အေခါက္ခံလုိက္ရေသာ ၾကက္ဥတစ္လုံး

          လူတုိင္းက သူ႔ကုိေၾကာင္သည္ဟု ဆုိၾကသည္။ တခ်ဳိ႕ကလည္း ႐ူးသြပ္လြန္းသည္ ဟုဆုိၾကသည္။ သူကေတာ့ သူ႔ကုိသူ ေၾကာင္လည္း မေၾကာင္၊ ႐ူးလည္း မ႐ူးဟု ခုိင္ၿမဲစြာ ယုံၾကည္ပါသည္။ ကုိယ့္ေပ်ာ္ရႊင္မႈကုိ ကိုယ္ရွာသည္မွာ ရူးသြပ္မႈတဲ့လား။ အမ်ားက လုိခ်င္ၾကသည့္ အခြင့္အေရးတစ္ခုကုိ သူရထားပါလ်က္ လြယ္လြယ္ပင္ လႊတ္ခ်ပစ္ခဲ့ခ်င္ ေသာေၾကာင့္တဲ့လား။ ဒါေပမယ့္ ဒီအခြင့္အေရးသည္ပဲ သူ႔ဘ၀၏ အႏွစ္ေလလား၊ အကာေလလား။  ဘ၀ကုိ ၾကက္ဥတစ္လုံးလုိ ခြဲျပရလွ်င္ေတာ့ အႏွစ္ကုိ ရွာခဲ့ေသာ သူ႔ကုိ ဘယ္သူမွ် အျပစ္မတင္သင့္ပါ။ ဒါေပမယ့္ အျပစ္တင္သံတုိ႔ကုိ ျပန္လည္ မေျဖရွင္းခင္မွာပင္ လန္႔ႏုိးလာခဲ့ေသာ သူ႔အျဖစ္ကေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ ေျဖရွင္းခြင့္ရလိမ့္မည္ မဟုတ္။

xxx

          အခုတေလာ အင္တာနက္မွ ျမန္မာျပည္ သတင္းမ်ားကုိ မၾကာခဏ ၾကည့္တတ္ေနၿပီး ကၽြန္ေတာ္ အေတြးထဲမွာ ေမ်ာေနတတ္သည္။ မိန္းမကပင္ သတိထားမိေနတတ္ၿပီး ဘာေတြစဥ္းစားေနတာလဲဟု ေမးေနတတ္သည္။ ဒီလုိပါပဲ ျမန္မာျပည္ အေျခအေနကုိ စဥ္းစားေနတာပါဟု မယုတ္မလြန္ေျဖေသာ္လည္း မိန္းမက တခါတေလ မယုံေသာ အၾကည့္ႏွင့္ ၾကည့္သည္ကုိ လ်စ္လ်ဴရႈေနလုိက္ေတာ့သည္။

          ေနသာေသာ တစ္ေန႔မွာ ငါတုိ႔ ျမန္မာျပည္ျပန္ရေအာင္ ဟူေသာ စကားကုိေလးပင္စြာ ဆုိမိ၏။ ဒီစကားကုိ ေျပာဖုိ႔ ကၽြန္ေတာ္ ခ်ီတုံခ်တုံစဥ္းစားေနသည္မွာ ၾကာေလၿပီ။ မိန္းမက ပထမေတာ့ ျပန္မယ္ေလ…ဒီေႏြ ရွင္ေရာ ကၽြန္မပါ ခြင့္ရရင္ ျပန္ၾကတာေပ့ါ…ဟုဆုိသည္။ ေနာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ မ်က္ႏွာကုိၾကည့္ကာ ဆုိလုိရင္းကုိ သေဘာေပါက္သြားသည္။ ပထမ ကၽြန္ေတာ့္ကုိၾကည့္၍ ရယ္၏။ ဒုတိယ ဘာစိတ္ကူးေပါက္တာလဲ…ဟုဆုိ၏။ တတိယ ကၽြန္မတုိ႔ ျမန္မာျပည္ျပန္ရင္ ဘာလုပ္စားၾကမလဲဟူေသာ ေမးခြန္းကုိ ေမး၏။

