Friday, 4 October 2013

အသံေတြ



အပူအပင္ကင္းတဲ့… ကေလးေလးဘ၀သာ…တခါျပန္ၿပီး ရခ်င္ေသးတယ္။ အျပစ္မသိေသးတဲ့…ကေလးေလးဘ၀ကုိ… တခါျပန္ၿပီး ရခ်င္ေသးတယ္။၁
“အူ၀ဲ….အူ၀ဲ….အူ၀ဲ…”
“သားေလးက အေမနဲ႔ တူလုိက္တာ။ ခ်စ္စရာႀကီး။”
“သားေရ…ကဗ်ာေလး ဆုိျပလုိက္ပါဦး။ ကဗ်ာဆုိျပရင္ အန္တီက မုန္႔ေကၽြးမယ္တဲ့။ ဆုိျပလုိက္ေလ…။”
        “မမ ၀၀ ထထ က။ အကပထမ။ ကပါ ကပါ မမရာ။ ညည လသာသာ။”
        “သားေရ အိပ္ဖို႔ အခ်ိန္တန္ၿပီ။ ကစားစရာေတြ သိမ္းေတာ့ေလ။ မနက္ျဖန္ ေက်ာင္းသြားရမွာ။ ေစာေစာအိပ္ေတာ့။”
        “ေစာေစာအိပ္ ေစာေစာထ သြားတုိက္ ေရခ်ဴိး။”
        “သားေရ ညီမေလးကုိ ေန႔လည္မုန္႔စားေက်ာင္းဆင္းရင္ သြားၾကည့္လုိက္ဦးေနာ္။ ညီမေလး ထမင္းစားရဲ႕လားလုိ႔။”
        “ေမေမကလည္း ရွက္စရာႀကီး။ သားသနပ္ခါး မလိမ္းခ်င္ေတာ့ဘူး။ ငါးတန္းေတာင္ ေရာက္ေနၿပီ။ ေယာက်္ားေလး ျဖစ္ၿပီး သနပ္ခါးလိမ္းေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြက ၀ုိင္းစၾကေရာ။”
        “သား ညီမေလးကို စက္ဘီးစီးသင္ေပးရင္းနဲ႔ စက္ဘီးေပၚက ျပဳတ္က်တာ။ ဒူးနည္းနည္းၿပဲ သြားတယ္။ မငုိနဲ႔…မငုိနဲ႔။ ညီမေလးကလည္း မငုိပါနဲ႔ေတာ့ တိတ္တိတ္။”
        “သား ၀တၳဳေတြခ်ည္းပဲ ဖတ္မေနနဲ႔ေနာ္။ စာလည္းဖတ္ဦး။ စာေမးပြဲနီးေနၿပီ။ ဒီႏွစ္ေတာ့ အတန္းထဲမွာ ပထမရေအာင္ ႀကဳိးစားပါဦး။”
        “ေမေမေရ… အဲ ဒကာမႀကီးေရ… ကုိယ္ေတာ္ ပုဇြန္ဆီျပန္နဲ႔ ပဲဟင္းေလးစားခ်င္လုိ႔ ခ်က္ေပးပါဦးေနာ္။ ကုိယ္ေတာ္ ညက်ရင္ ဗုိက္သိပ္ဆာတာပဲ။ လိေမၼာ္ရည္ေလး ထပ္ယူလာေပးပါဦး။”
        “သားအတြက္… ဒီမွာ… ဦးထုပ္။ ဒါမွ ကတုံးကုိ ေကာင္မေလးေတြ ၀ုိင္းမစရေအာင္။”
        “ေဖေဖ ကၽြန္ေတာ့္ ကြန္ပ်ဴတာေလး အလုပ္မလုပ္ေတာ့လုိ႔ ၾကည့္ေပးပါဦး။ ကၽြန္ေတာ့္ သီခ်င္းေတြနဲ႔ ဂိမ္းေတြေတာ့ ေပ်ာက္ကုန္ၿပီလား မသိဘူး။ စိတ္ညစ္ပါတယ္။”
xxx   
ရည္မွန္းခ်က္အတြက္…ၾကင္နာသူကုိ…တကယ္စြန္႔တဲ့…သူရဲေကာင္းေတြ…ရွိခဲ့လဲကြယ္…ငယ္ရြယ္သူမုိ႔…အခ်စ္ဖက္ကုိ…အေလးသာေပးခဲ့တာ…အမွန္ဆုံးပါပဲ။၂
        “ေမေမကလည္း ေဘာင္းဘီေလး တစ္ထည္၀ယ္ေပးဖုိ႔ကုိ မ်က္ႏွာငယ္လုိက္တာ။ အဲဒီ brand ကုိ သားလုိခ်င္ေနတာ ၾကာၿပီ။ ေမေမမ၀ယ္ေပးရင္ ေဖေဖ့ကုိပဲ ပူဆာေတာ့မယ္။”
        “ရႊတ္... ရႊတ္…။ သိပ္လွတာပဲ။ တုိ႔ကုိ ေႏွာင့္ယွက္ခြင့္ ျပဳပါ။ စကားေလးနည္းနည္း ေျပာခြင့္ျပဳပါ။”
        “မင္းရုပ္ႀကီးမွ အားမနာ။ အဲဒီေကာင္မေလးကုိ လုိက္ရတယ္လုိ႔။ နာမည္ေလးက ၀တ္ရည္တဲ့။ နာမည္နဲ႔လုိက္ေအာင္ ခ်ဳိေနမွာပဲ။”
        “အနီေရာင္ေလးနဲ႔ သူ႔အသားက ၀င္းေနတာပဲ။ ဆံပင္ရွည္တာကုိ သေဘာက်တာကြ။ ရုိးရုိးေလးနဲ႔ ယဥ္တယ္ဆုိတာ ဒါမ်ဳိးကုိ ေခၚတာကြ။”
        “မင္း လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ ထုိင္တာလဲ ထုိင္ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီမွာခ်ည္းမွာ အခ်ိန္ကုန္မေနနဲ႔။ စာလဲက်က္ဦးကြာ။ စာေမးပြဲက နီးလာၿပီ။”
        “ကုိယ္ တကယ္ပဲ မုိးကုိ ခ်စ္တာပါ။ ကုိယ့္ကုိ မျငင္းလုိက္ပါနဲ႔ေနာ္…မုိး။ မုိးမရွိရင္ ကုိယ္ ဘာျဖစ္သြားမလဲ မသိဘူး။”
        “ကုိယ္ညက သီခ်င္းလာဆုိတာ ၾကားရဲ႕လား မုိး။ မုိးရယ္ အေျဖေပးပါေတာ့။ ကုိယ္အိပ္လုိ႔လဲ မေပ်ာ္ဘူး။”
        “ေမာင္ကလည္း ေနာက္က်လုိက္တာ…။ မုိးေစာင့္ေနတာ ၾကာလွၿပီ။ ေနာက္တခါ ေနာက္က်ရင္ေတာ့ မေတြ႔ရေတာ့ဘူး မွတ္…။”
