ဒီလုိႏွင့္ အႏွစ္သုံးဆယ္ ၾကာခဲ့သည္။ ၿမိဳ႕ေလးက ေက်ာင္းမွာ ထုိႏွစ္က မွတ္မွတ္ရရ ဆရာကန္ေတာ့ပြဲ လုပ္ျဖစ္ၾကသည္။ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသား ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ၿမိဳ႕ကေလးကုိ စြန္႔ခြာခဲ့ၿပီမုိ႔ အားလုံး ျပန္ဆုံခဲလွသည္။ ျပန္ဆုံရန္လည္း စိတ္အားထက္သန္ ေနၾကသည္။ ထိုပြဲသုိ႔ ဦးထြန္းဦးလည္း အေရာက္လာခဲ့သည္။ ၿမဳိ႕ေလးမွ ထြက္သြားသည္မွာ ႏွစ္ေတြ ၾကာခဲ့ၿပီ ျဖစ္ေသာ္လည္း သူက်င္လည္ခဲ့ေသာ ေနရာမ်ားကုိ မွတ္မိေနသည္။ က်န္ခဲ့ေသာ သူငယ္ခ်င္းေဟာင္းမ်ားကုိ သတိရသည္။ ထိုသူငယ္ခ်င္းေဟာင္းမ်ား ထဲတြင္ ဦးၿငိမ္းေအာင္ကုိ သူအမွတ္ထင္ထင္ ေတြ႔ခ်င္ ေနမိသည္။ ဦးၿငိမ္းေအာင္သည္ ၿမိဳ႕ေလးမွာပဲ ေနထုိင္ရင္း နာမည္ အသင့္အတင့္ရွိေသာ စာေရးဆရာ တစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနၿပီတဲ့။
ထုိညေနက သူငယ္ခ်င္းမ်ား ဆုံေသာ ထမင္း၀ုိင္းေလးတြင္ စကားသံတုိ႔ ဆူညံေနသည္။ တစ္ေယာက္အေၾကာင္း တစ္ေယာက္လုေမးရသည္ႏွင့္ ထမင္းပင္ ေကာင္းေကာင္း မစားႏုိင္။ တခ်ိန္က ေသးေသးသြယ္သြယ္ မိန္းကေလးတုိ႔သည္ ေဒါင္းတည္ေမာင္းတည္ႏွင့္ မိန္းမၾကီးမ်ား ျဖစ္လာၾကသည္။ ေယာက်္ားေလး သူငယ္ခ်င္းမ်ားသည္လည္း ထိပ္ေျပာင္၊ ဗုိက္ရႊဲမ်ား ျဖစ္လာၾကသည္။ ကေလးဘယ္ႏွစ္ေယာက္ႏွင့္ ဘယ္ၿမိဳ႕မွာ အေျခက်ေနသည္ စသည္ျဖင့္ ေျပာၾကဆုိၾကသည္။ ဟုိအရင္က အရုိက္ၾကမ္းသည့္ ဆရာၾကီးမ်ား အေၾကာင္း၊ ေက်ာင္းေျပးသည့္ အေၾကာင္း၊ စာမရသည့္ အေၾကာင္းမ်ားကုိ စျမဳံ႕ျပန္မဆုံးေအာင္ ရွိေနၾကသည္။ လူအုပ္ထဲတြင္ ဦးထြန္းဦးႏွင့္ ဦးၿငိမ္းေအာင္တုိ႔ တစ္ေယာက္ကုိ တစ္ေယာက္ ျပဳံးျပ ႏႈတ္ဆက္ၾကသည္။ သုိ႔ေပမယ့္ စကားမဆုိျဖစ္ၾက။
ညဥ့္နက္လာေတာ့ လူအုပ္လည္း စဲခဲ့ၿပီ။ အခ်ဳိ႕သာ ကုိယ့္အုပ္စုေလးႏွင့္ကုိယ္ စကား၀ုိင္းဖြဲ႔ ေျပာလ်က္ ရွိၾကသည္။ ဒီလုိႏွင့္ ပန္းကန္ေတြ သိမ္းေနေသာ ဦးၿငိမ္းေအာင္ အနားသို႔ ဦးထြန္းဦး ေရာက္လာခဲ့သည္။
“ကုိၿငိမ္းေအာင္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ငယ္ငယ္က ဆုမွားေပးလုိက္တာ သတိရလားဗ်။”
