ဘေလာက္ဂ္ဂင္းႏွင့္ စပ္လ်ဥ္း၍

ဒီစာကုိ ေရးမလုိ႔ စဥ္းစားတာေတာ့ ၿပီးခဲ့တဲ့ တစ္ပတ္ထဲကပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ရာသီဥတုကလည္း မေကာင္း၊ ရာသီဥတုက ေကာင္းေတာ့လည္း အေျခအေနက မေပးျဖစ္ေနတာနဲ႔ပဲ အခုမွပဲ ေရးျဖစ္ပါေတာ့တယ္။ ဘေလာက္ဂ္မ်ားေန႔ အမွတ္တရနဲ႔ တပါတည္း ကုိယ္ေျပာခ်င္တာေလးေတြ ဟုိေရာက္ဒီေရာက္ ေျပာဖုိ႔ ေရးျဖစ္တာပါ။  

ဘေလာက္ဂ္ကုိ စျဖစ္တဲ့ အခ်ိန္က အေရးႀကီးတဲ့ ေလွကားတစ္ဆင့္ကုိ တက္ဖုိ႔ ႀကိဳးစားေနခ်ိန္ပါ။ ဒါေပမယ့္ လုပ္စရာေတြ အင္မတန္ မ်ားေနတဲ့ထဲကပဲ စိတ္ရဲ႕ ထြက္ေပါက္တစ္ခုအေနနဲ႔ ဘေလာက္ဂ္ကုိ စခဲ့တယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ လုပ္စရာအလုပ္ေတြကုိ ေဘးနားမွာ ပုံထားၿပီး စာေတြေရးေနမိတဲ့ အထိ ဘေလာက္ဂ္ေရးျခင္းကုိ စြဲခဲ့ပါတယ္။ ေန႔စဥ္ဘ၀မွာ ႀကဳံေတြ႔ရတဲ့ အရာေလးတစ္ခ်ိဳ႕ဆိုလည္း စာထဲထည့္ေရးလုိက္ဦးမွ ဆုိၿပီး အၿမဲစဥ္းစားျဖစ္တယ္။ ပုံရိပ္ ဆိုတဲ့ လူတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ပုံရိပ္ေယာင္ ကမာၻမွာ ေပ်ာ္ေနေတာ့တာပဲ။

ပုံရိပ္ေယာင္ ကမာၻက ပုံရိပ္မွာ စိတ္ဖိစီးမႈေတြ မရွိဘူး။ စိတ္ပူစရာ၊ စိတ္ရႈပ္ေထြးစရာေတြ မရွိဘူး။ ကုိယ္လုပ္တဲ့ အလုပ္အေပၚမွာ ႏွစ္သက္မႈ အျပည့္ပဲ။ ဘ၀ရပ္တည္ေရး အတြက္ မဟုတ္ေပမယ့္လည္း ပုံရိပ္ေယာင္ ေလာကမွာ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ ရွိတယ္။ ေက်နပ္မႈ ရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ပုံရိပ္ရဲ႕ အားနည္းခ်က္ကေတာ့ စာေရးက်ဲျခင္းနဲ႔ ဘေလာက္ဂ္ေလာကႀကီးနဲ႔ ေကာင္းေကာင္း မရင္းႏီွးျခင္းပါပဲ။ ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္ က်ဲက်ဲနဲ႔ မွန္မွန္ပဲ ဘေလာက္ဂ္ေလးက ဆက္ၿပီး တည္ရွိေနခဲ့တယ္။ ဘာလုိလုိနဲ႔ စိတ္ကူးပုံရိပ္ရဲ႕ သက္တမ္းဟာ ေျခာက္ႏွစ္ရွိခဲ့ပါၿပီ။

ဘေလာက္ဂ္ေရးျခင္းရဲ႕ ေကာင္းျခင္းကေတာ့ ကုိယ့္စာကုိ လြတ္လပ္စြာ ေႏွာင့္ေႏွးျခင္း မရွိ အမ်ားနဲ႔ မွ်ေ၀ႏုိင္ျခင္းပါပဲ။ စိတ္ထဲရွိတဲ႔ အေၾကာင္းအရာကုိ ကုိယ့္ဆုံးျဖတ္ခ်က္နဲ႔ ကုိယ္ေျပာႏုိင္တယ္။ ပုံရိပ္ေယာင္ ကမာၻမွာ အေရာင္စုံ၊ အေသြးစုံပဲ။ တကယ္ စဥ္းစားၾကည့္မယ္ ဆုိရင္ အံ့ၾသ၀မ္းသာ စရာဟာ အခ်ိဳ႕ ဘေလာက္ဂ္ေရာင္းရင္းေတြနဲ႔ ခင္ခဲ့တာ ေျခာက္ႏွစ္ရွိၿပီ ဆုိတာပဲ။ ဘေလာက္ဂ္ေရာင္းရင္း အခ်ိဳ႕လည္း တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ေပ်ာက္ကုန္ၾကတယ္။ ဘ၀တုိးတက္ရာ တုိးတက္ေၾကာင္းနဲ႔ စီးပြားေရး၊ ႀကီးပြားေရး၊ မိသားစုေရးေတြနဲ႔ ရႈပ္ေထြးေနတဲ့ ေလာကႀကီးမွာ ေနေနရတဲ့ ဘေလာက္ဂ္ေတြ ဆုိေတာ့လည္း ေပ်ာက္ကုန္ၾကတာ အျပစ္မဆုိသာပါဘူး။ သူတို႔ကုိေတာ့ တစ္ခါတစ္ေလ လြမ္းမိပါတယ္။

စေရးစကေတာ့ ကုိယ္ေရးတာေလး ကုိယ့္ဘေလာက္ဂ္ေပၚမွာပဲ တင္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ေနာက္ေတာ့ အြန္လုိင္းမဂၢဇင္းေတြကုိ ကုိယ့္စာအခ်ဳိ႕ ပုိ႔ဖုိ႔ အႀကံရလာတယ္။ ကုိယ္ေရးတဲ့ စာဆုိေတာ့ ပရိတ္သတ္မ်ားႏုိင္သမွ် မ်ားေအာင္ ရည္ရြယ္တာ အမွန္ပဲ။ ဒီလုိနဲ႔ ေရးတဲ့စာေတြကုိလည္း ပုိၿပီး အရည္အေသြးေကာင္းေအာင္ ႀကဳိးစားလာရတယ္။ (ပုိေကာင္းလာသလားေတာ့ မသိဘူးေပါ့။ ဒါေပမယ့္ စာေရးတဲ့ အေလ့အက်င့္ေလး ပုိရလာပါတယ္။) မေရးဖူးတဲ့ အေၾကာင္းအရာအခ်ဳိ႕ကုိ ေရးၾကည့္ဖုိ႔ ႀကဳိးစားျဖစ္တယ္။ မေရးဖူးတဲ့ဟန္ အခ်ိဳ႕ စမ္းသပ္ၾကည့္ခ်င္တယ္။ စာတစ္အုပ္ဖတ္ရင္း ကုိယ္ႀကိဳက္တဲ့ ဟန္ပန္အခ်ဳိ႕ေတြ႔ရင္ ကုိယ္လည္း ဒီလုိဖန္တီးလုိ႔ ရပါလားလုိ႔ ေခါင္းထဲ အေတြး၀င္လာတတ္တယ္။ အဲဒီ အေတြးကေန ဆင့္ပြားၿပီး ေရးမယ့္ အေၾကာင္းအရာကုိ ဆက္ၿပီး စဥ္းစားေနတတ္တယ္။ အဲဒီလုိ စဥ္းစားရတာကုိက ေပ်ာ္စရာပါပဲ။

