အမွာ ေအာက္ပါ ၀တၳဳတြင္ ပါ၀င္ေသာ ဇာတ္ေကာင္မ်ားသည္ ပုံရိပ္၏ စိတ္ကူးသက္သက္သာ ျဖစ္ပါသည္။ ျဖစ္တတ္ေသာ၊ ေတြးမိေသာ အေၾကာင္းအရာကုိ အေကာင္းအဆုိး မေ၀ဖန္လုိဘဲ အရွိကုိ အရွိအတိုင္း ခ်ျပလိုစိတ္သာ ရွိပါသည္။ တစုံတဦးကုိ ထိခုိက္မႈရွိပါက ၾကဳိတင္၍ အႏူးအညႊတ္ ေတာင္းပန္အပ္ပါသည္။
xxx
တံခါးအဖြင့္မွာ ေလယာဥ္ကြင္း၏ ေအးစိမ့္ေသာ ေလကဆံပင္တုိ႕ကုိ တုိးေ၀ွ႕၍ သြားသည္။ ေလေအးစက္ေၾကာင့္ တကုိယ္လုံး ေအးသြားေသာ္လည္း ရင္ထဲမွာ ပူေနဆဲ။ တကယ္ခြဲရေတာ့မည္ ဆုိေတာ့လည္း လႈိင္ သတိၱမရွိခ်င္ေတာ့။ လႈိင့္ဆုံးျဖတ္ခ်က္ မွားေလျပီလား။ လႈိင္ဟာ ယုံၾကည္ခ်က္ကုိ ခ်စ္သူႏွင့္လဲ ရဲေလာက္ေသာ သတၱိရွိပါသလား။ လႈိင္သည္ တကယ္ပဲ တကုိယ္ေကာင္းဆန္သူလား။ ဒါမွမဟုတ္ ေမာင္စြပ္စြဲ သလုိ စိတ္ကူးယဥ္ဆန္သူ ပဲလား။ သူမ်ားေတြကေတာ့ လႈိင္ဟာ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ သိပ္ျပတ္သားတာပဲလုိ႕ ဆုိၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ အခုေတာ့ လႈိင္တစ္ေယာက္ ေတြေ၀ေနတာကုိ ဘယ္သူမွ မသိႏုိင္ဘူးေလ။
xxx
“ေမာင္ေမာင္… ငါ့စာအုပ္ လာျပန္ေပးဦး။ ငါစာက်က္ ရဦးမယ္။”
“ေအးပါဟာ… နင္ကလည္း ငါမနက္ျဖန္ ျပန္လာေပး မွာေပါ့။”
“ဟာ… ဒီေန႕လာေပးဟာ။ ယူတုန္းကေတာ့ ယူသြားျပီးေတာ့။”
“ေအး… ေအး။ ဖုန္းေပၚကေန ပူညံပူညံ မလုပ္နဲ႕။ ခုပဲ ကၽြန္ေတာ္မ်ဳိးၾကီး စက္ဘီးစီးျပီး လာေပးပါ့မယ္ ခင္ဗ်။”
ဖုန္းခြက္ကုိ ျဖည္းျဖည္းျပန္ခ်ရင္း လႈိင္လစ္ကနဲ ျပဳံးမိသည္။ လႈိင္ႏုိင္သမွ်၊ ဆုိးသမွ်ကုိ သည္းခံရွာေသာ ေမာင္ေမာင္။ လႈိင္ႏွင့္ေမာင္ေမာင္တုိ႕ ေမြးစကတည္းက သိခဲ့ခင္ခဲ့ၾကသည္ဟု အျခားသူငယ္ခ်င္းမ်ားကုိ ေျပာလွ်င္ ပုိသည္ဟု ဆုိၾက၏။ တကယ္ပဲ ေမြးစကတည္းက သိခဲ့ၾကတာပါပဲ။