          ေမးခြန္းအားလုံးအတြက္ ကၽြန္ေတာ့္မွာ အေျဖမရွိ။ သုိ႔ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ခ်င္ေနတာကုိသာ သိ၏။ ထုိေန႔ကမူ မိန္းမႏွင့္ အတူလုိက္ရယ္ကာ ဒီလုိပဲ စိတ္ကူးၾကည့္တာပါ…ဟုအလြယ္တကူ ၿပီးလုိက္၏။

          သုိ႔ေပမယ့္ ထုိအေတြးကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ ေခါင္းထဲက ထြက္မသြားခဲ့။ ႏုိင္ငံျခားဟု အလြယ္တကူေခၚၾကေသာ သူတပါးႏုိင္ငံမွာ ေနလာခဲ့သည္မွာ ဆယ္စုႏွစ္တစ္ခုေက်ာ္ခဲ့ၿပီ။ ဒီႏုိင္ငံကုိ ေရာက္လာဖုိ႔ က်ားကုတ္က်ားခဲ ႀကိဳးစားခဲ့ရေသာ အခ်ိန္မ်ားကုိ သတိရမိ၏။ ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ မရမွာ စိတ္ပူတာကုိ သတိရ၏။ ႏုိင္ငံ၀င္ခြင့္ မရမွာ စိတ္ပူတာကုိ သတိရ၏။ အေဖနဲ႔အေမတုိ႔၏ ကားေလးေရာင္းရတာကုိ သတိရ၏။ အေတြ႕အႀကဳံသစ္ကုိ ႀကဳိေတြးကာ စိတ္လႈပ္ရွားခဲ့တာကုိ သတိရ၏။ ယခုေတာ့ ထုိစိတ္လႈပ္ရွားမႈတုိ႔ ဘယ္ဆီသုိ႔ ေရာက္ေလသည္ မသိ။

          အသက္အရြယ္ကလည္း စကားေျပာလာသည္လားဟု ကၽြန္ေတာ္စဥ္းစားမိသည္။ မနက္မုိးလင္းလွ်င္ ျမည္ေနေသာ ႏႈိးစက္သံကုိ မုန္း၏။ အိပ္ယာက အလူးအလဲထကာ ေအးခဲေနေသာ မနက္ခင္းမွာ အေျပးအလႊား အလုပ္သြားရတာကုိ မုန္း၏။ ဖိစီးမႈမ်ားႏွင့္ အၿပီးသတ္လုပ္ရမည့္ ရာဇသံ ရက္မ်ားကုိ မုန္း၏။ အိပ္ခ်ိန္မွ လြဲ၍ အလုပ္အေၾကာင္းကုိ စဥ္းစားေနရသည္၊ စဥ္းစားေနမိသည္ကုိ မုန္း၏။ မိန္းမႏွင့္ တစ္အိမ္တည္း ေနေသာ္လည္း တစ္ပတ္ႏွစ္ရက္ခန္႔သာ ေကာင္းေကာင္း မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ရသည္ကုိ မုန္း၏။ ထက္ျမက္ေသာ စက္ရုပ္တစ္ရုပ္ကဲ့သို႔ အလုပ္လုပ္ရသည္ကုိလည္း ကၽြန္ေတာ္ မုန္း၏။ သုိ႔ေသာ္လည္း ဒီစက္ရုပ္တစ္ရုပ္ အျဖစ္ကုိရဖုိ႔ ရင္းခဲ့ရေသာ အခ်ိန္ေတြႏွင့္ အလုပ္ေတြကုိ မႏုိင္မနင္းထမ္းပုိးခဲ့ေသာ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိလည္း မုန္းခ်င္သလုိလုိ။ စိတ္ပညာရွင္ မဟုတ္ေတာ့လည္း ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာ၍ ကၽြန္ေတာ္ မမုန္းတတ္။