ရတာေပါ့ဗ်ာ ဟုဆိုကာ ဦးၿငိမ္းေအာင္က ရယ္ေနေလသည္။ ထုိ႔ေနာက္ က်ဳပ္လည္း ခင္ဗ်ားကုိ ေမးမလုိ႔ပဲဟု ဆက္၍ ေျပာသည္။
ထုိအခါ ဦးထြန္းဦးလည္း အားတက္လာၿပီး အဲဒီညက ကၽြန္ေတာ္ စဥ္းစားမိတယ္ဗ် ဟုဆုိကာ စကား မဆက္ေသးဘဲ ၿငိမ္ေနျပန္၏။ စကၠန္႔ အနည္းငယ္ ၾကာလာေတာ့ ဦးၿငိမ္းေအာင္ သည္းမခံႏုိင္ဘဲ ဦးထြန္းဦး၏ စကားကုိ ဆက္ေပးလုိက္သည္။
“တကယ္လုိ႔သာ ဒီဆုက အမွန္ပဲ ဆုိရင္….အဲဒီလုိ ခင္ဗ်ား စဥ္းစားတယ္ ဟုတ္သလား။”
“ခင္ဗ်ား ဘယ္လုိလုပ္ သိလဲဗ်။”
“က်ဳပ္လည္း အဲလုိပဲ စဥ္းစား ခဲ့လုိ႔ေပါ့။”
သူတုိ႔ ႏွစ္ဦးလုံး အေတြးကုိယ္စီႏွင့္ ၿငိမ္သြား ၾကျပန္သည္။ ထုိ႔ေနာက္ ဦးထြန္းဦးက စကားစလာသည္။
“ခင္ဗ်ားက ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ မျဖစ္လုိက္ရတဲ့ ဘ၀တစ္ခုလုိပဲဗ်။ ခင္ဗ်ားကုိ ကၽြန္ေတာ္ အားလည္း အားက်တယ္။ ဒါေပမယ့္ ခင္ဗ်ားလုိမ်ဳိးလည္း သတၱိ မရွိဘူးဗ်။”
“က်ဳပ္က အားက်ဖုိ႔လည္း ခ်န္ထား ပါဦးေလ။ ခင္ဗ်ားလုိ ႏုိင္ငံျခားျပန္ အထူးကု ဆရာ၀န္ႀကီး တစ္ေယာက္ရဲ႕ ဘ၀ကုိ ဘယ္သူမဆုိ လုိခ်င္ ၾကမွာပဲ။”
“အဲ.. ဘယ္သူ မဆိုေတာ့ မဟုတ္ေလာက္ဘူးဗ်။ ၀ါသနာပါတဲ့ လူေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္ တခါတေလ စဥ္းစားမိတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အလုပ္မွာ ကၽြန္ေတာ္ ေပ်ာ္သလား။ ကၽြန္ေတာ္လုပ္ေန ရတာေတြကုိ ေပ်ာ္သလားလုိ႔။ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ကုိယ့္အလုပ္ကုိ ကုိယ္၀ါသနာ မပါဘူးဗ်။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ လုပ္စရာရွိတာကုိပဲ တစုိက္မတ္မတ္ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ လုပ္ေနတယ္။ ေပ်ာ္တာတုိ႔ မေပ်ာ္တာတုိ႔ ထည့္မစဥ္းစား ေတာ့ဘူး။ လူေတြကေတာ့ ေျပာၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ကုိယ္လုပ္တဲ့ အလုပ္မွာ ထူးခၽြန္တယ္တဲ့။ ကၽြန္ေတာ့္ အလုပ္ကုိ ကၽြန္ေတာ္ သံေယာဇဥ္ ႀကီးရွာတယ္တဲ့။ အမွန္ေတာ့ အဲဒါ ကၽြန္ေတာ့္ သံေယာဇဥ္ ကၽြန္ေတာ့္ အာသီသ မဟုတ္ဘူးဗ်။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ေဘာင္ေတြ။”