တကယ့္ေလာကမွာ စိတ္ညစ္စရာေတြမ်ားလာရင္ ပုံရိပ္ေယာင္ကမာၻထဲ ေျပး..ေျပး၀င္မိေတာ့တယ္။ အျပင္ေလာကက ပုံရိပ္စစ္နဲ႔ ဘေလာက္ဂ္ေလာကက ပုံရိပ္ေယာင္ကုိ ခြဲျခားထားမိတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ပုဂၢိဳလ္ေရးနဲ႔ ဆုိင္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြ မေရးျဖစ္မိသေလာက္ပဲ။ ပုံရိပ္စစ္ဟာ ဘယ္သူဆုိတာကုိ စာဖတ္သူအေနနဲ႔ တြဲမျမင္ေစခ်င္ဘူး။ တြဲျမင္ေနရင္ ဖတ္တဲ့စာအေပၚမွာ လႊမ္းမုိးမႈမ်ား ရွိေနမလားလုိ႔။  တကယ္ေတာ့လည္း ပုံရိပ္စစ္ဟာ အေရးမႀကီးလွပါဘူး။ ကုိယ္ႀကဳိက္တာေတြေရာ မႀကဳိက္တာေတြပါ ေရာေႏွာေနတဲ့ ပုံရိပ္တစ္ခုပါ။ ပုံရိပ္ေယာင္ ေလာကမွာေတာ့ ကုိယ္ကုိယ့္ကုိ (အတုိင္းအတာတစ္ခု အထိ) ဖန္တီးယူလုိ႔ ရတယ္ မဟုတ္လား။ ၾကာေတာ့လည္း ဘယ္ေလာကမွာ ကုိယ္ေနတယ္ဆိုတာ မကြဲျပားခ်င္ေတာ့ဘူး။ သိပၸံစိတ္ကူးယဥ္ ၀တၳဳတစ္ပုဒ္ ဆုိရင္ေတာ့ အၿပိဳင္ေလာက (parallel universe) တစ္ခုေပ့ါ။  

(ကုိရန္ေအာင္…ေနာက္ႏွစ္အတြက္ ႀကဳိၿပီး ေရးထားလုိက္ၿပီ။)

ရွိတာ သြန္ပစ္ စက္တင္ဘာႏွစ္

အိတ္ထဲမွာ…

၁) ေလာကႀကီးကုိ ခလုတ္ႏွိပ္ ပိတ္ပစ္လုိက္ဖုိ႔ သီခ်င္း တစ္ပုဒ္ရွိတယ္။

၂) ကုိယ့္မ်က္ေခ်း ကုိယ္ျမင္ေအာင္ ၾကည့္ပစ္လုိက္ဖုိ႔ (ဖုန္တက္ေနတဲ့) မွန္တစ္ခ်ပ္ရွိတယ္။

၃) အ႐ႈပ္ေတြကုိ ရွင္းပစ္လုိက္ဖို႔ ဘီးတစ္ေခ်ာင္း ရွိတယ္။

၄) မေတာ္တဆ ထိခုိက္မႈေလးေတြကုိ ျပင္ဆင္လုိက္ဖုိ႔ အတြက္ ပလာစတာေလးေတြ ရွိတယ္။

၅) လုိတရ အကုန္သုံး (ေနာက္ဆုံးမွ အေၾကြးမ်ားနဲ႔ ကုိယ့္ကုိထားခဲ့မယ့္) ကဒ္သုံးေလးငါး…ေျခာက္…ခုနစ္….(အဟမ္း) ကဒ္ ရွိတယ္။

၆) ဟုိဖြင့္ ဒီဖြင့္ ဖြင့္ဖုိ႔ ေသာ့ေလးငါးစုံ ရွိတယ္။ (တစ္ခါတစ္ေလ တံခါးေတြကုိ မမွတ္မိတတ္ဘူး။)

၇) တာ၀န္ရွိသူလုိ႔ အဓိပၸာယ္ရတဲ့ ကဒ္တစ္ကဒ္ရွိတယ္။ (ဘာတာ၀န္လဲ ဆုိတာေတာ့ ကုိယ္သာ အသိဆုံး။)

၈) အထက္ကုိ တက္ဖုိ႔၊ ေအာက္ကုိ ဆင္းဖို႔၊ ပိတ္ထားတဲ့ တံခါးေတြဖုိ႔ ကဒ္တစ္ကဒ္ရွိတယ္။

၉) အမုန္းေတြကုိ ဖိႏွိပ္ၿပီး ထည့္ထားတဲ့ အၿပဳံးတစ္ပြင့္ ရွိတယ္။ လုိရင္ ထုတ္သုံးတယ္။ မလုိရင္ ေခါက္ၿပီး သိမ္းထားလုိက္မယ္။

၁၀) ေရမေရာတဲ့ အၿပဳံးတစ္ပြင့္ ရွိတယ္။ (သုံးရတဲ့ အႀကိမ္ နည္းမ်ားနည္းလာသလား။)

၁၁) ေ၀၀ါးေနတဲ့ ေလာကႀကီးကုိ အကူၾကည့္ဖုိ႔ မ်က္မွန္တစ္စုံရွိတယ္။

၁၂) ၿပီးေတာ့….ေအးေအးေဆးေဆး ၀င္ေခြေနတဲ့ ေျမြတစ္ေကာင္ ရွိတယ္။ (ေအာင္မေလး)

(မသက္ေ၀ ေရ အိတ္ထဲကုိ ႏႈိက္ၾကည့္လုိက္ၿပီေနာ္။)

သီခ်င္းေရာင္ျခယ္

          ဆယ့္ႏွစ္ရက္၊ ဆယ့္သုံးရက္၊ ဆယ့္ေလးရက္….