လိႈင့္ကုိ ေမြးျပီးေတာ့ ေဖေဖသည္ နယ္ျမဳိ႕တျမဳိ႕သုိ႕ အေရးတၾကီး ခရီးရက္ရွည္ ထြက္ရသည္။ လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရး အဆင္မေျပေတာ့ ေမြးကာစ သမီးႏွင့္ ဇနီးကုိ နယ္သို႕ေခၚမသြားခ်င္။ ထုိ႕ေၾကာင့္ သူ၏ အရင္းႏွီးဆုံး မိတ္ေဆြျဖစ္ေသာ ေမာင္ေမာင္တုိ႕မိသားစုထံ အပ္ႏွံခဲ့သည္။ ဒီလုိႏွင့္ ေမေမႏွင့္ ေမေမထား (ေမာင္ေမာင့္ေမေမ) သည္လည္း အလြန္ခင္ေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ျဖစ္လာၾကသည္။ လိႈင္ႏွင့္ ေမာင္ေမာင္ကေတာ့ တအိမ္ထဲ အတူေနေသာ၊ ကစားစရာ လုၾကေသာ ကေလးႏွစ္ေယာက္ ျဖစ္လာၾကသည္။ ေမာင္ေမာင္သည္ လႈိင့္ထက္ ေျခာက္လခန္႕ ၾကီးေသာ္လည္း ငယ္ငယ္ကတည္းက ေမာင္ေမာင္ဟုပင္ လႈိင္ႏႈတ္က်ဳိးေနခဲ့သည္။
ငယ္ငယ္ကတည္း လႈိင္က ေမာင္ေမာင့္ကုိ အႏုိင္ယူခဲ့သည္ခ်ည္းပင္။ လႈိင္ဟာ ငါးႏွစ္ေျခာက္ႏွစ္ သမီးအရြယ္ ကပင္ စိတ္ကူးယဥ္တတ္ ခဲ့သည္ဟု ေမာင္ေမာင္ကေတာ့ ဆုိေပမည္။
“ေမာင္ေမာင္…လႈိင္တုိ႕ စာသင္တမ္း ကစားမယ္။ ေမာင္ေမာင္က ေက်ာင္းသား၊ လႈိင္က ဆရာမ။”
“အာ… ကစားခ်င္ဘူး။ သေရကြင္း ပစ္တမ္း ကစားမယ္ေလ။”
“ဟင့္အင္း…အဲဒါၾကီး ကစားခ်င္ပါဘူး။”
“ငါလည္း နင့္စာသင္တမ္းၾကီး ကစားခ်င္ဘူး။”
ပထမေတာ့ လႈိင္တုိ႕ ႏွစ္ေယာက္ စိတ္ေကာက္ၾကသည္။ ေမာင္ေမာင္က လႈိင္ကစားခ်င္တာ သူလုိက္ မကစားခ်င္။ လိႈင္ကလည္း အေလ်ာ့ မေပး။ ေနာက္ေတာ့ လႈိင္ သစ္ပင္ရိပ္မွာ ထုိင္ရင္း သစ္ကုိင္းေျခာက္ ကေလးကိုင္ကာ ပ်င္းလာသည္။ ေမာင္ေမာင္သည္လည္း သေရကြင္းမ်ားကုိ ပစ္ရင္း တစ္ေယာက္တည္း ပ်င္းလာျပန္၏။
“ေဟ့ လိႈင္ နင္စာသင္တမ္း လည္းငါ ကစားမယ္။ နင္လည္း ငါနဲ႕ လုိက္ကစားဟာ။”
“ေအး ဟုတ္ျပီ။ အဲဒါဆုိ ငါ့ဟာ အရင္ကစားမယ္။”
ေမာင္ေမာင္က တခ်က္ ဘုၾကည့္ၾကည့္ျပီး ေအး..ေအး ဟု ေျပာေတာ့ လႈိင္တုိ႕ ႏွစ္ေယာက္ ျငိမ္းခ်မ္းေရး ရသြားၾကသည္။ ဒီလုိႏွင့္ပဲ ေမာင္ေမာင္ႏွင့္ လႈိင္တုိ႕ ကစားနည္း ႏွစ္မ်ဳိးကုိ တလွည့္စီ ကစားၾကသည္။