          ေႏြဦးလြန္၍ သစ္ရြက္တုိ႔ အေရာင္ေျပာင္းစ ျပဳခ်င္ေသာ လေရာက္လွ်င္ ကၽြန္ေတာ္ ဒီႏုိင္ငံတြင္ ေနခဲ့သည္မွာ ဆယ္စုႏွစ္တစ္ခုျပည့္ေပေတာ့မည္။ ေမာင္ႏွမေတြ အနက္မွာ အႀကီးဆုံးလည္း ျဖစ္ကာ က်န္သည့္ ညီႏွင့္ ညီမေတြ၏ ေရွ႕ေရးကုိပါၾကည့္သည့္ အေနျဖင့္ မိဘေတြက ကၽြန္ေတာ့္ကုိ အရဲစြန္႔၍ ႏုိင္ငံျခားသို႔လႊတ္ခဲ့သည္။ မရွားေသာ္လည္း မလွ်ံပယ္ေသာ အေဖတုိ႔၏ ကားေလးႏွင့္ တုိက္ခန္းေလးတစ္ခန္း ကၽြန္ေတာ့္ ေက်ာင္းစရိတ္ျဖစ္ခဲ့သည္။ ေက်ာင္းၿပီးသည့္ေနာက္ ကုိယ့္ေျခေထာက္ေပၚ ကုိယ္ရပ္ႏုိင္ကာ မိဘေတြ အသက္ရွဴေခ်ာင္ႏုိင္ခဲ့သည္ကုိပင္ ေက်းဇူးတင္ရမလုိ။ ယခုေတာ့လည္း ညီေရာ၊ ညီမပါ သူတုိ႔ ေလွ်ာက္ရမည့္ လမ္းေၾကာင္းတစ္ခုစီ ေပၚသုိ႔ေရာက္ခဲ့ၿပီ ျဖစ္၍ တစ္မ်ဳိးေတာ့ စိတ္ေအးရေပ၏။ သုိ႔ေပမယ့္ မိဘေတြက အတုိင္းအတာ တစ္ခုအထိ ေထာက္ပံ့ေနရဆဲမုိ႔ ျဖစ္ႏုိင္လွ်င္ အမ်ားက ေျပာေနၾကေသာ ဂဏန္းေျခာက္လုံးႏွင့္ အလုပ္တစ္ခုကုိသာ ေျပး၍ လုပ္လုိက္ခ်င္၏။ သို႔ေပမယ့္ ေျပးခ်င္တုိင္းလည္း ေျပးလမ္းက မ်ဥ္းေျဖာင့္မဟုတ္သည္မုိ႔ ေကြ႔ေကာက္ေသာ လမ္းအတုိင္းသာ ေလွ်ာက္ေနရသည္။

          လြန္ခဲ့ေသာ ဆယ္ႏွစ္ခန္႔က ကၽြန္ေတာ့္ကုိယ္ကၽြန္ေတာ္ အိပ္မက္ထဲမွာ ျပန္ေတြ႔လွ်င္ ဘာလုပ္ခ်င္သည္ကုိ ျပန္ေမးရမည္ဟု စိတ္ထဲမွာ ေတးထားလုိက္သည္။ ယခုအခ်ိန္မွာေတာ့ ဘာလုပ္ခ်င္ပါသလဲလုိ႔ တစ္ေယာက္ေယာက္ကမ်ား ေမးလာလွ်င္ ၀င္ေငြေကာင္းေသာ အလုပ္တစ္ခုကုိ ခ်က္ခ်င္းအလုိရွိပါသည္ဟု မဆုိင္းမတြ ေျဖျဖစ္လိမ့္မည္ ထင္၏။ ဘဏ္ထဲမွာ ရွိေနေသာ ေငြေလးႏွင့္ ျမန္မာျပည္သုိ႔ ယခုပင္ျပန္သြားပါက ဆင္ေျခဖုံးရပ္ကြက္က ခုနစ္လႊာ သုိ႔မဟုတ္ ရွစ္လႊာမွာ တုိက္ခန္းေလးတစ္ခန္း ရေကာင္းရေပမည္။ အဲဒီမွာတင္ လက္ထဲကေငြအားလံုး ကုန္သြားေပမည္။ ဒါေတာင္မွ ေလယာဥ္လက္မွတ္ စရိတ္၊ ေျပာင္းေရြ႕ စရိတ္မ်ား ႏႈတ္ရလွ်င္ ေငြနည္းနည္းပင္ လုိေနႏုိင္ေသး၏။ ေလာေလာဆယ္မွာေတာ့ အေၾကြးမတင္ဘဲ ေနႏုိင္စားႏုိင္ ေနေသးသည္ကုိ ေက်းဇူးတင္ေနရ၏။ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ေက်ာင္းအတူတူတက္ခဲ့ေသာ အတန္းေဖာ္ အေတာ္ေတာ္မ်ားမွာ ေက်ာင္းစရိတ္ျပန္ဆပ္ရန္ အတြက္ အေၾကြးတနင့္တပုိး တင္ေနၾကသည္။