        “မုိးကုိ ဘယ္ေတြ႔မလဲ…။ မုိးကေန ေက်ာ္ၿပီး ေဆာင္းကုိ ေမွ်ာ္ေနတာကုိး။ ေဆာင္းသဇင္နဲ႔ ဆုိရင္ ေမာင္တေလာကလုံးကုိမ်ား ေမ့ေနသလား…။”
        “မုိးကလြဲရင္ အားလုံး ဖြဲနဲ႔ ဆန္ကြဲပဲ။ မုိးရယ္…ေမာင့္ကုိ စကားမေျပာဘဲ မေနပါနဲ႔။ စိတ္မေကာက္နဲ႔ေတာ့ေနာ္။”
        “အိမ္နဲ႔ လုိက္ေတြ႔မယ့္ရက္ကုိ ေမာင္ပဲ ေရြးေလ။ ေမေမက အိမ္မွာ ေန႔လည္စာစားဖုိ႔ စီစဥ္ထားလုိက္မယ္တဲ့။”
        “ညီမကုိ ဒီေလာက္ပဲ တြန္႔တုိရသလား…ေမာင္ရယ္။ သတုိ႔သမီး အရံလုပ္ရင္ေတာ့ သတုိ႔သားအရံနဲ႔ တြဲရမွာေပါ့။”
        “ေမာင္ေတာ့ ဒီေန႔ သိပ္ေပ်ာ္တာပဲ မုိးရာ….။”
xxx
        လမ္းမ်ားက ကုိယ့္ကုိသယ္ေဆာင္…ေရွ႕မွာ ဘာေတြ ျဖစ္မလဲ မသိဘူး။ ႏွစ္မ်ားက ကုိယ့္ကုိ စည္းတား သြားခ်င္တုိင္းလဲ မသြားခဲ့ရဘူး။ ငယ္ရြယ္တဲ့သူေတြရဲ႕စိတ္…ဘာပဲေျပာေျပာ နားမ၀င္ႏုိင္ဘူး။ အမုန္းနဲ႔ အၿပဳံးတစ္လွည့္စီ ထိေတြ႔ ဘာကုိမွေလ သိပ္ဂရုမစုိက္ဘူး။၃
        “ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ ဒီခြင္ကုိ မႀကဳိက္ဘူးဗ်။ အရင္းအႏီွးေတြအားလုံးကို ဒီတစ္ေနရာထဲမွာ ပုံေအာရေလာက္ေအာင္ မဟန္ဘူး ထင္တယ္။”
        “ေမာင္ေရ သမီးႀကီးကုိ ၀င္ႀကဳိဖုိ႔ မေမ့နဲ႔ဦးေနာ္။ ဒီေန႔သူတို႔ ေက်ာင္းကား ပ်က္ေနတယ္။ သမီးငယ္ကုိေတာ့ မုိးရုံးကအျပန္၀င္ေခၚလုိက္မယ္။”
        “ဒီတုိက္ခန္းက ေစ်းႀကီးတာ ေနရာေကာင္းတာကုိး။ ေစ်းနဲ႔နီး ေက်ာင္းနဲ႔နီးတဲ့ အျပင္ ႏွစ္လမ္းေလာက္ ေလွ်ာက္လုိက္ရင္ပဲ ကားဂိတ္ကုိ ေရာက္ေရာ။”
        “ေမေမ့ေျမးကုိ သိပ္အလုိမလုိက္နဲ႔။ ေမေမေပးတဲ့ မုန္႔ဖုိးေတြမွန္သမွ် အကုန္သုံးေနတာ တစ္လတစ္လ ငါးတန္းေက်ာင္းသူနဲ႔ေတာင္ မလုိက္ဘူး။ ေတာ္ေတာ္ သုံးႏုိင္တယ္။”
        “ေတာက္….ေတာ္ေတာ္ လူပါး၀တဲ့ ေကာင္ေတြ။ မင္းတုိ႔ထက္သာလုိ႔ ငါဆရာႀကီးလုပ္ေနတာကြ။ မေန႔တစ္ေန႔ကမွ စီးပြားေရး စလုပ္တဲ့ေကာင္ေတြကမ်ား…။”
        “မုိးေရ ေမာင္တုိ႔ ၀ယ္လုိက္တဲ့ ေျမကြက္ေစ်းတက္လုိ႔ ျပန္ေရာင္းလုိက္တာ ေတာ္ေတာ္ျမတ္တယ္ကြ။ အဲဒီအထိမ္းအမွတ္နဲ႔ ညေနစာ သြားစားၾကရေအာင္။ ကေလးေတြကိုလဲ ေခၚလုိက္ဦး။”
“ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေနရာက အကြက္အကြင္းေကာင္းတယ္။ သူတို႔ထက္ သာမွာပါ။ အရင္းအႏွီးေကာင္းေကာင္း ရွိရင္ ဘာမဆုိလုပ္ႏုိင္တာပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ေျပာသားပဲ။”   
“သမီးတို႔ေရ ဖြားဖြားနဲ႔ ဖုိးဖုိးကုိ သြားကန္ေတာ့ၾကမယ္။ ဟုိေန႔က ေမေမ၀ယ္လာတဲ့ ပစၥည္းေတြ သြားယူလာပါဦး။ ေအး…ဟုတ္တယ္…အဲဒီဟာ ဖြားဖြားတုိ႔ကုိ ကန္ေတာ့ဖုိ႔။”
xxx
        ပါးစပ္ပိတ္…ေခါင္းညိတ္…ႀကိတ္မွိတ္…ငါနားလည္ေပးမယ္။ ျဖည္း… ျဖည္း… ျဖည္းျဖည္းေျပာ…နားနားၿပီးေျပာ…ေမာမယ္။ တုိး…တုိး…တုိးတိုးေလးေျပာ…အားလုံးလည္း ၾကားပါတယ္။၄
“သမီးကုိ ေဖေဖဘာေျပာထားလဲ။ ဒီေကာင္ေလးနဲ႔ မတြဲပါနဲ႔လုိ႔ အႀကိမ္ႀကိမ္ သတိေပးထားတယ္ေနာ္။ ေနာက္တခါေတြ႔ရရင္ေတာ့ မလြယ္ဘူးမွတ္။”
“ခင္ဗ်ားတို႔ထက္ က်ဳပ္နားလည္လုိ႔ ေျပာေနတာဗ်။ က်ဳပ္ကုိ ဆရာလာမလုပ္နဲ႔။ က်ဳပ္သေဘာနဲ႔ က်ဳပ္ ဘာမဆုိလုပ္ပုိင္ခြင့္ ရွိတယ္။”
“မုိး…မင္းကုိငါ ဘယ္ႏွစ္ခါေျပာရမလဲ။ ဒီမိန္းမကုိ ပုိက္ဆံ မေခ်းပါနဲ႔လုိ႔ ငါအႀကိမ္ႀကိမ္ ေျပာခဲ့တယ္ေနာ္။ မင္းက သနားေပမယ့္ ငါကေတာ့ မသနားႏုိင္ဘူး။ ပုိက္ဆံဆုိတာ အပင္ေပၚကခူး ယူလုိ႔ ရတာမဟုတ္ဘူး။ တြင္းထဲကေန ႏႈိက္ယူလို႔ ရတာမဟုတ္ဘူး။”