ခုေတာ့လည္း လႈိင္တုိ႕ ႏွစ္ေယာက္သည္ အိမ္နီးခ်င္း အတန္းေဖာ္မ်ား။ အိမ္ခ်င္း ကပ္လ်က္မေနေသာ္လည္း ႏွစ္လမ္းသာ ျခားသည္မုိ႕ လိႈင္တုိ႕ ႏွစ္အိမ္ၾကား ေခ်ာင္းေပါက္ေတာ့မည္ဟု ေဖေဖက တခါတေလ ေနာက္ေျပာင္ကာ ေျပာတတ္သည္။ လႈိင္ေက်ာင္းသြားလွ်င္ ေမာင္ေမာင္က လာ၀င္ေခၚျမဲ။ ထုိ႕ေနာက္ လိႈင္တုိ႕ ေက်ာင္းသို႕ အတူတူ လမ္းေလွ်ာက္သြားၾကသည္။
မိသားစုခ်င္း နီးစပ္၍လား မသိ။ လႈိင္တုိ႕ ႏွစ္ေယာက္သည္ ၀ါသနာခ်င္းပါ တူၾကျပန္သည္။ အျပင္စာအုပ္မ်ား လဲလွယ္၍ ဖတ္ၾကသလုိ၊ ရုပ္ရွင္ေကာင္းေကာင္း ၾကည့္မိလွ်င္လည္း တစ္ေယာက္ကုိ တစ္ေယာက္ သတိရတတ္ၾကသည္။ ၀တၳဳေကာင္းေကာင္း ဆိုလွ်င္လည္း ႏွစ္ေယာက္လုံး မလြတ္စတမ္း။ ဒီလုိႏွင့္ တခါတရံမွာ လႈိင္သည္ ေမာင္ေမာင့္ကုိ ေယာက်္ာေလး တစ္ေယာက္အျဖစ္ ေမ့ေနတတ္ျပီး လႈိင့္အခ်စ္ဆုံး သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္အျဖစ္သာ ျမင္မိသည္။ ေမေမထားက တခါတရံ ေခၽြးမေတာ္ခ်င္သည္ ေဗ်ာင္ၾကီး ဖြင့္ေျပာလာမွသာ လႈိင္ရွက္သလုိလုိ ျဖစ္ေနတတ္ျပန္သည္။
Xxx
စာသင္ခန္းဟု ဆုိေသာ ေနရာေလးမွာ ရုိးစင္းလွေခ်သည္။ ေက်ာက္သင္ပုန္းအၾကီး တစ္ခ်ပ္မွ လြဲ၍ စာသင္ခန္းႏွင့္ တူသည့္ အရာမရွိဟု လႈိင္ေတြးေနမိသည္။ ဆယ္တန္းအျပီးမွာေတာ့ ခံယူခ်က္တူေသာ သူငယ္ခ်င္းအခ်ဳိ႕ႏွင့္ တဲြမိရင္း ဒီလုပ္အားေပး ေက်ာင္းေလးသုိ႕ ေရာက္လာခဲ့သည္။ လာတက္ၾကေသာ ကေလးမ်ားမွာ လက္လုပ္လက္စား မိသားစုမွာ ဆင္းသက္လာသူ အမ်ားစု။ က်ဴရွင္ဆုိသည့္ ျပင္ပသင္တန္းမ်ား အတြက္ အပုိ၀င္ေငြလည္း မတတ္ႏုိင္၊ မိဘမ်ားကလည္း စာျပေပးရန္ အခ်ိန္မရွိ၊ အေျခအေန မရွိေသာ ကေလးမ်ား အတြက္ ျဖစ္သည္။