          ျမန္မာျပည္က အသုိင္းအ၀ုိင္းကေတာ့ ႏုိင္ငံျခားျပန္ႀကီး ဆုိလွ်င္ ဟန္က်ေနၿပီဟု ရုိးသားစြာ အထင္ႀကီး ေနၾကေပမည္။ တကယ္ေတာ့ ေက်ာင္းၿပီးၿပီးေနာက္မွာ ကၽြန္ေတာ့္လက္ထဲမွာ ေငြေလးရာသာႏွင့္ အေၾကြးတစ္ေထာင္ေလာက္ ရိွေနခဲ့သည္။ ဒီအလုပ္ေလး ရၿပီးမွသာ အသက္ရွဴေခ်ာင္ခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔  လက္ထပ္ၿပီးသည့္ေနာက္မွာလည္း ကုိယ့္ဆုိင္ရာ မိသားစုကုိ တတ္ႏုိင္သမွ် ေထာက္ပံ့ခဲ့ၾကသည္။ ဟုိတုန္းကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ၾကားဖူးသည္မွာ မျပည့္စုံေသးဘဲႏွင့္ အိမ္ေထာင္မျပဳသင့္ပါတဲ့။ မိသားစုတာ၀န္ကုိ ေက်ပြန္သင့္သည္တဲ့။ အလုပ္အကုိင္ အတည္တက် ရွိသင့္သည္တဲ့။ ဒီလုိသာ ဆုိၾကေၾကးဆုိလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း ဘုိးဘြားရိပ္သာေရာက္မွသာ လက္ထပ္ျဖစ္မည္ ထင္၏။ တကယ္ေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ္ ၾကားဖူးသည္ႏွင့္ ေျပာင္းျပန္ပင္ ျဖစ္ေနေတာ့၏။

          ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ လက္ထပ္လုိက္သည့္ အတြက္ အိမ္လခ သက္သာသြား၏။ မိန္းမက ခ်က္တတ္ျပဳတ္တတ္ေသာေၾကာင့္ စားစရိတ္လည္း အတန္အသင့္ သက္သာ၏။ ဒီေတာ့ မျပည့္စုံခင္မွာပင္ လက္ထပ္တာ ဟုတ္သလုိလုိခ်ည္း။ ၿပီးေတာ့ မိသားစု ရွားပါးေသာ သူတပါးႏုိင္ငံမွာ လင္ႏွင့္မယား တစ္ေယာက္ႏွင့္ တစ္ေယာက္သာ မွီခုိ၍ ေနေနရသည္။ သုိ႔ေပမယ့္ ကေလးယူဖုိ႔ စိတ္မကူးရဲေသး။ ကေလးေမြးၿပီးလွ်င္ ခြင့္ယူရန္အတြက္ ယူဖုိ႔ မသင့္ေသးေသာ မိန္းမ၏ အလုပ္ အေျခအေနအျပင္ ေမြးလာမည့္ ကေလးအတြက္ စရိတ္ကုိ မစဥ္းစားရဲေသး။ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ေၾကြးေဟာင္းပင္ မဆပ္ႏုိင္ေသးေသာ ကၽြန္ေတာ္ ေၾကြးသစ္ခ်ဖုိ႔ရန္ကုိ လက္ရြံ႕ေနမိ၏။

          ထုိ႔ေၾကာင့္ပင္ ျမန္မာျပည္ျပန္မည္ဟု စဥ္းစားမိတုိင္း  မိဘေတြ မ်က္ႏွာကုိ ျမင္ေယာင္၏။ ညီႏွင့္ညီမ မ်က္ႏွာကုိ ျမင္ေယာင္၏။ မေမြးရေသးေသာ ကေလးမ်က္ႏွာကုိ စိတ္မွန္းႏွင့္ ျမင္ေယာင္၏။

xxx

          “ရီေလးက မြန္နဲ႔ အတူ ေယာဂ လုိက္တက္ပါလား။ မြန္ကေတာ့ တစ္ပတ္ကုိ သုံးရက္သြားတယ္။ ရီေလးကေတာ့ တစ္ပတ္ကုိ တစ္ရက္ပဲ လုိက္တက္ၾကည့္ဦးေပါ့။ ႀကဳိက္ရင္ သုံးရက္လုံး လုိက္တက္ေလ။”