“ငါအသက္ႀကီးေပမယ့္လဲ မနားႏုိင္ေသးဘူး။ ဒီအလုပ္ေတြကုိ ငါမွ မလုပ္ရင္ ဘယ္သူလုပ္မလဲ။”
“စိတ္ေလွ်ာ့ ေမာင္…စိတ္ေလွ်ာ့…။ ေဒါသေတြ သိပ္မႀကီးပါနဲ႔။ ရွင့္ကုိ ၾကည့္ရင္းနဲ႔ေတာင္ ေၾကာက္လာၿပီ။”
“မင္းတုိ႔ အားလုံးတစ္ေယာက္မွ အသုံးမက်ဘူး။ ဒီတာ၀န္ေလာက္ကုိမွ မယူႏုိင္ရင္ အလုပ္ဆက္မလုပ္နဲ႔ေတာ့။ ငါေသေသခ်ာခ်ာ ေျပာထားရဲ႕သားနဲ႔ကြာ…။ ငါ့ေရွ႕က အားလုံး ထြက္သြားၾက…။ သြားၾကကြာ…..။”
“ေတာက္…..ငါ့ၿပိဳင္ဖက္ကုိမွ အရႈံးေပးလုိက္ရတယ္လုိ႔။ ငါ့ရာဇ၀င္မွာ ဒါမ်ိဳး မရွိဘူး။ ငါ့အေၾကာင္း ေကာင္းေကာင္း သိေစရမယ္…။ ဘယ္ေကာင္မွ ငါ့ကုိ ေၾကာလုိ႔ မရဘူးကြ။”
“တပည့္ေတာ္ ဆင္ျခင္ပါ့မယ္ ဘုရား။ ေဒါသေတြ သိပ္ႀကီးၿပီးေတာ့ ေသြးတက္တယ္ ဆုိတာလဲ ဟုတ္ပါတယ္။ စီးပြားေရးကိစၥ၊ လူမႈေရးကိစၥေတြနဲ႔ ဖိစီးမႈေတြ သိပ္မ်ားလုိ႔လဲ ပါတာေပါ့ ဘုရား။”
“ဒီေလာက္ မုိက္တဲ့ သမီး သူ႔ထုိက္နဲ႔ သူ႔ကံပဲ ဆုိၿပီး ပစ္ထားတာ။ ႀကဳိက္စရာလူ ဒီေလာက္ရွားသလား။ ဒီေကာင့္ကုိ ငါနည္းနည္းမွ ၾကည့္လုိ႔ကုိ မရဘူး။ အုတ္ၾကားျမက္ေပါက္…ကေလက၀ေကာင္။ ငါ့သမီးနဲ႔ နည္းနည္းမွ မတန္ဘူး။”
“ဒီေန႔ လွဴလုိက္ရတာ စိတ္ေက်နပ္ဖုိ႔ ေကာင္းတယ္။ သီလယူလုိက္ရေတာ့ စိတ္ၾကည္လင္သြားတယ္ မိန္းမရယ္။ ဒီထက္ပိုၿပီး ေကာင္းမႈ ကုသုိလ္လုပ္ဖုိ႔ေတာ့ ႀကိဳးစားရဦးမယ္။ ကုိယ့္မွာ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ အလုပ္ကိစၥေတြနဲ႔ပဲ အခ်ိန္ကုန္ေနတာကုိး။”
xxx
ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ…မူးမုိက္လဲက်…ဘယ္လုိလႈပ္လုိ႔ မရ…သိပ္ေလးလံတဲ့ ငါ့ခႏၶာ…။ ….ေအာ္သံေခၚသံေတြ ေခၚသံေတြၾကား…ေအာ္သံေခၚသံေတြ ေခၚသံေအာ္သံေတြလား…။ ငါမျမင္ႏုိင္ဘူး…ဒီအေမွာင္ထုထဲမွာ…။ ငါမေခၚႏုိင္ဘူး… အသံေတြ မထြက္ေတာ့ပါ…။၅
“ေမေမကလည္း ရွက္စရာႀကီး…….သားသနပ္ခါး မလိမ္းခ်င္ေတာ့ဘူး……မမ ၀၀ ထထ က…...နာမည္ေလးက ၀တ္ရည္တဲ့……အိမ္နဲ႔ လုိက္ေတြ႔မယ့္ရက္ကုိ ေမာင္ပဲ ေရြးေလ……ေမာင္ေတာ့ ဒီေန႔ သိပ္ေပ်ာ္တာပဲ မုိးရာ……ငါ့ရာဇ၀င္မွာ ဒါမ်ိဳး မရွိဘူး……ငါ့အေၾကာင္း ေကာင္းေကာင္း သိေစရမယ္……ငါ့သမီးနဲ႔ နည္းနည္းမွ မတန္ဘူး……ဒီထက္ပိုၿပီး ေကာင္းမႈ ကုသုိလ္လုပ္ဖုိ႔ေတာ့ ႀကိဳးစားရဦးမယ္……ပုိက္ဆံဆုိတာ အပင္ေပၚကခူး ယူလုိ႔ ရတာမဟုတ္ဘူး……ကုိယ္ တကယ္ပဲ မုိးကုိ ခ်စ္တာပါ……က်ဳပ္သေဘာနဲ႔ က်ဳပ္ ဘာမဆုိလုပ္ပုိင္ခြင့္ ရွိတယ္……ဘယ္ေကာင္မွ ငါ့ကုိ ေၾကာလုိ႔ မရဘူးကြ……”
“ေမာင္…ေမာင္…သတိထားပါ။ တရားမေမ့ပါနဲ႔။”
“ေဖေဖ…ေဖေဖ…သမီးတို႔ကုိ ပစ္သြားၿပီလား။”
ေနာက္ဆုံးၾကားလုိက္ရသည္မွာ ငုိသံမ်ား။ အသံေတြနဲ႔ ၀င္လာၿပီး အသံေတြနဲ႔ပင္ ျပန္ထြက္သြားရေသာ ျပဇာတ္တစ္ပုဒ္ ကားလိပ္အခ်။ ေနာက္ေတာ့….
 “………”
xxx
မွတ္ခ်က္။ ။ေအာက္ပါ သီခ်င္းမ်ားကုိ ၀တၳဳထဲတြင္ ယူသုံးပါသည္။
၁ေပ်ာက္ဆုံးေနေသာ နိဗၺာန္ဘုံ
 ေတးဆုိ-စုိင္းထီးဆုိင္၊ ေတးေရး- စိုင္းခမ္းလိတ္
၂အခ်စ္ကုိ ဦးစားေပးခဲ့သူ
        ေတးဆုိ- စိုင္းထီးဆုိင္၊ ေတးေရး- စိုင္းခမ္းလိတ္
၃လူျဖစ္ရတဲ့ ဒုကၡ
        ေတးဆုိ/ေတးေရး- မ်ဳိးေက်ာ့ၿမိဳင္
၄နားနားၿပီးေျပာ
        ေတးဆုိ- မ်ဳိးႀကီး၊ ေတးေရး- ေမာင္ေမာင္ေဇာ္လတ္
၅သတိေမ့သြားတဲ့ည
        ေတးဆုိ- ေလးျဖဴ၊ ေတးေရး- ေမာင္ေမာင္ေဇာ္လတ္


