ေန႔လည္ခင္း တစ္ခုဆီမွာ

ကုိယ္ေရေလာင္းဖုိ႔ ေမ့ေနတတ္တဲ့ သစ္ပင္ေလးဆီမွာ

ဖတ္လက္စ ေမွာက္ထားမိတဲ့ စာအုပ္ေလးရဲ႕ ေအာက္မွာ

သၾကားမပါတဲ့ ေကာ္ဖီ ပ်စ္ပ်စ္ တစ္ခြက္ထဲမွာ

အလြမ္းေတြ……………….။

ဘုိင္လက္ေဆာင္

အမ်ားသူငါ ဗာလင္တုိင္းၾကတဲ့ ေန႔မွာ ပုံရိပ္လည္း အားက်မခံ လက္ေဆာင္ ေတာင္းပါတယ္။ ပုံရိပ္ေတာင္းတာ ကဗ်ာလက္ေဆာင္ပါ။ အစကေတာ့ စပ္လုိ႔ မရဘူးတဲ့။ အဲဒါနဲ႔ ဆက္ရစ္ေတာ့ ေနာက္ဆုံး ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ ရလာပါတယ္။ (ငွဲငွဲ) ကဗ်ာနာမည္ကုိေတာ့ ပုံရိပ္ပဲ ေရြးေပးလုိက္ပါတယ္။ ကဗ်ာကေတာ့ သူ႔ကဗ်ာပါ။ ခံစားၾကည့္ၾကပါဦး။

ပုံေရ …

ဗယ္လင္တိုင္းေဒးတဲ့၊
အမ်ားသူငါ ဟိုဟာ ဒီဟာေရးၾကေတာ့
အေတြးေတြ လမ္းထြက္ေလွ်ာက္
ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ ေကာက္ေရးလိုက္တယ္။

ေရးမယ့္သာေရး
ဗယ္လင္တိုင္းေဒးဆိုတာ
ဘာညာေသခ်ာမသိ၊
အင္း … ဂူဂယ္လ္မယ္ ႐ွာၾကည့္ဦးမွ။

ကဲ … ေတြ႕ပါၿပီဗ်ာ၊
ဟုမ္းမ္ေပ့ခ်္မွာပါ ရဲရဲတြတ္၊
ဘယ္သြားသြား မလြတ္ပါလား။

ႏွစ္ဆယ့္တစ္ရာစုရဲ႕
ဗဟုသုတဘဏ္ႀကီး
၀ီကီပီးဒီးယားက ေျပာတယ္၊
ဗယ္လင္တိုင္းေဒးရဲ႕
ေ႐ွးကနဦးအစ
ေပဂန္ေတြကပါတဲ့။
ေနာက္က်ေတာ့ တမ်ိဳးျဖစ္
ခရစ္ယာန္ဇာတ္ သြတ္သြင္းသတဲ့။

က်င္းပစအခါ၀ယ္
ဗယ္လင္တိုင္းေဒးဆိုတာ
႐ုပ္လက္ေဆာင္ သက္သက္ေပးတဲ့
ေစ်း၀ယ္ရက္ေတာ့ မဟုတ္ခဲ့ပါ။

အမႉးျပဳတဲ့ သူေတာ္စင္
စိန္႔ဗယ္လင္တိုင္းဟာလည္း
ကြန္႐ွဴမာရစ္ဇင္ရဲ႕
စီးေတာ္ယာဥ္ မဟုတ္ခဲ့ပါ။

ယံုၾကည္ခ်က္ကို
အသက္နဲ႔လဲတဲ့
သူေတာ္စင္ရဲ႕ ေသြးရဲရဲဟာ
သစ္ပင္တကာ လွဲခုတ္
စကၠဴအမိႈက္လုပ္ဖို႔
ဆင္ေျခတစ္ခုလည္း မဟုတ္ခဲ့ပါ။