          သုံးရက္လုံးကုိ မေမ့ဘူး။ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ရက္ကိုေမ့ထားခဲ့ၿပီးေတာ့မွ ဆယ့္ေလးရက္ေန႔မွာ ေပၚလာတဲ့ ေရွ႕မီေနာက္မီႀကီးရဲ႕ အေတြးေလ။

          ဒီေန႔ေတာ့ အနီေရာင္ေတြက လႊမ္းမုိးလြန္းေနသည္ဟု ထင္သည္။ အနီေရာင္ၾကားမွာ ပန္းေရာင္ကလည္း ပုန္းတ၀က္ ကြယ္တ၀က္ပင္။ ႏွင္းဆီနီေတြ၊ စကၠဴနီေတြ၊ အနီရဲရဲ ကဒ္ေတြ၊ ရဲရဲေတာက္ေနတဲ့ အသည္းေတြ၊ ပန္းနီေသြးေျပးေနတဲ့ ၀က္၀ံရုပ္ေလးေတြ၊ နီတြတ္ေနတဲ့ ေခ်ာကလက္ဘူးေတြ။ အုိ…မျမင္ခ်င္မွ အဆုံးပဲ။

          ေဘးနားက ျဖတ္ေလွ်ာက္သြားတဲ့ ေကာင္မေလးႏွစ္ေယာက္က ခ်ိန္းထားတဲ့ သူတုိ႔ေကာင္ေလးေတြ အေၾကာင္းေျပာရင္း ရယ္လုိ႔ေမာလုိ႔။ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ကေတာ့ ႏွင္းဆီနီနီေတြနဲ႔ ပန္းစည္းကုိ ကုိင္ရင္း ခပ္သုတ္သုတ္ေလွ်ာက္သြားေလရဲ႕။ ၀တ္ေကာင္းစားလွေတြနဲ႔ေလ။ ေရွ႕က လမ္းျဖတ္ကူးေနတဲ့ လူရြယ္ရဲ႕ ေက်ာပုိးအိတ္ထဲမွာလည္း နီနီေထြးေထြး အထုပ္ေလးတစ္ထုပ္ လွမ္းေတြ႔ေနရတယ္။ ေကာ္ဖီဆုိင္မွာ ထုိင္ေနတဲ့ အဖြားႀကီးႏွစ္ေယာက္ကလည္း အနီေရာင္ လႊမ္းမုိးတဲ့ ပ၀ါၿခံဳထည္ ကုိယ္စီနဲ႔။

ၾကည့္စမ္း…ဒီေန႔ကုိ အေရာင္ျခယ္ဖုိ႔ အစီအစဥ္မရွိတာ ကုိယ္တေယာက္တည္းလား။ ေန႔လည္ထမင္းစားခ်ိန္မွာ ဒီေန႔ ဘာအစီအစဥ္ရွိလဲလို႔ ေမးလာတဲ့ ေမးခြန္းကုိ ဂရုမစိုက္သလုိလုပ္ၿပီး ေျဖခဲ့တာ သတိရတယ္။ ဘာဂရုစိုက္စရာ ရွိလုိ႔လဲ။ မေန႔တေန႔ကလုိ ေန႔တေန႔ပါပဲ။ လုပ္ေဖာ္ကုိင္ဖက္တခ်ဳိ႕က စကားေတာင္ မေျပာႏုိင္ဘဲ ေစာေစာျပန္မွာမုိ႔ လုပ္စရာရွိတာေတြ ျမန္ျမန္လုပ္ရမယ္လုိ႔ ေလာေဆာ္ေနၾကတယ္။ တေယာက္ကေတာ့ အိမ္မွာပဲ ခ်က္မတဲ့။ တေယာက္ကေတာ့ ေျခာက္နာရီမွာ ခ်ိန္းထားသတဲ့။ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္လေလာက္ကတည္းက ဆုိင္မွာ ေနရာဦးထားရတယ္ ဆုိပဲ။ တုိ႔မ်ားေတာ့ ဒီေလာက္ မႀကဳိးစားဘူးလုိ႔ မလုိတမာေတြးေနလုိက္တယ္။

“ဟယ္လုိ…။ ေဟ့…ငါပါ။”

“ဘယ္က ငါလဲ…။ မသိဘူး။”

အသံရွင္ကုိ သိေသာ္လည္း ဘုေတာခ်င္ေသာ စိတ္ကမ်ားေန၏။

“မသိရင္လည္း ၿပီးတာပဲ။ နင့္နာမည္နဲ႔ သီခ်င္းတပုဒ္ ေရဒီယုိမွာ ၾကားလုိ႔။ အဲဒါေျပာျပမလုိ႔။”

“ဟယ္….။ တကယ္….။”

ေလသံခ်က္ခ်င္း ေျပာင္းသြား၏။

“ဘယ္လုိင္းကလဲဟင္။”

“ဂႏၳ၀င္ဂီတ…။ ကဲ…ျမန္ျမန္နားေထာင္။ မၾကားလုိက္ဘဲ ေနဦးမယ္။”

စကားမဆုံးခင္မွာပင္ ေရဒီယုိကုိ လက္က ဖြင့္ၿပီးေနေပၿပီ။

“ေက်းဇူးပဲ သူငယ္ခ်င္း။ ေနာက္မွ ျပန္ေခၚလုိက္မယ္ေနာ္…။”

ေရဒီယုိက သီခ်င္းက ခ်ဳိျမစြာ…လြမ္းေမာစြာ။ ဘယ္သူ႔လက္ခ်က္လဲ ဆုိတာေတာ့ သိႏွင့္ၿပီးၿပီ။ တိတ္တိတ္ေလး က်ိတ္ၿပဳံးရင္း သီခ်င္းကုိ နားေထာင္၏။ 

“လစႏၵာရယ္…ကုိယ့္ရဲ႕ အလြမ္းေတြဟာ

ေျဖသိမ့္လုိ႔ ရမွာ မဟုတ္။

ခ်စ္သူရွိတဲ့ အနာဂတ္ကုိ

ကုိယ္အၿမဲ ေတာင့္တ ေမွ်ာ္လင့္ေနဆဲ။”