Thursday, 26 September 2013

အသက္ႀကီးၿပီ (၂)



         “ဟင္…အေစာႀကီး ႏိုးေနပါလား။”
          “ဟုတ္တယ္…။ မအိပ္ခ်င္ေတာ့လုိ႔။ ညည္းကေတာ့ လႈပ္ေတာင္ မလႈပ္ဘူး။”
          “အံမယ္…ညည္းကပဲ ျပန္ေျပာရတယ္ ရွိေသး။ ခါတုိင္းေတာ့ ညည္းပဲ ေနဖင္ထုိးေအာင္ အိပ္ၿပီးေတာ့။”
          “အသက္ႀကီးလာလုိ႔လား မသိဘူူး။ အရင္ကေလာက္ ၾကာၾကာမအိပ္ႏုိင္ေတာ့ဘူး မိန္းမရဲ႕။”
          “မနက္စာ စားရေအာင္။ ဘာစားၾကရင္ ေကာင္းမလဲ။ ေယာက်္ား ေစာေစာထတာ တစ္ခုခု မလုပ္ထားဘူးလား။”
          “ေက်ာင္းအစ္မ ထလာရင္ ေသာက္ရေအာင္ ေကာ္ဖီက အသင့္ေဖ်ာ္ၿပီးသားပါ ခင္ဗ်။ အစားအေသာက္ကေတာ့ က်ဳပ္လည္း မစီစဥ္တတ္ဘူး။”
          “အလကားေနာက္တာ။ မေန႔က က်ဳပ္ ခရုိဆြန္႔ ၀ယ္လာတယ္။”
          “ဟား…ေကာင္းတယ္။ အေတာ္ပဲ။ က်ဳပ္စားခ်င္ေနတာ ညည္းက ဘယ္လုိသိ။”
          “အၿမဲတမ္း စားခ်င္ေနတာပဲ မဟုတ္လား။ မွန္းရတာ မခက္ပါဘူး။”
          “အဲဒါလည္း ဟုတ္တာပဲ။ စကားမမ်ားနဲ႔ေတာ့ ေကာ္ဖီေသာက္ မုန္႔စားရေအာင္။ ဗုိက္ဆာၿပီ။ ညည္းမႏုိးေသးလုိ႔ က်ဳပ္ကေစာင့္ေနတာ။”
          “ႏြားႏုိ႔ေတြ သိပ္မထည့္နဲ႔ေနာ္။ အဆီတက္တယ္။”
          “ပဲမ်ားလုိက္တာ။ ေသာက္မွာသာ ေသာက္စမ္းပါ။”
          “အသက္ကေလး နည္းနည္း ရလာရင္ ၀ိတ္တက္တာ ျမန္တယ္ ေယာက္်ားရ။  အစားအေသာက္ ဆင္ျခင္မွ။”
          “ဟုတ္ပါၿပီ ဟုတ္ပါၿပီ။”
          “ဒီေန႔ ပိတ္ရက္ ဆုိေတာ့ ဘယ္သြားခ်င္လဲ။”
          “ဘယ္မွ မသြားခ်င္ဘူး။ အိမ္မွာပဲ ေအးေဆး ေနၾကတာေပါ့။ ညည္းသြားခ်င္တဲ့ ေနရာရွိရင္ေတာ့ သြားမယ္ေလ။”
          “က်ဳပ္ကလည္း သြားခ်င္ပါဘူး။ အိမ္မွာ ေအးေဆး စာအုပ္ေလး ဖတ္၊ သီခ်င္းေလး နားေထာင္။ ဟင္းခ်က္စား အဲဒါပဲ ေကာင္းတယ္။ ညေနက်ေတာ့ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္မယ္ေလ။”
          “ေကာင္းတယ္။ အဲဒီအႀကံ။”
          “မေန႔က ဟုိကေလး လင္မယားကေတာ့ ေခၚသား။ သူတို႔ ဒီနားမွာ ေလွေလွာ္သြားမလုိ႔တဲ့။”
          “ညည္းလုိက္သြားခ်င္ရင္ ေျပာေရာေပါ့။”
          “မလုိက္ခ်င္ပါဘူး။ ပိတ္ရက္က်ရင္ ေအးေအးေဆးေဆး အနားယူခ်င္တယ္။ ဟုိသြားဒီသြားက ေပ်ာ္ေတာ့ ေပ်ာ္ပါရဲ႕။ ငယ္တုန္းကေလာက္ေတာ့ စိတ္အားမထက္သန္ေတာ့ဘူး။ လူပင္ပန္းတယ္။”
          “ညည္း အဲဒါေၾကာင့္မုိ႔လုိ႔ ဖက္တီးမ ျဖစ္ေနတာေပါ့။”
          “ေအာင္မယ္…။ညည္းက်ေတာ့ သုံးလဗိုက္ေလာက္ ရွိတာမ်ား။ လာမယွဥ္စမ္းပါနဲ႔။”
          “အသက္ႀကီးၿပီ မိန္းမရ…။ ဗုိက္ကေလးလည္း စၿပီး ရႊဲလာၿပီေလ။”
          “စကားမစပ္…ဒီေန႔ ဘာေန႔လဲ သိလား။”
          “ဘာေန႔လဲ ဟုတ္လား။ စေနေန႔ေပါ့။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲ။”
          “တကယ္….သတိမရဘူးလား။”
          “ဟင့္အင္း။ ဘာေန႔ မို႔လုိ႔လဲ။”
          “ေရခဲေသတၱာထဲမွာ သြားၾကည့္။”
          “အင္…ေရခဲေသတၱာထဲမွာ…။”
          “ၾကည့္မွာ ဆုိ…သြားၾကည့္စမ္းပါ။”
          “ဟင္…ကိတ္မုန္႔…။ ဟာ….ေအး…ဟုတ္သားပဲ။”
          “အသက္မႀကီးခ်င္လုိ႔ ေမ့ထားတယ္ေပါ့ ဟုတ္လား။”
          “တကယ့္ကုိ သတိမရတာ မိန္းမရဲ႕။ အသက္ႀကီး ၿပီေလ။”