ပုံေရ…

လူတကာနဲ႔ ကန္႕လန္႔တိုက္
ေခ်ာကလက္ မႀကိဳက္လို႔ ကိုယ္မေျပာပါ။

လူတကာေမႊးခ်င္တဲ့
ႏွင္းဆီပန္းကေလးလည္း
မင္းဆီ လွမ္းေပးခ်င္ပါရဲ႕။

ဒါေပမယ့္
ရီဆက္႐ွင္း … တဲ့။

စီးပြားကလည္းက်
အနီးအနားလည္း မေနရတဲ့ အခါ
အကာေတြပယ္လို႔
အႏွစ္ကိုပဲ သယ္ေဆာင္ေပးမယ့္
စကားေလး တစ္ခြန္းကို
လြမ္းလြမ္းနဲ႔ပဲ ေျပာလိုက္မယ္၊
မင္းကို ကိုယ္ခ်စ္တယ္။

(ကုိပံုရိပ္)

ထြက္ေျပးသူရဲ႕ အရိပ္

ေရးဖုိ႕ အေၾကာင္းအရာ ေခါင္းထဲမွာ မယ္မယ္ရရ စဥ္းစားလုိ႕ မရျဖစ္ေနတယ္။ ဘာမွ မတင္ျဖစ္တာ ၾကာေတာ့ မ်က္ႏွာပူ လာတယ္။ (ဘေလာက္ ငရဲမင္းနဲ႕လဲ ထပ္မေတြ႕ခ်င္ပါ။) ဒါနဲ႕ပဲ ကဗ်ာေလး တစ္ပုဒ္လုိပဲ အလြယ္တကူ ခ်ေရးလုိက္ပါတယ္။ ကဗ်ာလုိ႕ပဲ သည္းခံျပီး ဖတ္ပါေနာ္။

xxx

အရိပ္
ကုိယ့္ေနာက္က ကပ္ပါလာျမဲ
အရိပ္
ကမာၻတျခမ္းေ၀းေတာင္
ထြက္မေျပးႏုိင္ခဲ့
အရိပ္
နာမည္ေတြ အလီလီေျပာင္းခဲ့လဲ
အရိပ္
မ်က္ႏွာဖုံးမ်ားစြာ တပ္ဖူးခဲ့ပါတယ္
အရိပ္
ဘယ္ေလာက္ပင္ ဖုံးကြယ္ထားေပမယ့္
အရိပ္
ကုိယ့္အရိပ္ဟာ
ကုိယ္ကုိတုိင္ပါပဲ။

မုန္တုိင္း

မုန္တုိင္းေၾကာင့္ ထိခုိက္ၾကရသူမ်ား အားလုံးသုိ႔......

မုန္တုိင္း…..

အရုိင္းဆင္ကာ

နာနာျပင္းျပင္း

ထင္းထင္းျပက္ျပက္

နင္းခတ္ရက္သည္။

ျပားအိမ္၀ပ္၀ပ္

ငုိသံေအာ္သံ

ဆူညံလြင့္ပါး

ထုိးထြက္ၾကားသည္။

အပ်က္အစီး

ထီးထီးမက်န္

ခ်ဳံးခ်ဳံးဘ၀

ျခြတ္ျခဳံက်ကာ

ၾကာခဲ့ျပီေလ………

ၾကာေလျပီပဲ

လွ်ပ္တျပက္လား…

တသက္မက ေတာ့ျပီလား….။

War

ခ်ိန္တာ ၾကာေတာ့ အားနာလာတာနဲ႕ ေနာက္ေရးထားတဲ့ ကဗ်ာ တစ္ပုဒ္။ သဒၵါေတြ မွန္ခ်င္မွမွန္ ပါလိမ့္မယ္။ သည္းခံၾကပါ။

I can’t hear any command
Nor even think of those glorious and prestigious things I was fighting for
But the grievous pain of the dying soldiers
But the tears of the inconsolable widows
Amidst the shower of bullets

The blood stained flag pretends to be victorious and elegant
The land exchanged with lives and blood seems to dignify the sacrificed souls
But I can’t value it no more than
The order “You may rest in peace”.