“ဘယ္လုိ ခင္ဗ်ားရဲ႕ ေဘာင္ေတြ ဟုတ္လား။”
“ဟုတ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ လုပ္ခ်င္တာကုိပဲ ျဖစ္ေစ မလုပ္ခ်င္တာကုိပဲ ျဖစ္ေစ၊ လုပ္သင့္တယ္ ထင္လုိ႔ တစုိက္မတ္မတ္ လုပ္ခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ မိဘေတြ အတြက္၊ ေနာက္လူေတြရဲ႕ အထင္ႀကီး အားက်မႈ အတြက္၊ ေနာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ မိန္းမအတြက္၊ သားသမီးေတြ အတြက္ စုံလုိ႔ေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒါအတြက္ ကၽြန္ေတာ္ ေက်နပ္မႈ တစ္ခုေတာ့ ရခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လုပ္သင့္တာေတြခ်ည္း လုပ္ခဲ့ေတာ့ ကုိယ္လုပ္ခ်င္တာ ဘာလဲဆုိတာေတာင္ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ အဲဒါ ၀မ္းနည္း စရာပဲ။”
“ခင္ဗ်ားရဲ႕ ဆန္႔က်င္ဖက္ကုိ ၾကားခ်င္သလား ကုိထြန္းဦး။”
ဦးထြန္းဦးက ေခါင္းကို တြင္တြင္ၿငိမ့္ကာ ဆုိပါဦးဟု ေျပာ၏။
“က်ဳပ္က ကုိယ္လုပ္ခ်င္တာကုိပဲ လုပ္ခဲ့တဲ့ေကာင္ ဆုိတာ ခင္ဗ်ား သိပါတယ္။ ကုိယ္စိတ္မ၀င္စားတဲ့ အရာကုိ လုပ္သင့္တယ္ ဆိုတဲ့စိတ္နဲ႔ လုပ္ဖို႔ က်ဳပ္မွာ ခြန္အား မရွိဘူး။ လုပ္ခ်င္စိတ္လည္း မရွိခဲ့ဘူး။ အဲဒီအတြက္ က်ဳပ္ဘယ္ေတာ့မွေတာ့ ေနာင္တမရခဲ့ဘူး။ ကံေကာင္းလုိ႔ပဲလား တကယ္ပဲ စိတ္ပါလက္ပါ လုပ္တဲ့ အက်ဳိးပဲလားေတာ့ မသိဘူး။ က်ဳပ္လုပ္ခ်င္တဲ့ ေနရာမွာ နာမည္ေလး အသင့္အတင့္ ရခဲ့တယ္။ စား၀တ္ေနေရးလည္း စာမူခေလးနဲ႔၊ ျခံစိုက္တာေလးနဲ႔ လုံေလာက္ခဲ့တယ္။ က်ဳပ္ေရြးတဲ့ လမ္းက မေပါမ်ားဘူး ဆုိတာ သိလုိ႔ က်ဳပ္ေလ ဒီနယ္ၿမိဳ႕ေလးကေန မေျပာင္းခဲ့ဘူး။ က်ဳပ္လက္တြဲမယ့္သူ ကုိလည္း ေသခ်ာေဆြးေႏြး ေျပာျပခဲ့တယ္။ က်ဳပ္ကံေကာင္း ပါတယ္။ က်ဳပ္မိန္းမက က်ဳပ္ရဲ႕ဉာဥ္၊ က်ဳပ္ရဲ႕ ၀ါသနာကုိ ဘယ္ေတာ့မွ မေ၀ဖန္ခဲ့ဘူး။ အျမဲပဲ တန္ဖုိးထားခဲ့တယ္။ က်ဳပ္တုိ႔မွာ သမီးေလး တစ္ေယာက္ရွိတယ္ဗ်။ သူ႔ကုိ ေမြးလာေတာ့မွပဲ က်ဳပ္ေလာဘ ဆုိတာ နားလည္ သလုိလုိ ရွိလာခဲ့တယ္။ တျခား မိဘေတြလိုပဲ သူ႔ကို အေကာင္း ဆုံးေက်ာင္းေတြမွာ ထားခ်င္တယ္။ အေကာင္းဆုံး အခြင့္အလမ္းေတြ ေပးခ်င္တယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ လုပ္သင့္တာ တခ်ဳိ႕ကုိ လုပ္ရေတာ့မယ္လုိ႔ က်ဳပ္စဥ္းစား မိလာတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ဳပ္မတတ္ႏုိင္ခဲ့ဘူး။ က်ဳပ္တုိ႔ ဘ၀ေလးနဲ႔ က်ဳပ္တုိ႔ ေပ်ာ္ပါတယ္။ တခါတေလ မွန္းဆၿပီး အားက်မိတဲ့ စိတ္ကေလးေတာ့ ျဖစ္မိတယ္ ဆုိတာ ၀န္ခံရမွာေပါ့။”
“ေလာကႀကီးမွာ ခင္ဗ်ားလုိ လူေတြမ်ားလား၊ ကၽြန္ေတာ့္လုိ လူေတြမ်ားလားလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္ တခါတေလ စဥ္းစားမိတယ္ ကုိၿငိမ္းေအာင္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ႏွစ္ေယာက္ၾကားထဲက လူေတြလည္း ေတြ႔ဖူး ပါရဲ႕။ ၿပီးေတာ့ လုပ္ခ်င္တာေရာ လုပ္သင့္တာပါ လုပ္ႏုိင္တဲ့လူ ေတြ႔ဖူးတယ္။ ေနာက္ လူတမ်ဳိးလည္း ေတြ႕ဖူးေသးတယ္ဗ်။ ကၽြန္ေတာ့္ ေဆးရုံက ဆရာ၀န္ေလး တစ္ေယာက္။ မင္းဘာ၀ါသနာ ပါလဲ ဆုိေတာ့ မသိဘူးတဲ့ဗ်။ ဒီဆရာ၀န္ အလုပ္ကုိေရာ ဆုိေတာ့ မသိပါဘူး ဆရာရယ္၊ အေမက လုပ္ခုိင္းလုိက္ေတာ့လည္း လုပ္လုိက္တာပဲ တဲ့။ အဲ… အဲဒါလည္း ခပ္ေကာင္းေကာင္းပဲ ထင္တယ္။ ကုိယ္ခ်စ္တာ ဘယ္သူလဲ မသိေတာ့ မိဘေပးစားတာပဲ ယူလုိက္တဲ့ လူေတြလို ရည္းစားေဟာင္းကုိလည္း လြမ္းေနစရာ မလိုေတာ့ဘူး ေပါ့ဗ်။”
သူတို႔ႏွစ္ေယာက္လုံး ရယ္ျဖစ္ၾကသည္။ ဦးထြန္းဦးက ရယ္ရင္းမွ
“အဲဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ သားသမီးေတြကုိ ဘာဆုံးမရမလဲ ဆုိတာကုိပဲ ကၽြန္ေတာ္ေတြး ေနမိတယ္။ မင္းတုိ႔ ကုိယ္လုပ္ခ်င္တာကုိ ဦးစားေပးၾကလုိ႔ ေျပာရမလား၊ လုပ္သင့္တာကုိပဲ ဦးစားေပးၾကလုိ႔ ေျပာရမလား။”
အဲဒီညက သူတုိ႔ အေတာ္ညဥ့္နက္တဲ့ အထိ စကားေျပာျဖစ္ၾကသည္။ အေျဖထုတ္ဖုိ႔ မႀကိဳးစားေသာ္လည္း တစ္ေယာက္စကားမွ တစ္ေယာက္ အေျဖကုိ ရွာျဖစ္ၾကသည္။ ေနာက္ေန႔ မနက္မွာေတာ့ ကုိယ့္ဘ၀ထဲသို႔ ကုိယ္ျပန္ၾကရေလသည္။
xxx
အဘက စကားေျပာရမွာ ေမာလာသည့္ဟန္ျဖင့္ ခဏရပ္၍ ေနသည္။