ဆယ္တန္းျပီးကာစ အက်ဳိးရွိေသာ အလုပ္တခုခုကုိ လုပ္မည္ဟူေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္ လႈိင့္သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္၏ အဆက္အသြယ္ျဖင့္ ဒီသင္တန္းကေလးကုိ ရွာေတြ႕ခဲ့သည္။ စလုပ္ကာစက သြားေရးလာေရး အဆင္မေျပသည္က တေၾကာင္း၊ ညစ္ပတ္ဆူညံေသာ ကေလးမ်ားကုိ မယဥ္ပါးေသးသည္က တေၾကာင္း လႈိင္မေပ်ာ္ခဲ့။ တစ္လခန္႕ ၾကာေတာ့ ထုိသင္တန္းေလးသည္ လႈိင့္အတြက္ အဓိပၸာယ္ရွိလာခဲ့သည္။ အိမ္စာလုပ္ရမည့္ အစား အိမ္တြင္ကေလးထိန္း ေနရေသာ ကေလးမ်ားကုိ သနားတတ္လာ ခ့ဲသည္။ ေက်ာင္းမသြားဘဲ မိဘႏွင့္ အတူေစ်းလုိက္ေရာင္း ေပးေနရေသာ ကေလးမ်ားကုိ ကူညီခ်င္လာသည္။ ဒီလုိႏွင့္ပင္ ေမာင္ေမာင့္ကုိပါ ဆြယ္တရား ေဟာမိျပန္သည္။
“ေမာင္ေမာင္ နင္ငါနဲ႕လုိက္ျပီး စာလုိက္သင္ ပါလား။ ကေလးေတြ သနားပါတယ္။”
“ငါစာမွ မသင္တတ္ဘဲ လႈိင္ရယ္။”
“ကေလးေတြကုိ ကူရုံပါဘဲဟာ။ တကယ္စာသင္တာမွ မဟုတ္ဘဲ။ မခက္ပါဘူး။ ျပီးေတာ့ အမ်ားစုက မူလတန္းေလးေတြ။ နင္လည္း အားေနတာပဲ။ ငါလည္း အေဖာ္ရတာေပါ့။”
လႈိင္ေျပာလြန္းေတာ့လည္း သူလႈိင့္အလုိကုိ လုိက္ခဲ့သည္။ သူကေလးမ်ားႏွင့္ လုံးပမ္းေနတာကုိ ၾကည့္ရင္း ဒီလုိေတာ့လည္း ဟုတ္ေနသားဟု လႈိင္ျပဳံးမိျပန္၏။ ဒါေပမယ့္ ထုိအခ်ိန္ကတည္းက လႈိင္တုိ႕ႏွစ္ေယာက္၏ ကြာျခားခ်က္ကုိ လႈိင္သိဖုိ႕ ေကာင္းခဲ့သည္။ ဒါေပမယ့္ လ်စ္လ်ဴရႈခဲ့သည္မွာ လိႈင့္အျပစ္ပဲလား။ မသိခ်င္ေသာေၾကာင့္ပင္ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ခဲ့သည္လား။ လႈိင္ေနာင္တ မရခ်င္ေတာ့ပါ။
xxx
ဆယ္တန္းအျပီး တစ္ႏွစ္အၾကာမွာ လႈိင္တုိ႕ ႏွစ္ေယာက္လုံး ႏိုင္ငံျခားတြင္ ေက်ာင္းဆက္တက္ရန္ အခြင့္အေရးေပၚလာခဲ့သည္။ တေက်ာင္းတည္းတြင္ တက္ရမည္မို႕ လႈိင့္အိမ္ကေရာ၊ ေမာင္ေမာင့္အိမ္ကပါ ၀မ္းသာအားရရွိ ေနၾကသည္။
“ႏွစ္ေယာက္စလုံး တစ္ေယာက္နဲ႕ တစ္ေယာက္ ေစာင့္ေရွာက္ေဖာ္ ရတာေပါ့။ ရန္လည္း ျဖစ္မေနၾကနဲ႕ဦး။ ေမာင္ေမာင္ မဟုတ္တာလုပ္ရင္ ေမေမထားတုိ႕ကုိ ျပန္တုိင္ေနာ္ လႈိင္။”