မဆုံေသာ ခ်ိန္ရြယ္ျခင္း

မဆုံေတာ့မဲ့ ပစ္မွတ္တစ္ခု
ငါခ်ိန္ရြယ္ရင္း
ေတြေ၀ ေနမိျပန္တယ္။
ျမွားရဲ႕ လားရာကုိ
ငါမသိ။
ဒါေပမယ့္
ပစ္မွတ္ ကုိထိမွာလည္း
စုိးရြံ႕မိတယ္။

ဘယ္ကုိ သြားမွာလဲ..
ေလးတစ္လက္နဲ႕
ျမွားတစ္စင္းရဲ႕ ရာဇ၀င္
ငါမၾကားခ်င္လည္း
ျမွားတစ္စင္း လြတ္ထြက္သြားခဲ့ဲဲျပီ။

အဓိပၸာယ္

စိတ္တုိင္းက်ၾကီး မဟုတ္ေသာ္လည္း တင္လုိက္ပါဦးမယ္ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္။

ပတ္၀န္းက်င္က သတ္မွတ္တာလား
ကုိယ္ဟာ တစ္ကယ္ပဲလား
ဘ၀ဆုိတာ ကုိယ္မပိုင္မွေတာ့
လႊင့္ပစ္ လုိက္႐ုံေပါ့။

ေခါင္းမညိတ္ နဲ႕ေလ
မတန္ပါဘူး
ရခဲ့တဲ့ ဖလား အစုတ္တစ္လုံး
ေပးလုိက္ ရတာ၀ိညာဥ္ တစ္ေကာင္။
ကုိယ္မသိ မွေတာ့ ေျမျမွဳပ္ပစ္ လုိက္မယ္
အတၲ တစ္ေထာင္။

ၾကယ္ေၾကြတဲ့ည

ည…
လက တျခမ္းပဲ့ေနတယ္
ဘယ္မွာ လဲကြယ္
မင္းေျခရာ
အလင္းေရာင္ေတြ
အမ်ားၾကီး ေသာက္မိလုိ႕
ကုိယ္ မအိပ္ႏုိင္ဘူး။

ၾကယ္ေတြကုိ ေရတြက္ေနရင္း
အသက္ၾကီး သြားတာေတာင္
မသိလုိက္ ပါလား။

ကုိယ့္ရင္ပတ္ေပၚ
ေၾကြက်သြားတာ
ၾကယ္တစ္စင္းလား
ႏွလုံးသား တစ္စုံလား

ကုိယ့္လက္နဲ႕ ထိလုလု
ေကာင္းကင္ျပိဳက်
ကုိယ္ လန္႕ႏုိး ခဲ့ျပီ။

ေၾကြပြင့္

တလြင့္လြင့္လွ်င္
လက္ျဖင့္ေျခြႏွယ္
ပန္းေတေလတုိ႔
လမ္းမွာေၾကြ။

ရယ္ေမာရက္စက္
သက္သက္မညွာ
နင္းရက္ကာပင္
ၾကင္နာမဲ့စမ္း
ပန္းေျခြေလ။

ပင္ထက္ျမင့္စံ
ကုိပန္းမာန္တုိ႕
ခုေတာ့ဘယ့္ႏွယ္
ပင္ေျခရင္းသက္
ဟက္ဟက္ရယ္ေမာ
ေလၾကမ္းေျပာခဲ့။

ပန္းတုိ႔မငုိ
ျဖည္းျဖည္းသံခ်ဳိ
ေအးေအးဆုိသည္…
ေျမဆီကုိစား
ေျမသားနဲ႔ဆက္
ကုိယ့္အသက္ဟာ
ေျမ႕ထံမွာမုိ႔
သခင့္ရင္ထက္
ကုိယ္ေမွးစက္မည္
ခက္္ရိပ္ခုိနား
ေၾကြပြင့္မ်ားႏွင့္။