Tuesday, 24 September 2013

အသက္ႀကီးၿပီ (၁)

      စာဖတ္ေနေသာကုိယ့္ နားထဲကုိ သီခ်င္းသံက မသဲမကြဲ ၀င္လာသည္။ မသဲမကြဲကေန တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ ပီျပင္လာ၏။ ပီျပင္ရာမွ စာအုပ္ထဲသို႔ ေရာက္လာသည္။ ၀ါက်အခ်ဳိ႕ ဗလုံးဗေထြး ျဖစ္ကုန္သည္။ ေနပါဦး… ေနပါဦး….စာပုိဒ္အစက ျပန္ဖတ္မွ။ တစ္ေၾကာင္း…ႏွစ္ေၾကာင္း….သုံးေၾကာင္း…..။ ဖတ္ထားသည့္ အေၾကာင္းအရာမ်ား စိတ္ထဲ မေရာက္။ ဆြဲငင္၍ အရွိန္တက္လာၿပီ ျဖစ္ေသာ သီခ်င္းအလယ္ကို နားစြင့္လုိက္မိသည္။ ဖတ္လက္စ စာအုပ္က လက္ထဲမွာ ကုိင္လ်က္။ ေရာက္ရာစာမ်က္ႏွာမွာ လက္ညႈိးႏွင့္ ထုိး၍ညွပ္ရင္းက ထုိင္ၿပီး စဥ္းစားစ ျပဳမိ၏။ ငါ သီခ်င္းဆက္နားေထာင္ရင္ ေကာင္းမလား၊ စာဆက္ဖတ္ရင္ ေကာင္းမလား…။ တစ္ေယာက္တည္းရွိေသာ အိမ္မွာ သီခ်င္းဖြင့္ထားသူကလည္း ကုိယ္၊ စာအုပ္ကုိင္သူကလည္း ကုိယ္ ျဖစ္သည္မုိ႔ ဘယ္သူကမွ ကုိယ့္ကို အေႏွာင့္အယွက္ေပးသည္ဟု မဆုိသာ။
          ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ အံ့ၾသေနမိသည္။ လြန္ခဲ့ေသာ ဆယ္စုႏွစ္တစ္ခုက ကုိယ္သည္ အာရုံမ်ားစြာကုိ တၿပိဳင္နက္သုံးတတ္သူ။ သီခ်င္းနားေထာင္ရင္း အိမ္စာလုပ္တတ္သည္မွာ ကိုယ့္အက်င့္။ သခ်ၤာတြက္ရင္း သခ်ၤာပုစာၦမ်ားကုိ စဥ္းစားရင္းျဖင့္ သီခ်င္းလုိက္ညီး ရသည့္အရသာကုိ  ကုိယ္ႏွစ္သက္သည္။ တခါတေလ စာက်က္ရင္းႏွင့္ပင္ ေနာက္ခံတီးလုံးကုိ ခပ္တုိးတုိး ဖြင့္ထားမိေသးသည္။ သည္လုိႏွင့္ပင္ စာေမးပြဲကုိ ဂုဏ္ထူးေတြႏွင့္ ေအာင္ခဲ့ေသး၏။ တကၠသုိလ္ေရာက္ေတာ့ အိမ္စာလုပ္ရင္း သီခ်င္းနားေထာင္သည့္ အက်င့္သာမက အြန္လုိင္းက သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ စကားစျမည္ ေျပာတတ္သည့္ အက်င့္ပါ ရလာသည္။  ႏွစ္ဖက္စလုံးတြင္ စာၿပဳိင္ရုိက္တတ္ေသာကုိယ္။ “Alt” ႏွင့္ “Tab” အတြဲက ကုိယ့္အေဖာ္။ Word ျပတင္းႏွင့္ Yahoo ျပတင္းႏွစ္ခုလုံးတြင္ ကုိယ္က ကၽြမ္းက်င္စြာ လွည့္ပတ္ေနသူ။ သည္လုိႏွင့္ ကုိယ္ တစ္တန္းတစ္တန္းကုိ ေခ်ာေမာစြာ ျဖတ္သန္းခဲ့သည္။ အာရုံမ်ားစြာႏွင့္ အလုပ္လုပ္ရသည္ကုိ အခက္အခဲ မရွိ။ ဒါကုိပဲ ကုိယ္က ႏွစ္သက္ေနလုိက္ေသးသည္။
          ငယ္ငယ္ကတည္းက အခ်ိန္ကုိ အက်ဴိးရွိရွိ အသုံးခ်ရန္ အေလ့အက်င့္လုပ္ေပးျခင္း ခံထားရေသာ ကေလးတစ္ေယာက္မုိ႔ ကုိယ့္ေန႔စဥ္ ဘ၀မွာ အလုပ္ႏွစ္ခုကုိ တၿပိဳင္နက္ လုပ္သည့္ အမူအက်င့္က အမ်ားသားပင္။ မနက္စာစားရင္း စာဖတ္။ အိမ္သာတက္ရင္း စာဖတ္။ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း သီခ်င္းနားေထာင္။ စာေရးရန္အတြက္ စိတ္၏ ေစစားရာကုိရွာ၊ ဇာတ္လမ္းအတြက္ အႀကံထုတ္။ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း ဖုံးေျပာ။ စဥ္းစားၾကည့္လွ်င္ ကုိယ္တၿပိဳင္နက္ လုပ္တတ္သည့္ အလုပ္ေတြက မ်ားသား။ စာေရးလွ်င္လည္း သီခ်င္းဖြင့္ထားတတ္ေသးသည္။ စိတ္ကုိ ကုိယ္မေမွ်ာ္လင့္သည့္ ကမာၻတစ္ခုဆီသုိ႔ ဆြဲေခၚသြားသည္ဟု ခံစားရေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ခုတေလာေတာ့ စာသားမပါေသာ သီခ်င္းေတြကိုသာ ဖြင့္၍ စာေရးလုိ႔ရေၾကာင္း ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ သတိထားမိေန၏။
          အခုေတာ့ စာပဲ ဆက္ဖတ္ရေကာင္းမလား၊ သီခ်င္းပဲ ဆက္နားေထာင္ရ ေကာင္းမလားဟူေသာ ေမးခြန္းကုိ ထူးဆန္းစြာပင္ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ေမးရေတာ့မည္။ ႏွစ္တုိ႔၏ တုိက္စားမႈႏွင့္ပင္ ကုိယ့္ဘ၀မွာ အလုပ္မ်ားစြာ၊ အရာမ်ားစြာကုိ တၿပိဳင္နက္ မလုပ္ႏုိင္ေတာ့ၿပီလားဟု ပထမဆုံး အႀကိမ္ သံသယ ၀င္ေလသည္။ အာရုံစူးစိုက္မႈတုိ႔ ေလ်ာ့နည္းလာၿပီလား။ ကုိယ့္စိတ္ေတြ အရင္ကေလာက္ စူးရွမႈ မရွိေတာ့ၿပီ။ ခုတေလာေတာ့ ဘယ္အရာက ပုိအေရးႀကီးသည္လည္းဟူေသာ ေမးခြန္းႏွင့္ ဘယ္အရာကုိ လုပ္သင့္သလဲဟူေသာ ေမးခြန္း ႏွစ္ခုကုိ တၿပဳိက္နက္ ေမးေနတတ္ေသးသည္။ အသက္ေတြ ႀကီးၿပီပဲ….။
(ဆက္ရန္)