ဒီေန႔က အေရာင္ေတြစံုလုိ႔ ေနသည္။

စာေရးခ်င္သူ တစ္ေယာက္ရဲ႕ မွတ္တမ္း

ညဥ့္က ေတာ္ေတာ္နက္ ေနပါၿပီ။ အိပ္ရာ၀င္ဖုိ႔လည္း မီးပိတ္ၿပီးပါၿပီ။ ဒါေပမယ့္ ထူးထူးျခားျခား ကၽြန္မ စာေရးခ်င္လာတယ္။ ေခါင္းရင္းမွာ ရွိေနတဲ့ မီးတုိင္ေလးကုိ လွမ္းၿပီး ဖြင့္လုိက္မိျပန္တယ္။ အိပ္ရာေဘးက စားပြဲေပၚမွာ အၿမဲတင္ထားတတ္တဲ့ ခဲတံနဲ႔ စာအုပ္တစ္အုပ္။ အဲဒီစာအုပ္ထဲမွာ ကၽြန္မ စိတ္ထဲမွာ ေပၚလာသမွ် အေၾကာင္းအရာေတြကုိ ခ်ေရးထားေလ့ရွိတယ္။

အိပ္ခ်င္စိတ္လည္း ေပ်ာက္သြားတာနဲ႔ အမွ် စာမ်က္ႏွာေပၚက အေၾကာင္းအရာေတြလည္း ေခါင္းထဲကုိ ျပန္ေျပး၀င္လာၾကတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဒီလုိစာအုပ္မ်ဳိး ကၽြန္မမွာ တစ္အုပ္မက ရွိပါတယ္။ သတိရတဲ့ အခ်ိန္က စၿပီး သိမ္းထားမိေပမယ့္ တခ်ဳိ႕တေလလည္း ေပ်ာက္ပ်က္ ကုန္ၾကပါၿပီ။ ငယ္တုန္းကေတာ့ သိမ္းရေကာင္းမွန္း မသိခဲ့ဘူး။

ကၽြန္မက စာသိပ္ေရးခ်င္ပါတယ္။ မူႀကဳိေက်ာင္းေလာက္ကတည္းက သူငယ္ခ်င္းမေလးကုိ အျပင္မွာ မျဖစ္ခဲ့တာေတြကုိ ဇာတ္လမ္းဆင္ၿပီး စီကာပတ္ကုံး ေျပာခဲ့တာ မွတ္မိတယ္။ သူငယ္ခ်င္းမေလးက မ်က္လုံးေလး အ၀ုိင္းသားနဲ႔ နားေထာင္ပါတယ္။ အံ့ၾသလုိက္၊ ေပ်ာ္လုိက္၊ ရယ္လုိက္နဲ႔ ျဖစ္သြားတဲ့ သူ႔မ်က္ႏွာကုိၾကည့္ၿပီး သေဘာက်တာ ကလြဲရင္ ကၽြန္မကုိယ္တုိင္က ဇာတ္လမ္းကုိ စဥ္းစားၿပီး ေျပာျပရတာကုိ သေဘာက်ေနတတ္ပါတယ္။

စာစေရးခ်င္တဲ့ အခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ စာအုပ္ေတြလည္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ဖတ္ျဖစ္ခဲ့ၿပီးပါၿပီ။ မ်က္မွန္လည္း ေတာ္ေတာ္ထူခဲ့ ပါၿပီ။ ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ရက္မွာ ၀မ္းလ်ားေမွာက္ၿပီး စာအုပ္ေတြ ဖတ္တတ္တဲ့ အဆင့္ကေန တက္လာၿပီး ကဗ်ာတုိေလးေတြ ေလွ်ာက္ေရးျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ စာအပိုင္းအစေတြ ေရးျဖစ္တယ္။ ကၽြန္မရဲ႕ အားနည္းခ်က္က ဘယ္ေတာ့မွ အဆုံးသတ္ေအာင္ မေရးတာပါပဲ။ ေရးရင္းနဲ႔ မႀကဳိက္ေတာ့ရင္ ျဖစ္ျဖစ္၊ ပ်င္းလာရင္ ျဖစ္ျဖစ္ အဲဒီေနရာမွာပဲ ရပ္ပစ္လုိက္တယ္။ အဲဒီလုိနဲ႔ ကၽြန္မရဲ႕ အ၀တ္ဗီရုိေလးထဲမွာ စကၠဴစေတြ ပုံလာပါတယ္။

ေနာက္မွတ္မွတ္ရရ ရွိတာကေတာ့ ဆယ္တန္းႏွစ္မွာ စာစီစာကုံးေရးရတာကုိ ပါပဲ။ စာစီစာကုံးေရးရတာကုိ ကၽြန္မ သေဘာက်တယ္။ အခ်ိန္အကန္႔အသတ္နဲ႔ ေရးရတာကုိေတာ့ မႀကဳိက္ခဲ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဆရာမက အိမ္စာ ေပးလုိက္ရင္ စာတုိေပစေလးေတြ ရွာဖတ္ၿပီး ေရးရတာကုိ သိပ္သေဘာက်မိတယ္။ တခါတေလ စာစီစာကုံးေရးဖုိ႔ ကုိးကားရွာရာ ကေနၿပီး စာအုပ္ေတြ တစ္အုပ္ၿပီး တစ္အုပ္ ဖတ္ေနမိလုိ႔ စာစီစာကုံး မၿပီးတဲ့ အခ်ိန္ေတြလည္း ရွိတတ္ပါတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ ဆယ္တန္းစာေမးပြဲႀကီးမွာ ျမန္မာစာကုိ ဂုဏ္ထူးမွတ္ေလးပဲ ကပ္ရလုိ႔ စိတ္ဆုိးမာန္ဆုိး ျဖစ္လုိက္ေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း ၿပီးေတာ့လည္း ၿပီးတာပါပဲေလ။

တကၠသုိလ္ေရာက္ေတာ့ ပထမႏွစ္မွာ ျမန္မာစာ ေျဖရတဲ့ ေန႔တစ္ေန႔ကုိ မွတ္မိေနပါေသးတယ္။ စာစီစာကုံး တစ္ပုဒ္ကုိ က်ဴတုိရီယယ္ အေနနဲ႔ ေျဖရပါတယ္။ ေခါင္းစဥ္က မေမ့ႏုိင္ေသာ ေန႔တစ္ေန႔ တဲ့။ ကၽြန္မဖတ္ဖူးတာေတာ့ မေမ့ႏုိင္ေသာ ေန႔ဆုိရင္ စာေမးပြဲ ေအာင္တဲ့ေန႔၊ ရွင္ျပဳေသာေန႔၊ အလွဴ တစ္ခု အတြက္ ပီတိျဖစ္ရေသာေန႔ စသည္ျဖင့္ ေရးတတ္ၾကတာကုိ သတိရတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မေရးလုိက္တာက ကၽြန္မအတန္းထဲမွာ အဆင့္ ဘိတ္ေခ်း ရတဲ့ေန႔။ အဲဒီေန႔ဟာ ကၽြန္မကုိ အ႐ႈံးနဲ႔ ဘယ္လုိ ရင္ဆုိင္ရမယ္ဆုိတာ သင္ေပးတယ္လုိ႔ ေရးလုိက္တယ္။ အဲဒီ စာစီစာကုံးနဲ႔ ကၽြန္မ အမွတ္ အမ်ားဆုံး ရပါတယ္။ တျခား ဘာသာေတြ ဘယ္ေလာက္ရတယ္ေတာ့ မမွတ္မိဘူး။ စာစီစာကုံး အမွတ္အမ်ားဆုံး ရတဲ့ အတြက္ ကၽြန္မ ေပ်ာ္ေနပါေတာ့တယ္။

တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ သိလာရတာကေတာ့ ကၽြန္မ စာေရးသူ တစ္ေယာက္ ျဖစ္ခ်င္တယ္ ဆုိတာပါပဲ။ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ယုံၾကည္ခ်က္လည္း နည္းနည္းရွိလာပါတယ္။ တကၠသုိလ္ စတက္ခ်ိန္ေလာက္မွာ ကၽြန္မေရးထားတဲ့ စာတစ္ပုဒ္ မဂၢဇင္းမွာ ပါလာဖူးပါတယ္။ ပါလာတာကလည္း အေၾကာင္းတုိက္ဆုိင္မႈေတြ အားလုံးေၾကာင့္၊ ဆရာတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေက်းဇူးေၾကာင့္ပါ။ ဘယ္လုိပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္မေရးထားတဲ့ စာကုိ ပုံႏွိပ္စာလုံးနဲ႔ ျမင္ရေတာ့ ၀မ္းသာလုိက္တာမွ ေျပာမျပတတ္ေအာင္ပဲ။

တကယ္ေတာ့ အားတက္ၿပီး ဆက္ေရးသင့္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ကၽြန္မရဲ႕ ဘ၀ေရွ႕ေရးအတြက္ လုပ္စရာေတြက ဖိစီးလာတဲ့ အတြက္ စာေကာင္းေကာင္းေရးဖုိ႔ ေ၀းခဲ့ပါတယ္။ လုပ္စရာရွိတာေတြကုိ အလ်င္စလုိ လုပ္ေနခဲ့ရတဲ့ အခ်ိန္မ်ားမွာေတာ့ ကၽြန္မမွာ စာအုပ္ကေလးေတြ ပုိမ်ားလာပါတယ္။ ကၽြန္မအိပ္ရာေဘးမွာ ကၽြန္မရဲ႕ မွတ္စုစာအုပ္နဲ႔ ခဲတံ တစ္ေခ်ာင္း ထားေလ့ရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ငယ္ငယ္က အက်င့္ဆုိးအတုိင္းပဲ ဘယ္အရာကုိမွ ၿပီးေအာင္ မေရးျဖစ္ခဲ့ဘူး။ မွတ္မွတ္ရရ စာေလးႏွစ္ပုဒ္သုံးပုဒ္ေတာ့ ၿပီးခဲ့တယ္။ အဲဒီထဲကမွ ၀တၳဳတုိေလး တစ္ပုဒ္ကုိ နာမည္ႀကီး မဂၢဇင္းတုိက္တစ္ခုကုိ ပုိ႔ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ပါမလာပါဘူး။ ဒီလုိနဲ႔ပဲ ကၽြန္မစာေရးျခင္းကုိ ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ ျဖစ္ေနခဲ့ပါတယ္။

ဆယ္ဂဏန္း တစ္ခုကေန ေနာက္ဆယ္ဂဏန္း တစ္ခုကုိ ကူးေျပာင္းရေတာ့မယ့္ အခ်ိန္မွာ ကၽြန္မကုိယ္ ကၽြန္မေမးမိတယ္။ ဘာျဖစ္ခ်င္သလဲလုိ႔။ ျဖစ္ခ်င္တာေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလည္း ျဖစ္ခြင့္ မရေသးသလုိ၊ ျဖစ္ခ်င္တာတခ်ဳိ႕လည္း ျဖစ္ခဲ့ၿပီးပါၿပီ။ ဒါေပမယ့္ စာေရးသူ ျဖစ္ခ်င္တယ္ ဆုိတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ကုိေတာ့ အေကာင္အထည္ မေဖာ္ရေသးတာ သတိရပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ အသက္ငယ္တုန္းမွာ စာေရးတာ ပုိသြားမလားပဲလုိ႔ စဥ္းစားမိတယ္။ အသက္ငယ္တုန္းမွာ ယုံၾကည္မႈ တစ္ခုဆုိလည္း ျပင္းျပင္းထန္ထန္ စြဲစြဲၿမဲၿမဲ ယုံၾကည္လုိက္တာပဲ။ ခံစားမႈ ဆုိလည္း နင့္နင့္နဲနဲ ခံစားလုိက္တာပဲ မဟုတ္လား။ အဲဒီေတာ့ စာေရးရတာ ပုိၿပီး သြက္လက္မယ္။ ေျပာစရာေတြ ပုိရွိမယ္။ စာေရးသူဆုိတာ ခံစားခ်က္ျပင္းထန္မွ စာေရးလုိ႔ေကာင္းတယ္လုိ႔ ထင္တာပါပဲ။ ဒါမွမဟုတ္ ဘ၀ကုိ ထူးျခားတဲ့ အျမင္နဲ႔ ၾကည့္တတ္တဲ့သူ၊ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ဘ၀မွာ နာၾကည္းခ်က္၊ ထိခုိက္ခံစားခ်က္မ်ားတဲ့ သူ ေတြဆုိလည္း စာေရးေကာင္းတယ္ ထင္တာပဲ။ စာေကာင္းေရးတာနဲ႔ စာေရးေကာင္းတာ နဲ႔ေတာင္ မတူဘူးလုိ႔ ဆုိခ်င္ပါတယ္။ အေတြ႔အႀကဳံ ဗဟုသုတနဲ႔ ခံစားခ်က္ ဆိုတဲ့ အဓိကအပုိင္းႏွစ္ပုိင္းက စာတစ္ပုဒ္ေပၚမွာ ၾသဇာသက္ေရာက္မႈ ရွိတယ္ မဟုတ္လား။ စာေကာင္းေရးတဲ့လူတုိင္းဟာ စာေရး ေကာင္းခ်င္မွေကာင္းမွာပဲ။ အဲ…ေျပာရင္းနဲ႔ ရႈပ္ခ်င္လာၿပီ။