တကယ္ေတာ့ ပုံရိပ္ ဘေလာက္ေရးျခင္းမွ ခဏအနားယူ သင့္တာၾကာပါျပီ။ သံေယာဇဥ္ မျပတ္ႏုိင္ေတာ့ ခက္တာေပါ့ေလ။ မလုပ္မေနရ အလုပ္တစ္ခုကုိ အျပီးသတ္ရ မွာမုိ႔ ခဏတာ အနားယူလုိက္ ပါဦးမည္။ ဒီၾကားထဲ သိပ္ျပီး ျပန္လာခ်င္လြန္းရင္ေတာ့ ျပန္လာၾကည့္ ပါမယ္။ ေပၚလုိက္ေပ်ာက္ လုိက္ ေပါ့။ ပုိ႔စ္ကေတာ့ မတင္ႏိုင္ဘူးေပါ့။ ပုံရိပ္ ျပန္လာမွာပါ။ လာလည္၊ လာဖတ္ၾကတဲ့ ေမာင္ႏွမမ်ား အားလုံး ေက်းဇူးပါ။

ညတမး္ခ်င္း

Paint နဲ႕ ပုံေတြဆြဲတဲ့ မပန္ကုိ အားက်လုိ႕။ ၾကြက္ကေလးကုိ အျမီးဆြဲျပီး ဆြဲထားတာ။

တိတ္ဆိတ္္တဲ့
ေကာင္းကင္ေအာက္
ငါတေယာက္တည္း။

ၾကယ္ေရာင္ေတြ တေရးႏုိး
ၾကီးစိုးတဲ့ အိပ္မက္။

အနႏၱ စၾကာ၀ဠာ
ေရတြက္ရာ မကုန္ႏုိင္ခဲ့
ႏႈိင္းယွဥ္ကာ ေ၀ခြဲမရ

ငါ ….ျမဴမႈန္ပါပဲ။

ရွဥ့္ကဗ်ာ

တစ္ေန႕သ၌ ကၽြႏု္ပ္ ပုံရိပ္သည္.…အဲဟုတ္ေပါင္။ မနက္ အလုပ္သြားရင္း လမ္းမွာေတြ႕တဲ့ အေၾကာင္းအရာေလး တစ္ခုပါ။ ေရးခ်င္တာ ေတြေလွ်ာက္ေရးထားတာ။ သည္းခံျပီး ဖတ္ၾကပါ။

တစ္ပင္ေပၚ၊ ႏွစ္ပင္တက္
လက္လက္ထ၊ ရွဥ့္ညဳိညဳိ
သစ္ရိပ္မွာခုိ။

အျမီးတုိ တဖြားဖြား
လႊားေက်ာ္ကာ၊ လမ္းေပၚလား ေလေတာ့
ကားေအာက္ မွာျပား။

ေနနည္း

ျပီးခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ေတြ

ငါသတိမရ။

ေပ်ာ္ခဲ့တဲ့ ရယ္သံေတြ

ငါမတမ္းတ။

ဆိုခဲ့ၾကတဲ့ သီခ်င္းေတြ

ငါျပန္ဆုိမိလည္း

ငါ…မလြမ္း။

အတူ႐ွိခဲ့တဲ့ အခ်ိန္မ်ားသာ

ငါ ့အတြက္ အေရးၾကီး။

ဘာမ်ား တတ္ႏုိင္ဦးမွာလဲ….

အခ်ိန္ဆိုတာ သြားျပီးရင္

ေနာက္ျပန္ မၾကည့္တာ

မင္းလည္း အသိ

ငါလည္း သိသားပဲကြယ္…။

ပတ္ခ်ာလည္

အရာရာ မျမဲ
ဒါကိုပဲငါ...စြဲေနေတာ့
ျမဲဦးမွာလား ငါ ့အစြဲ
ဒီလိုနဲ ့.....
အနတၱ တစ္ခု
အတၱအသြင္
အသက္႐ွင္ ေနထိုင္ေနတယ္။