Sunday, 8 September 2013

ဘေလာက္ဂ္ဂင္းႏွင့္ စပ္လ်ဥ္း၍



ဒီစာကုိ ေရးမလုိ႔ စဥ္းစားတာေတာ့ ၿပီးခဲ့တဲ့ တစ္ပတ္ထဲကပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ရာသီဥတုကလည္း မေကာင္း၊ ရာသီဥတုက ေကာင္းေတာ့လည္း အေျခအေနက မေပးျဖစ္ေနတာနဲ႔ပဲ အခုမွပဲ ေရးျဖစ္ပါေတာ့တယ္။ ဘေလာက္ဂ္မ်ားေန႔ အမွတ္တရနဲ႔ တပါတည္း ကုိယ္ေျပာခ်င္တာေလးေတြ ဟုိေရာက္ဒီေရာက္ ေျပာဖုိ႔ ေရးျဖစ္တာပါ။  
ဘေလာက္ဂ္ကုိ စျဖစ္တဲ့ အခ်ိန္က အေရးႀကီးတဲ့ ေလွကားတစ္ဆင့္ကုိ တက္ဖုိ႔ ႀကိဳးစားေနခ်ိန္ပါ။ ဒါေပမယ့္ လုပ္စရာေတြ အင္မတန္ မ်ားေနတဲ့ထဲကပဲ စိတ္ရဲ႕ ထြက္ေပါက္တစ္ခုအေနနဲ႔ ဘေလာက္ဂ္ကုိ စခဲ့တယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ လုပ္စရာအလုပ္ေတြကုိ ေဘးနားမွာ ပုံထားၿပီး စာေတြေရးေနမိတဲ့ အထိ ဘေလာက္ဂ္ေရးျခင္းကုိ စြဲခဲ့ပါတယ္။ ေန႔စဥ္ဘ၀မွာ ႀကဳံေတြ႔ရတဲ့ အရာေလးတစ္ခ်ိဳ႕ဆိုလည္း စာထဲထည့္ေရးလုိက္ဦးမွ ဆုိၿပီး အၿမဲစဥ္းစားျဖစ္တယ္။ ပုံရိပ္ ဆိုတဲ့ လူတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ပုံရိပ္ေယာင္ ကမာၻမွာ ေပ်ာ္ေနေတာ့တာပဲ။
ပုံရိပ္ေယာင္ ကမာၻက ပုံရိပ္မွာ စိတ္ဖိစီးမႈေတြ မရွိဘူး။ စိတ္ပူစရာ၊ စိတ္ရႈပ္ေထြးစရာေတြ မရွိဘူး။ ကုိယ္လုပ္တဲ့ အလုပ္အေပၚမွာ ႏွစ္သက္မႈ အျပည့္ပဲ။ ဘ၀ရပ္တည္ေရး အတြက္ မဟုတ္ေပမယ့္လည္း ပုံရိပ္ေယာင္ ေလာကမွာ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ ရွိတယ္။ ေက်နပ္မႈ ရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ပုံရိပ္ရဲ႕ အားနည္းခ်က္ကေတာ့ စာေရးက်ဲျခင္းနဲ႔ ဘေလာက္ဂ္ေလာကႀကီးနဲ႔ ေကာင္းေကာင္း မရင္းႏီွးျခင္းပါပဲ။ ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္ က်ဲက်ဲနဲ႔ မွန္မွန္ပဲ ဘေလာက္ဂ္ေလးက ဆက္ၿပီး တည္ရွိေနခဲ့တယ္။ ဘာလုိလုိနဲ႔ စိတ္ကူးပုံရိပ္ရဲ႕ သက္တမ္းဟာ ေျခာက္ႏွစ္ရွိခဲ့ပါၿပီ။
ဘေလာက္ဂ္ေရးျခင္းရဲ႕ ေကာင္းျခင္းကေတာ့ ကုိယ့္စာကုိ လြတ္လပ္စြာ ေႏွာင့္ေႏွးျခင္း မရွိ အမ်ားနဲ႔ မွ်ေ၀ႏုိင္ျခင္းပါပဲ။ စိတ္ထဲရွိတဲ႔ အေၾကာင္းအရာကုိ ကုိယ့္ဆုံးျဖတ္ခ်က္နဲ႔ ကုိယ္ေျပာႏုိင္တယ္။ ပုံရိပ္ေယာင္ ကမာၻမွာ အေရာင္စုံ၊ အေသြးစုံပဲ။ တကယ္ စဥ္းစားၾကည့္မယ္ ဆုိရင္ အံ့ၾသ၀မ္းသာ စရာဟာ အခ်ိဳ႕ ဘေလာက္ဂ္ေရာင္းရင္းေတြနဲ႔ ခင္ခဲ့တာ ေျခာက္ႏွစ္ရွိၿပီ ဆုိတာပဲ။ ဘေလာက္ဂ္ေရာင္းရင္း