ခုေတာ့ သုံး ဆုိတဲ့ ဆယ္စုႏွစ္တစ္ခုကို ကပ္လာတဲ့ ကၽြန္မမွာ စာေရးႏိုင္တဲ့ စြမ္းရည္ေတြ အရင္ကေလာက္ မသြက္ေတာ့ဘူး။ တခုခုဆုိရင္ ေရးလုိက္ဖုိ႔ကုိ စဥ္းစားေနမိတယ္။ ဒီအေၾကာင္းအရာက သင့္ေတာ္ပါ့မလား။ ဒီလုိေရးဖို႔ ဆီေလ်ာ္ပါ့မလား စသည္ျဖင့္ ေတြးေနတာနဲ႔ပဲ ခရီးမတြင္ေတာ့ပါဘူး။ စက္ဘီးစီးသင္သလုိ၊ ေရကူးသင္သလုိပဲလုိ႔ ဆုိရမလား မသိဘူး။ ခ်င့္ခ်ိန္ဥာဏ္ေတြက သိပ္ၿပီး အေလးသာေနရင္ ေၾကာက္စိတ္က ပုိမ်ားေနလုိ႔ လြယ္လြယ္နဲ႔ မတတ္ေတာ့ဘူး။

ငယ္တုန္းကဆုိရင္ေတာ့ သစ္ရြက္ကေလးေတြ ေၾကြတာလည္း စာတစ္ပုဒ္ပဲ။ ပန္းကေလးေတြ ေ၀ေနတာလည္း စာတစ္ပုဒ္ပဲ။ ဆရာမ ဂ်ဴးကေတာင္မွာ စာေပေဟာေျပာပြဲ တစ္ခုမွာ သူ႔ကုိယ္သူ ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာ ျပတာကေတာ့ ငယ္တုန္းက သူဟာ အခ်စ္အေၾကာင္းေရးတယ္တဲ့။ အမ်ဳိးသမီး ေရးရာ အေၾကာင္းေရးတယ္တဲ့။ အသက္ႀကီးလာေတာ့ အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ သူ အခ်စ္အေၾကာင္း မေရးႏုိင္ေတာ့ပါဘူးတဲ့။

ကၽြန္မအခုတေလာ ေတြးမိေနတာကေတာ့ လူေတြအေၾကာင္းပါပဲ။ စိတ္ပ်က္တဲ့ အခါ၊ စိတ္ဆုိးတဲ့ အခါ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ အေတြး။ ဒါမွမဟုတ္လည္း လမ္းသြားရင္း ျမင္မိတဲ့ အေၾကာင္းအရာ၊ သတင္းတစ္ပုဒ္ထဲက ရလုိက္တဲ့ အေတြးတစ၊ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ထဲက ျဖတ္စီးသြားတဲ့ ခံစားမႈ အပုိင္းအစ၊ ကုိယ့္ေဘးမွာ ရွိတဲ့ လုပ္ေဖာ္ကုိင္ဖက္ တစ္ေယာက္ရဲ႕ ထူးျခားတဲ့ မထူးျခားတဲ့ ဇာတ္လမ္း အတုိတစ္ပုဒ္…စသည္ျဖင့္ ကိုယ့္ဟာကုိယ္ တစ္ေယာက္တည္း ေတးထားလုိက္တယ္။ ဒီအေၾကာင္းေတြကုိ ၀တၳဳေရးဦးမွပဲလုိ႔။ အဲဒီလုိ စိတ္ထဲေတြးလုိက္ရတာနဲ႔တင္ စာေရးခ်င္စိတ္ ျပန္ေပၚလာတတ္ပါတယ္။ ထစ္ကနဲဆုိ စာထဲထည့္ေရးလုိက္မယ္ စိတ္ကူးတုိင္းသာ ေရးျဖစ္ရင္ အခုေလာက္ဆုိ ကၽြန္မ စာေတာ္ေတာ္ ေရးျဖစ္ေနပါၿပီ။ ဒါေပမယ့္ စား၀တ္ေနေရးအတြက္၊ တုိးတက္ရာ တုိးတက္ေၾကာင္းအတြက္ လုံးလည္ခ်ာလည္လုိက္ရင္းနဲ႔ပဲ ေခါင္းထဲက စာေတြ အရည္ေပ်ာ္ကုန္ၾကတယ္။

ကဲ…အခုေတာ့ သုံးဆုိတဲ့ ဂဏန္းကုိလည္း ျမင္ေနရၿပီ။ မေရာက္ခင္ေတာ့ စာတစ္ပုဒ္ကုိ တက္သုတ္ရုိက္ၿပီးေရးလုိက္ဦးမွပါပဲ။ အသက္သုံးဆယ္ အရြယ္ စာေရးခ်င္သူတစ္ေယာက္ရဲ႕ မွတ္တမ္းတစ္ပုဒ္ေပ့ါ။

၀ဲေဆးလိမ္းၿပီးပါေၾကာင္း

ပုံရိပ္၏ ဘေလာက္သည္လဲ ၀ဲစြဲခံရေၾကာင္းႏွင့္ လင့္ခ္မ်ားကုိ မျဖဳတ္ခ်င္ဘဲ ျဖဳတ္လုိက္ရေၾကာင္း၊ ယခုအခါ ၀ဲစြဲျခင္းကင္းရွင္းသြားပါေၾကာင္း....
(စာျပန္ေရးဖုိ႔လဲ ႀကဳိးစားေနပါေၾကာင္း...မယုံလွ်င္ ပုံျပင္ဟုသာ မွတ္ပါေတာ့...)

ထမ္းမ ထားရေသာ ေလမ်ား

လည္ပတ္ေနေသာ ေလာကႀကီးကုိ ခဏရပ္ဖုိ႔ အတြက္ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကုိ မုိင္ကုန္ဖြင့္လိုက္သည္။ မဆန္းေသာ္လည္း အံ့ၾသဖြယ္ေကာင္းေသာ သံစဥ္ႏွင့္ေတးသြားက သူ႔စိတ္တုိ႔ကုိ ဆြဲေခၚသြားခဲ့သည္။ စိတ္သည္ ေျမႀကီးေပၚမွာ မရွိေတာ့။ သီခ်င္းသည္ သူ၏ စိတ္ပင္ ျဖစ္ေတာ့သည္။