ေလယာဥ္ေပၚ တက္ကာနီး ေမာင္ေမာင့္ အေမက မွာေနေသးေတာ့ ႏွစ္ေယာက္လုံး ရယ္က်ဲက်ဲ လုပ္ေနၾကေသးသည္။
ပတ္၀န္းက်င္ အသစ္ႏွင့္ ေနသားက်ေအာင္ ၾကိဳးစားရင္း၊ လြတ္လပ္မႈႏွင့္ တာ၀န္သိမႈကုိ ခ်ိန္ထုိးရင္းႏွင့္ပင္ လႈိင္တုိ႕ တစ္ေယာက္ကုိ တစ္ေယာက္ အားေပးကူညီခဲ့ၾကသည္။ မဆန္းေသာ္လည္း မရုိးႏိုင္ေသာ ဇာတ္လမ္းေလး တစ္ပုဒ္ အတုိင္း တကၠသုိလ္ ပထမႏွစ္ အဆုံးမွာ လႈိင္တုိ႕ႏွစ္ေယာက္ တရား၀င္ ရည္းစားမ်ား ျဖစ္လာၾကသည္။ နည္းနည္းေလးမွ ရင္ခုန္ဖြယ္ရာ မေကာင္းေသာ္လည္း လႈိင္ကေတာ့ ထုိအေၾကာင္းအရာေလးကုိ ျပန္ေတြးတုိင္း စိတ္ထဲတြင္ ေႏြးေထြးလာျမဲ။
“လႈိင္… နင့္ကုိ ငါခ်စ္ေနတာ ၾကာလွျပီ။”
လႈိင္တေန႕တြင္ ဒီစကားကုိ ေမွ်ာ္လင့္ထားျပီး ျဖစ္ေသာ္လည္း သူေျပာလာေသာ အခ်ိန္ႏွင့္ေနရာတြင္ေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္မထား။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက အလုပ္ဆင္းခ်ိန္ ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္ လူက်ပ္ေသာ ရထားတစ္စင္းေပၚတြင္ လႈိင္တုိ႕ ႏွစ္ေယာက္ ရွိေနၾကသည္။ မိန္းကေလးတုိ႕ ထုံးစံအတုိင္း လႈိင္ရွက္သြားလိမ့္မည္ဟု ထင္ခဲ့ေသာ္လည္း ေမာင္ေမာင့္ကုိ လက္ထဲတြင္ ကိုင္ထားေသာစာအုပ္ႏွင့္ ရုိက္ဖုိ႕သာ သတိရခဲ့သည္။
“ဟဲ့… ဒီအခ်ိန္ၾကီးမွာ ငါ့ကုိ ရည္းစားစကား ေျပာရသလား။ ဒီေလာက္လူေတြ အမ်ားၾကီးကုိ။”
“အုိ…သူတုိ႕မွ ဗမာစကား နားမလည္ဘဲ။ အေရးမၾကီး ပါဘူး။ ဒီစကားက နင္နဲ႕ငါနဲ႕ပဲ နားလည္တယ္။ အဲဒီေတာ့ လူေတြၾကားထဲ ေျပာေျပာ၊ ႏွစ္ေယာက္ရွိမွ ေျပာေျပာ တူတူပဲေပါ့။”
သူေျပာေသာ စကားကုိ စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့လည္း ဟုတ္သေယာင္ေယာင္။ အဲဒီေတာ့မွ လႈိင္ရွက္ျပဳံးျပဳံးရန္ သတိရသည္။