အခ်ိဳ႕လည္း တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ေပ်ာက္ကုန္ၾကတယ္။ ဘ၀တုိးတက္ရာ တုိးတက္ေၾကာင္းနဲ႔ စီးပြားေရး၊ ႀကီးပြားေရး၊ မိသားစုေရးေတြနဲ႔ ရႈပ္ေထြးေနတဲ့ ေလာကႀကီးမွာ ေနေနရတဲ့ ဘေလာက္ဂ္ေတြ ဆုိေတာ့လည္း ေပ်ာက္ကုန္ၾကတာ အျပစ္မဆုိသာပါဘူး။ သူတို႔ကုိေတာ့ တစ္ခါတစ္ေလ လြမ္းမိပါတယ္။
စေရးစကေတာ့ ကုိယ္ေရးတာေလး ကုိယ့္ဘေလာက္ဂ္ေပၚမွာပဲ တင္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ေနာက္ေတာ့ အြန္လုိင္းမဂၢဇင္းေတြကုိ ကုိယ့္စာအခ်ဳိ႕ ပုိ႔ဖုိ႔ အႀကံရလာတယ္။ ကုိယ္ေရးတဲ့ စာဆုိေတာ့ ပရိတ္သတ္မ်ားႏုိင္သမွ် မ်ားေအာင္ ရည္ရြယ္တာ အမွန္ပဲ။ ဒီလုိနဲ႔ ေရးတဲ့စာေတြကုိလည္း ပုိၿပီး အရည္အေသြးေကာင္းေအာင္ ႀကဳိးစားလာရတယ္။ (ပုိေကာင္းလာသလားေတာ့ မသိဘူးေပါ့။ ဒါေပမယ့္ စာေရးတဲ့ အေလ့အက်င့္ေလး ပုိရလာပါတယ္။) မေရးဖူးတဲ့ အေၾကာင္းအရာအခ်ဳိ႕ကုိ ေရးၾကည့္ဖုိ႔ ႀကဳိးစားျဖစ္တယ္။ မေရးဖူးတဲ့ဟန္ အခ်ိဳ႕ စမ္းသပ္ၾကည့္ခ်င္တယ္။ စာတစ္အုပ္ဖတ္ရင္း ကုိယ္ႀကိဳက္တဲ့ ဟန္ပန္အခ်ဳိ႕ေတြ႔ရင္ ကုိယ္လည္း ဒီလုိဖန္တီးလုိ႔ ရပါလားလုိ႔ ေခါင္းထဲ အေတြး၀င္လာတတ္တယ္။ အဲဒီ အေတြးကေန ဆင့္ပြားၿပီး ေရးမယ့္ အေၾကာင္းအရာကုိ ဆက္ၿပီး စဥ္းစားေနတတ္တယ္။ အဲဒီလုိ စဥ္းစားရတာကုိက ေပ်ာ္စရာပါပဲ။
တကယ့္ေလာကမွာ စိတ္ညစ္စရာေတြမ်ားလာရင္ ပုံရိပ္ေယာင္ကမာၻထဲ ေျပး..ေျပး၀င္မိေတာ့တယ္။ အျပင္ေလာကက ပုံရိပ္စစ္နဲ႔ ဘေလာက္ဂ္ေလာကက ပုံရိပ္ေယာင္ကုိ ခြဲျခားထားမိတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ပုဂၢိဳလ္ေရးနဲ႔ ဆုိင္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြ မေရးျဖစ္မိသေလာက္ပဲ။ ပုံရိပ္စစ္ဟာ ဘယ္သူဆုိတာကုိ စာဖတ္သူအေနနဲ႔ တြဲမျမင္ေစခ်င္ဘူး။ တြဲျမင္ေနရင္ ဖတ္တဲ့စာအေပၚမွာ လႊမ္းမုိးမႈမ်ား ရွိေနမလားလုိ႔။  တကယ္ေတာ့လည္း ပုံရိပ္စစ္ဟာ အေရးမႀကီးလွပါဘူး။ ကုိယ္ႀကဳိက္တာေတြေရာ မႀကဳိက္တာေတြပါ ေရာေႏွာေနတဲ့ ပုံရိပ္တစ္ခုပါ။ ပုံရိပ္ေယာင္ ေလာကမွာေတာ့ ကုိယ္ကုိယ့္ကုိ (အတုိင္းအတာတစ္ခု အထိ) ဖန္တီးယူလုိ႔ ရတယ္ မဟုတ္လား။ ၾကာေတာ့လည္း ဘယ္ေလာကမွာ ကုိယ္ေနတယ္ဆိုတာ မကြဲျပားခ်င္ေတာ့ဘူး။ သိပၸံစိတ္ကူးယဥ္ ၀တၳဳတစ္ပုဒ္ ဆုိရင္ေတာ့ အၿပိဳင္ေလာက (parallel universe) တစ္ခုေပ့ါ။  
(ကုိရန္ေအာင္…ေနာက္ႏွစ္အတြက္ ႀကဳိၿပီး ေရးထားလုိက္ၿပီ။)