အခ်ိဳ႕ အလုပ္မ်ားသည္ အင္အားစိုက္ထုတ္ျခင္း မရွိေသာ္လည္း သူ႔ေရွ႕ေမွာက္သို႔ ၿပီးေျမာက္ျခင္း၊ ေအာင္ျမင္ျခင္းမ်ားကုိ အလြယ္တကူ သယ္ေဆာင္လာၾကသည္။ အခ်ဳိ႕ အလုပ္မ်ားသည္ မည္မွ်ပင္ အင္အားစုိက္ထုတ္ေသာ္ျငားလည္း ေလာကႀကီးမွာ အရာမွ်ပင္ မထင္။ ကြယ္ေပ်ာက္သြားၾကသည္။ သုိ႔ေပမယ့္ အခ်ိန္က်ျပန္ေတာ့လည္း အဲဒီ အရာမထင္ေသာ အလုပ္မ်ားကုိ မလုပ္မေန လုပ္ရျပန္ေသာ သူ႔ဘ၀ကုိသူ စိတ္နာခ်င္သည္။ တခါတေလေတာ့လည္း အရာထင္ဖုိ႔ အတြက္ အင္အားမထည့္ဘဲ ျဖစ္ေနသည့္အတုိင္း ေမွ်ာထားလုိက္တာကမွ ေကာင္းမည္ ထင္သည္။ ဒါဆုိရင္ သူ႔ဘ၀က လုပ္ခ်င္တာကုိ မလုပ္ရဲလုိ႔ လုပ္သင့္တာကုိ လုပ္ေနရသည္ဆုိတာ ေတာ္ေတာ္ေလး ေပၚလြင္ေနပါၿပီ။ေဘးထြက္ ထုိင္ၾကည့္ေနသည့္ ပရိတ္သတ္ေနရာက သူေနခ်င္ေသးသည္။ သရုပ္ေဆာင္ရတာ ပင္ပန္းလွပါသည္။

အႏုပညာဟု အမ်ားက ေခၚၾကေသာ ဖန္ဆင္းမႈမ်ားသည္ ခံစားမႈမ်ားကုိ အရင္းတည္ထားသည္ဟု ဆုိၾကပါသည္။ လူဆိုတာက ပန္းေလးမ်ား လိပ္ျပာေလးမ်ားကုိသာ ႏွစ္သက္သည္ မဟုတ္။ ေၾကြက်သြားေသာ ပန္းမ်ား၊ ေမွာင္မုိက္ေသာ အိပ္မက္ဆုိးမ်ား၊ ေျခာက္ျခားဖြယ္ မ်က္ႏွာမ်ားကုိလည္း ၀န္မခံခ်င္ေသာ္လည္း ခံစားႏုိင္ၾကသည္ မဟုတ္လား။ သဘာ၀လြန္ အိပ္မက္ဆန္ျခင္း (surrealism) တုိ႔လႊမ္းမုိးေသာ ပန္းခ်ီကားမ်ားျဖစ္သည့္ မန္႔ခ္ရဲ႕ ေအာ္သံတုိ႔၊ ဒါလီရဲ႕ မွတ္ဉာဏ္မ်ား၏ ၿမဲၿမံျခင္းတုိ႔ ဆုိရင္ ဘယ္ေလာက္ နာမည္ႀကီးသလဲကြယ္။

တခါတေလမွာေတာ့ သူ႔ကုိ ေပ်ာ္ေအာင္ထားဖုိ႔ ဘာမွသိပ္မလုိပါဘူး။ စာေကာင္းေကာင္းေလး တစ္ပုဒ္၊ ပန္းခ်ီကား ေကာင္းေကာင္းတစ္ကား၊ ဒါမွမဟုတ္လည္း ရုပ္ရွင္ေကာင္းေကာင္း တစ္ကား။ ဒီေလာက္ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ တခါတေလမွာလည္း သူ႔ကုိ စိတ္ညစ္ေအာင္လုပ္ရန္ ဘာမွ မလုိပါေပ။ တေန႔ဟင္းခ်က္ရင္း အဆင္မေျပလုိ႔ ဟင္းအုိးတူးသြားရင္ေသာ္ လည္းေကာင္း၊ လုပ္စရာေတြမ်ားလုိ႔ မအိပ္ရတဲ့ေန႔ေတြမွာ ေသာ္လည္းေကာင္း၊ အိမ္မွာ ပစၥည္းတခုခု ပ်က္ရင္ေသာ္ လည္းေကာင္းသူ စိတ္ညစ္ေနတတ္ျပန္သည္။ သူ႔စိတ္သည္ တက္လြယ္က်လြယ္ သည္လား။

ဘ၀ဆုိတာ ေက်ာင္းမွ အိမ္စာမ်ား ၿပီးေအာင္လုပ္သလုိ အိမ္စာေတြ ၿပီးေအာင္လုပ္႐ုံႏွင့္ ဘီးဆက္လည္ေနလွ်င္ေတာ့ သိပ္ေကာင္းတာေပါ့။ တခါတေလမွာ အိမ္စာေတြ မၿပီးတာလည္း မဟုတ္ပါဘဲႏွင့္ အိမ္စာေတြ ၿပီးလ်က္နဲ႔တင္ ဆက္ၿပီး မလည္ပတ္ႏုိင္တာကုိေတာ့ သူစိတ္ေကာက္ခ်င္သည္။ ဘယ္သူ႔ကုိ စိတ္ေကာက္ရမည္ေတာ့ မသိ။ ငယ္ငယ္က အေမ့ကုိ စိတ္ေကာက္သလုိ အိပ္ရာထဲ ၀င္ေခြၿပီး အိပ္ေနလုိ႔ ရရင္လည္း သိပ္ေကာင္းတာေပါ့။ ခုေတာ့ အိပ္ရာထဲမွာ ၀င္ေခြေန႐ံုႏွင့္ ၿပီးသြားတာမွ မဟုတ္တာဘဲေလ။

အဲဒီလုိ အခ်ိန္မ်ဳိးေတြမွာ နားထဲကုိ နားၾကပ္ထည့္ၿပီး သီခ်င္းေတြ အက်ယ္ႀကီးဖြင့္ၿပီး စိတ္ထဲမွာ ၀ုန္းဒုိင္းႀကဲေနလုိက္သည္။ အဲဒီအခါမွာ သူ႔ေရွ႕က ေလာကႀကီးဟာ အသံတိတ္ထားတဲ့ ႐ုပ္ရွင္တစ္ကားလုိပဲ အသံတိတ္ လႈပ္ရွားေနတာကုိ ၾကည့္ၿပီး ေက်နပ္သြားျပန္ေရာ။ လူေတြအားလုံးက သူ႔အေၾကာင္းနဲ႔သူ လႈပ္ရွားေနၾကတာပဲ။ ေလာကႀကီးကုိ အသံတုိးလုိက္တဲ့ အခါမွာ သူက အဲဒီေလာကႀကီးထဲကေန (ေခတၱခဏေတာ့) လြတ္ေျမာက္သြားသလုိပဲ။