“ငါ့ကုိ အေျဖေပးဦးေလ။”
“နင္ပဲ အေျဖသိျပီးသားဆုိ။ သိရင္လည္း ျပီးေရာေပါ့။”
“ဟာ နင္ေျပာတာကုိ ၾကားခ်င္တယ္။”
ထုိအခ်ိန္တြင္ ရထားက ဘူတာရုံတြင္ ဆုိက္သြားသည္။
“ကဲ ရထားဆုိက္ျပီ။ ဆင္းရေအာင္။ ေနာက္မွ အေျဖေတာင္း။”
“အေျဖ အရင္ေပး။”
ေပကတ္ကတ္ႏွင့္ ထုိင္ေနေသာ ေမာင္ေမာင့္ကုိ ၾကည့္ကာ လႈိင္ျပန္ညစ္ခ်င္လာသည္။
“ေအး… နင္မဆင္းခ်င္လည္း လုိက္သြား။ ငါေတာ့ ဆင္းျပီ။”
လြယ္အိတ္ကုိ ပုိက္ကာ ထလာေတာ့ ေမာင္ေမာင္လက္ေလ်ာ့ လုိက္ရသည္။ လူမ်ားကုိ တုိးေ၀ွ႕ကာ လႈိင္ေနာက္က အေျပးကေလးလိုက္လာရင္း လွမ္းေျပာသည္။
“ကဲ ေပးေတာ့ အေျဖ။”
“ေအး ခ်စ္တယ္။ ခ်စ္တယ္။ ဒါေလးေတာင္ မသိဘူးလား။ ေမးေနရေသးလား။”
ထုိအခ်ိန္မွာ ရထားေနာက္တစ္စင္း ျဖတ္သြားသည္။ လႈိင့္အသံ အားလုံးကုိ ရထားသံက ဖုံးလႊမ္း၍ သြား၏။
“ငါ ဘာမွ မၾကားရဘူး။ ျပန္ေျပာဦး။”
“တခါပဲ ေျပာတယ္။ ႏွစ္ခါ မေျပာဘူး။”
လိႈင့္စကားကုိ မၾကားေသာ္လည္း လိႈ္င့္ အျပဳံးကုိ ၾကည့္၍ သူဖတ္ႏိုင္မည္ကုိ လႈိင္ အၾကြင္းမဲ့ ယုံၾကည္ပါသည္။
xxx
ဒုတိယႏွစ္တြင္ လႈိင္တုိ႕ အလြန္ေပ်ာ္ခဲ့ၾကသည္။ အစကတည္းက အလြန္ရင္းႏွီးခဲ့ေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ျဖစ္သည္မုိ႕ ဘာျပႆနာမွ မရွိခဲ့။ လႈိင္တုိ႕ ႏွစ္ဖက္မိဘမ်ားကုိလည္း အသိေပးခဲ့ၾကျပီ။ သူတုိ႕၏ သေဘာတူညီခ်က္ကုိလည္း ရသည္မုိ႕ လႈိင္တုိ႕ ႏွစ္ေယာက္ၾကားတြင္ ဘာမွ် အခက္အခဲ မရွိသေယာင္။
ဒီလုိႏွင့္ ေမာင္ေမာင့္ကုိ လႈိင္နာမည္ တလုံးေလ်ာ့ ေခၚခဲ့သည္မွ အပ အရာရာသည္ သမားရုိးက် အတုိင္း ဆက္လက္ ျဖစ္ပ်က္ေနခဲ့သည္။ ဒုတိယႏွစ္တေလွ်ာက္ ေမာင္ေမာင္က ကြန္ပ်ဴတာ သိပၸံႏွင့္ပတ္သက္ေသာ အတန္းမ်ားကုိ ယူေနခဲ့သည့္ အခိ်န္မွာ လႈိင္ကေတာ့ ဖြံ႕ျဖိဳးဆဲ ႏုိင္ငံမ်ားအေၾကာင္း၊ လူ႕အရင္းအျမစ္ ဖြံျဖဳိးမႈ အေၾကာင္း၊ လူမႈေရးေဗဒ အေၾကာင္းမ်ားကုိ ေလာဘတၾကီး ေလ့လာ ေနခဲ့သည္။ ေမာင္ေမာင္ကေတာ့ လႈိင့္စိတ္၀င္စားမႈကုိ ၀င္ေရာက္ေဆြးေႏြး ရုံမွအပ ေဘးလူ တစ္ေယာက္ အျဖစ္သာ ေနခဲ့သည္။