“ပုံျပင္က ဒါပဲလား အဘ။”
သူအားမရ သလုိေမးေတာ့ အဘက သာသာေလးရယ္ ေန၏။
“ေနဦး အဲဒီထဲမွာ အဘ ႀကိဳက္တဲ့ စကားေလး တစ္ခြန္းရွိတယ္ ကြဲ႕။ အဲဒီ စကားကေတာ့ ဒီလုိ။ ဘ၀ဆုိတာ က်ဥ္းက်ဳတ္္တဲ့ေဘာင္ေတြနဲ႕ အခန္းငယ္ တစ္ခု မဟုတ္သလုိ၊ အကန္႔အသတ္ မရွိတဲ့ အတားအဆီးမဲ့ လြင္ျပင္ႀကီး တစ္ခုေတာ့လည္း မဟုတ္ဘူးေပါ့။ သြားရင္းနဲ႕ တခ်ိန္ခ်ိန္မွာေတာ့ နံရံေတြကုိ ထိလာမယ္။ ဒါေပမယ့္ ထူးျခားတာက အဲဒီနံရံေတြကုိ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ကပဲ ေဆာက္မွန္းမသိ ေဆာက္ခဲ့တာပဲ။ တခ်ဳိ႕နံရံေတြဟာ ျမင့္မားေစတယ္။ တခ်ဳိ႕နံရံေတြဟာ က်ယ္ျပန္႔ေစတယ္။ ျမင့္ၿပီး က်ယ္တဲ့ နံရံတခ်ိဳ႕လည္း ရွိတာပဲ။ ရွားေတာ့ ရွားလိမ့္မယ္ ထင္တယ္။ အေရးႀကီးတာက ကုိယ္ေဆာက္ထားတဲ့ နံရံေတြၾကားမွာ ကုိယ္ေပ်ာ္ဖုိ႔ပဲ။ ကုိယ္ေဆာက္ခဲ့တဲ့ နံရံေတြကုိ ကုိယ္သိဖုိ႔ပဲ။ ကုိယ္မေပ်ာ္တဲ့ တစ္ေန႕မွာေတာ့ အဲဒီနံရံေတြဟာ အက်ဥ္းေထာင္တစ္ခု ျဖစ္လာလိမ့္မယ္။ အေမွာင္တုိက္ တစ္ခုျဖစ္လာလိမ့္မယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ နံရံေတြကုိ ၿဖိဳဖ်က္ရဲတဲ့ သတၱိ ရွိဖုိ႕ပါပဲ။”
“အဲဒီစကားကေန ငါ့တူမ အေျဖေတြ႔ေကာင္းေတြ႕မွာ ေပါ့ေလ။ ေတြ႔မေတြ႕ ဆုိတာကေတာ့ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ေပၚ မူတည္တာပါပဲ။”
အဘေျပာေသာ စကားကုိ သူေတြးေနမိသည္။ မနက္ေရာင္နီကုိ ေတြ႕ေနရၿပီဟု သူထင္သည္။ မၾကာခင္ ရထားဆုိက္ေတာ့မည္။ ရထားမဆုိက္ခင္ သူေမးခ်င္ေသာ ေမးခြန္းႏွစ္ခုကုိေတာ့ ေမးလုိက္မွ ျဖစ္မည္။
“အဲဒီစကားကုိ ဘယ္သူက ေျပာတာလဲဟင္။ ၿပီးေတာ့ အဘက ဦးၿငိမ္းေအာင္လား၊ ဦးထြန္းဦးလား ဟင္။”
သူ အေလာတႀကီး ေမးလုိက္မိသည္။ အဘက ၿပံဳးေနရင္းမွ
“မင္းပဲ ေတြးယူၾကည့္လုိက္ပါေတာ့။ အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ ကိုယ္ဘယ္သူလဲဆုိတာ အဘကုိယ္ အဘ ျပန္စဥ္းစား ၾကည့္ရဦးမယ္။ ကဲ အဘ ရထားေပၚက ဆင္းေတာ့မယ္။”
သူအဘ၏ ေက်ာျပင္ကုိ ၾကည့္၍ က်န္ရစ္သည္။ သူ႔ဘ၀က နံရံေတြကုိ သူဘယ္နားမွာ ေဆာက္ခဲ့သလဲ ဆုိတာကုိေတာ့ ျပန္ဆန္းစစ္ရပါဦးမည္။