တကယ္ေတာ့ သူဟာ စိတ္ေပ်ာ့တဲ့လူတစ္ေယာက္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ သံမဏိစိတ္လုိ႔ မဆုိသာေပမယ့္ ကၽြန္းသားေလာက္ေတာ့ ရွိမယ္ထင္ပါတယ္လုိ႔ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ အားေပးမဲတင္းလုိက္သည္။ တကယ့္ဘ၀ႏွင့္ ပုံရိပ္ေယာင္ ဘ၀ထဲမွာ ၀င္ခ်ည္ထြက္ခ်ည္ က်င္လည္ရင္း…ငုိလုိက္ရယ္လုိက္ တက္လုိက္က်လုိက္ႏွင့္ စိတ္လႈပ္ရွားစရာေကာင္းတာေပါ့လုိ႔ ၾကားဖူးထားတဲ့ အတုိင္း ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ အားေပး ႏွစ္သိမ့္လုိက္သည္။

အဲဒီ အခ်ိန္မွာ သီခ်င္းက ဆန္းျပားေသာ ေတးသြားတစ္ခုသုိ႔ ကူးေျပာင္းသြားေတာ့သည္။

(အရွိန္ယူတဲ့ အေနနဲ႔ ဟုိေရးဒီေရး စာတစ္ပုဒ္ တင္လုိက္ပါသည္။)

အရွိန္ယူျခင္း

ေနေရာင္က ကန္႔လန္႔ကာ ၾကားထဲက တုိး၀င္ၿပီမုိ႔ မနက္မုိးလင္းၿပီမွန္း သိလုိက္ပါသည္။ သုိ႔ေသာ္လည္း ေအးေအးစိမ့္စိမ့္ တနဂၤေႏြ မနက္ခင္း တစ္ခုမွာ ဆက္ၿပီးေတာ့ ေကြးခ်င္ေနေသးသည္။ ဒီလုိႏွင့္ ေစာင္ကုိ ေခါင္းၿမီးၿခဳံ၍ တဖက္လွည့္ကာ ဆက္ေကြးေနလုိက္သည္။ ထိုအခ်ိန္မွာ

“ေဒါက္……”

အိပ္ယာေဘးက ျပတင္းေပါက္နားကုိ တစ္ခုခု က်လာဟန္တူသည္။ ကုိယ့္အိပ္ယာက ျပတင္းေပါက္ႏွင့္ ကပ္ေနေတာ့ အက်ယ္ႀကီး ၾကားရသည္။ ျပတင္းေပါက္နားမွာ သစ္ပင္ႀကီး တစ္ပင္ ရွိသည္။ ထုံးစံ အတုိင္း ရွဥ့္မ်ားႏွင့္ ငွက္မ်ား၏ စံေပ်ာ္ရာ။ တခါတေလလည္း ရွဥ့္ေအာ္သံလုိ႔ ေျပာရမည္လား။ တကၽြတ္ကၽြတ္ႏွင့္ အသံၾကားရတတ္သည္။ ငွက္ကေလးေတြ စုိးစီစုိးစီ လုပ္သည့္ အသံကုိေတာ့ ကုိယ္မမႈပါ။ ရွဥ့္ေတြကုိေတာ့ မမုန္းေပမယ့္ ေမတၱာသိပ္မရွိ လွပါ။ အဲ…ေဒါက္ ဟူေသာ အသံက သစ္ကုိင္း က်ဳိးက်လုိ႔ ျဖစ္ႏုိင္သည္။ ဒီလုိပဲ တခါတေလ ၾကားရတတ္သည္မုိ႔ ကုိယ့္အတြက္ ရုိးေနပါၿပီ။ ဟုိေတြးဒီေတြး လုပ္ၿပီး ျပန္အိပ္ဖုိ႔ ႀကဳိးစား၏။

“ေဒါက္……”

မ်က္စိမွိတ္ၿပီး အိပ္ေပ်ာ္သလုိလုိ ျဖစ္မွ အသံက ထပ္ၾကားရျပန္သည္။ ကဲ…ရွိေစေတာ့ ဒီမနက္ ေစာေစာထဖုိ႔ အေၾကာင္းက ဖန္လာၿပီ။ အိပ္ေရးလည္း ၀ၿပီပဲ။ တကယ္ေတာ့ မနက္ေစာေစာ ထရသည္ကုိ ကုိယ္ႏွစ္သက္ပါသည္။ အားလုံးက တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ ၿငိမ္သက္လ်က္။ စိတ္လည္း ၾကည္လင္သည္။

ေရခ်ဳိးခန္း၀င္ မ်က္ႏွာသစ္ၿပီး ေကာ္ဖီ တစ္အုိးတည္ၿပီး စာေရးခ်င္စိတ္ေလး ေပၚလာရသည္။ ေကာ္ဖီကုိ ခပ္က်က်ႏွစ္ခြက္စာမွ် ေဖ်ာ္လုိက္သည္။ ထမင္းပူပူေလးႏွင့္ ငါးေျခာက္ဖုတ္ေလး စားခ်င္စိတ္ေပါက္မိသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ထမင္းအုိးေကာက္တည္ လုိက္သည္။

အဆင္သင့္ ျဖစ္ေတာ့ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ကို ခုံေပၚခ်ရင္း ကြန္ပ်ဴတာကုိ ဖြင့္သည္။ စက္စေနတုန္းမွာ ဘာေရးရေကာင္းမလဲ ေကာ္ဖီေသာက္ရင္း စဥ္းစားသည္။ ဟုိတစ ဒီတစ အေတြးစေတြကေတာ့ မ်ားသား။ စာတစ္ပုဒ္ျဖစ္ဖုိ႔ေတာ့ အားထုတ္မႈ လုိသည္။ စာေရးဖုိ႔ စာမ်က္ႏွာ အသစ္ကုိ ဖြင့္သည္။ သိပ္စဥ္းစားေနလွ်င္ မေရးျဖစ္ဘဲ ေနေတာ့မည္။ မထူးပါဘူး။ သိပ္စဥ္းစား မေနနဲ႔ဟု ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ေျပာသည္။ ၿပီးေတာ့ စာေၾကာင္းေတြကုိ ေကာက္ေရးျဖစ္သည္။ မေရးတာၾကာေတာ့ စာရုိက္ရတာ တမ်ဳိးပဲဟု ေတြးသည္။ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ ေကာက္ဖြင့္လုိက္သည္။ ေရးရတာ ပုိသြက္လာသည္။ တီထြင္ ဖန္တီးတတ္သည့္ ဥာဏ္ေတြသုံးခြင့္ မရသည့္ ဘ၀မွာ ကုိယ့္ဟာကုိယ္ ႀကဳိးစားယူမွ။

ကဲ…လာေလေရာ့။ ဆားခ်က္သည္ပဲ ဆုိဆုိ စာတစ္ပုဒ္ေတာ့ ျဖစ္သြားေပၿပီ။

(ဒီစာေလးေရးၿပီး အရွိန္ယူပါသည္။ အသစ္ေတြ ေရးပါမည္။ အားထုတ္မႈတစ္ခုႏွင့္ ဖန္တီးပါမည္။)