Tuesday, 3 September 2013

ရွိတာ သြန္ပစ္ စက္တင္ဘာႏွစ္



အိတ္ထဲမွာ…

၁) ေလာကႀကီးကုိ ခလုတ္ႏွိပ္ ပိတ္ပစ္လုိက္ဖုိ႔ သီခ်င္း တစ္ပုဒ္ရွိတယ္။
၂) ကုိယ့္မ်က္ေခ်း ကုိယ္ျမင္ေအာင္ ၾကည့္ပစ္လုိက္ဖုိ႔ (ဖုန္တက္ေနတဲ့) မွန္တစ္ခ်ပ္ရွိတယ္။
၃) အ႐ႈပ္ေတြကုိ ရွင္းပစ္လုိက္ဖို႔ ဘီးတစ္ေခ်ာင္း ရွိတယ္။
၄) မေတာ္တဆ ထိခုိက္မႈေလးေတြကုိ ျပင္ဆင္လုိက္ဖုိ႔ အတြက္ ပလာစတာေလးေတြ ရွိတယ္။
၅) လုိတရ အကုန္သုံး (ေနာက္ဆုံးမွ အေၾကြးမ်ားနဲ႔ ကုိယ့္ကုိထားခဲ့မယ့္) ကဒ္သုံးေလးငါး…ေျခာက္…ခုနစ္….(အဟမ္း) ကဒ္ ရွိတယ္။
၆) ဟုိဖြင့္ ဒီဖြင့္ ဖြင့္ဖုိ႔ ေသာ့ေလးငါးစုံ ရွိတယ္။ (တစ္ခါတစ္ေလ တံခါးေတြကုိ မမွတ္မိတတ္ဘူး။)
၇) တာ၀န္ရွိသူလုိ႔ အဓိပၸာယ္ရတဲ့ ကဒ္တစ္ကဒ္ရွိတယ္။ (ဘာတာ၀န္လဲ ဆုိတာေတာ့ ကုိယ္သာ အသိဆုံး။)
၈) အထက္ကုိ တက္ဖုိ႔၊ ေအာက္ကုိ ဆင္းဖို႔၊ ပိတ္ထားတဲ့ တံခါးေတြဖုိ႔ ကဒ္တစ္ကဒ္ရွိတယ္။
၉) အမုန္းေတြကုိ ဖိႏွိပ္ၿပီး ထည့္ထားတဲ့ အၿပဳံးတစ္ပြင့္ ရွိတယ္။ လုိရင္ ထုတ္သုံးတယ္။ မလုိရင္ ေခါက္ၿပီး သိမ္းထားလုိက္မယ္။
၁၀) ေရမေရာတဲ့ အၿပဳံးတစ္ပြင့္ ရွိတယ္။ (သုံးရတဲ့ အႀကိမ္ နည္းမ်ားနည္းလာသလား။)
၁၁) ေ၀၀ါးေနတဲ့ ေလာကႀကီးကုိ အကူၾကည့္ဖုိ႔ မ်က္မွန္တစ္စုံရွိတယ္။
၁၂) ၿပီးေတာ့….ေအးေအးေဆးေဆး ၀င္ေခြေနတဲ့ ေျမြတစ္ေကာင္ ရွိတယ္။ (ေအာင္မေလး)

(မသက္ေ၀ ေရ အိတ္ထဲကုိ ႏႈိက္ၾကည့္လုိက္ၿပီေနာ္။)

Saturday, 24 August 2013

စာအုပ္ေဟာင္းေလးမ်ား အေၾကာင္း

     စာအုပ္ေတြ ေရာက္လာၿပီဆုိကတည္းက သူေပ်ာ္ေနခ့ဲပါသည္။ စာပုိ႔သမား လက္ထဲက လက္ကမ္းယူလိုက္ေသာ အထုပ္ကေလးသည္ သ႔ူလက္ထဲမွာ ေစးပိုင္စြာက်န္ရစ္သည္။
သ႔ူစိတ္ရႊင္လာၿပီး ေလေလးမ်ားပင္ ခၽြန္လိုက္ေသးသည္။ စာအုပ္ထုပ္ကို လက္ထဲမွာ
ခ်ိန္ဆရင္း အိမ္ထဲ၀င္လာခဲ့သည္။

     ကေလးတစ္ေယာက္လို သိခ်င္ေဇာႏွင့္ အထုပ္ကုိ ဖြင့္ေနမိသည္။ ရုတ္တရက္
အထုပ္ကို ဖြင့္ရန္အတြက္ ကတ္ေၾကးရွာမေတြ႔သည္ကိုပဲ စိတ္တိုေနမိေသး၏။
တစ္နယ္တစ္ေက်းမွာ တစ္ေယာက္တည္းေနေသာသူ႔ဆီ ေဖေဖႏွင့္ေမေမက
အစားအေသာက္မ်ား အျပင္ သတိတရ အၿမဲပို႔သည္က ျမန္မာစာအုပ္ေလးမ်ား ျဖစ္သည္။
အခုတစ္ခါမွာေတာ့ စာအုပ္အေဟာင္းမ်ား ပုိ႔ေပးလိုက္သည္ဟု ဆိုသည္။
 ရသကမ္းေျခ လပြတၱာအြန္လုိင္း မဂၢဇင္းမွ "စာအုပ္ေဟာင္းေလးမ်ား အေၾကာင္း" ကုိဒီေနရာတြင္ ဆက္လက္အားေပး ႏုိင္ပါသည္။ 
http://www.lptmagazine.net/2013/08/blog-post_23.html