“ေမာင္… ဒီစာအုပ္ထဲမွာ ကုိလုိနီစနစ္ မရွိေတာ့လုိ႕ ႏုိင္ငံတခ်ဳိ႕ မတုိးတက္ဘူး လုိ႕ဆုိထားတယ္။ ကုိလုိနီႏုိင္ငံေတြက ကေလးေတြလုိေပါ့။ လြတ္လပ္ေရး လုိခ်င္ပါတယ္၊ လုိခ်င္ပါတယ္နဲ႕ ေတာင္းေန လုိ႕သာ ေပးလုိက္ရေပမယ့္၊ လြတ္လပ္ေရး အတြက္ အဆင္သင့္ မျဖစ္ေသးလုိ႕ ခုလိုမ်ဳိး မတုိးတက္ရတာတဲ့။ နင္လက္ခံလား။ ငါေတာ့ မထင္ဘူး။ ကုိလုိနီ အစုိးရ ရွိေနလည္း သူတုိ႕ လက္ေအာက္ခံ ႏိုင္ငံေတြ အေပၚမွာ ဂုပ္ေသြးစုပ္ေနဦးမွာပဲ။ ဒီလုိနဲ႕ပဲ တုိးတက္ဦးမွာ မဟုတ္ပါဘူး။”
“ေအးေလ… ဒါကေတာ့ ကုိလုိနီ စနစ္ကုိ လုိလားတဲ့ လူတခ်ဳိ႕က ေပးတဲ့ ဆင္ေျခေပါ့ဟာ။ သူတို႕ေျပာတဲ့ တုိးတက္မႈ ဆုိတာ စီးပြားေရး တုိးတက္မႈကုိ အဓိကထားတာ ျဖစ္မွာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ကုိယ့္ႏုိင္ငံမဟုတ္ရင္ ဘယ္သူကေတာ့ ယဥ္ေက်းမႈတုိ႕၊ ဘာသာစကားတုိ႕ကုိ အားေပးမွာလဲ။”
“အင္း… ဒါျဖင့္ရင္ သူမ်ားလူမ်ဳိး လက္ေအာက္မွာ ကၽြန္ျဖစ္ရတာတဲ့ စာရင္ ကုိယ့္လူမ်ဴိး လက္ေအာက္မွာ ကၽြန္ျဖစ္ ရတာက ပုိေကာင္း မွာေပါ့ေနာ္။”
“နင္ကလည္း ငါ့ကုိ အေငၚမတူး စမ္းပါနဲ႕။ ျဖစ္ျပီးတဲ့ ကိစၥေတြက ျပီးေနျပီ။ ကုိလုိနီ ျပန္ျဖစ္ခ်င္ရင္ေတာင္ ျဖစ္လုိ႕ မရေတာ့ဘူး။ ေရွ႕ဆက္ ဘာလုပ္လို႕ ရလည္းဆုိတဲ့ စာအုပ္မ်ဴိးပဲ ဖတ္စမ္းပါ။”
“ေအးပါဟယ္။ ေမာင္ကလည္း စိတ္ခ်ည္းပဲ။ ငါက စိတ္ထဲစဥ္းစားမိတာ ေျပာျပတာပါ။ ကုိလုိနီစနစ္ကုိလည္း ငါက အားမေပးပါဘူး။”
လႈိင္မ်က္ေစာင္းထုိးျပီး ေျပာေတာ့လည္း ေမာင္ေမာင္က ျပဳံး၍ ေနသည္ကုိ ၾကည့္ရင္း အျမဲတမ္းသာ လႈိင္တုိ႕ ႏွစ္ေယာက္ ဒီလုိျငင္းခုန္ခြင့္ ရေနလွ်င္ ေကာင္းမွာပဲဟု ေတြးေနမိျပန္သည္။
(ဆက္ရန္)