          ကုိသူရရဲ႕ အမ်ဴိးသမီး မြန္မြန္ျမတ္က ကၽြန္ေတာ့္ အမ်ဴိးသမီးကုိ သူႏွင့္ သင္တန္း လုိက္တက္ရန္ဆြယ္ေန၏။ သူတို႔ အမ်ဴိးသမီးႏွစ္ေယာက္ ေျပာေနေသာ စကားကုိ ကၽြန္ေတာ္က ၀င္ေရာက္မစြက္ဖက္ေသာ္လည္း ရီေလးမ်ား ဘယ္ျပန္ေျပာေလမည္လဲ ဟူ၍ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ စိုးရိမ္ေနမိသည္။ ေယာဂသင္တန္းက တစ္တန္းကို ေဒၚလာ ၂၀ေလာက္ေတာ့ အသာေလး က်မည္ထင္သည္။ ကုိသူရတုိ႔လင္မယားႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၀င္ေငြ မတိမ္းမယိမ္းဆုိေသာ္လည္း သူတို႔ကေတာ့ ေပါ့ေပ့ါပါးပါးပင္။ အလုပ္ကုိ ႀကဳိးစားလုပ္၊ ရွာလုိ႔ရသမွ်သုံး၊ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးပင္ ဘ၀ကုိ ျဖတ္သန္းၾကသူမ်ား။ သားေလးတစ္ေယာက္စရိတ္ ကပင္ သူတို႔ကုိ  အသုံးအစြဲ မပ်က္ေစခဲ့။ စုေငြအတြက္ အထူးတလည္ မစဥ္းစား။

          “အလုပ္ကလည္း မအားပါဘူး မြန္ရယ္။ စေနတနဂၤေႏြက်ေတာ့လည္း အိမ္အလုပ္ေတြ လုပ္ေနရတာနဲ႔ ၿပီးေနတာပဲ။ ၿပီးေတာ့ ရီေလးက သိပ္အပင္ပန္း မခံႏုိင္ဘူး။”

          ရီေလးက အလိမၼာႏွင့္ ျငင္းေနေတာ့မွပင္ ကၽြန္ေတာ္သက္ျပင္းခ်ႏုိင္ေတာ့သည္။ အိမ္ေရာက္မွပင္ ရီေလးကုိ ေက်းဇူးတင္စကား ေျပာမည္ဟု စိတ္ထဲမွာ ေတးထားလုိက္၏။

          “ေမာင္ေရ တနဂၤေႏြေန႔က်ရင္ မုိက္ကယ္လ္တုိ႔ လင္မယားက ေခၚထားတယ္။ သားနဲ႔ ေအမီေလး ပေလးဒိတ္ (playdate) တဲ့။”

          မြန္ျမတ္က သူ႔ေယာက္်ားကုိ လွမ္း၍ သတိေပးလ်က္က ရီေလးကုိလည္း ေစ်း၀ယ္ထြက္ရန္ အေဖာ္ေခၚေနေသး၏။ ဒီတစ္ေခါက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မိန္းမလည္း မျငင္းႏုိင္ေတာ့။ ၅၀ရာခုိင္ႏႈန္း၊ ၇၅ရာခုိင္ႏႈန္း ေလွ်ာ့ေစ်းဟူေသာ စကားလုံးမ်ားၾကားမွာ သူလည္း ေမ်ာပါသြားေလ၏။ တန္လွ်င္ ၀ယ္ေသာ ယဥ္ေက်းမႈတစ္ခုက ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကုိ ႀကီးစုိးဆဲ။

ကုိသူရတုိ႔ အတြက္ေတာ့ ဒီေနရာဒီပတ္၀န္းက်င္မွာ အားလုံးက ေနသားတက်ပင္။ အလုပ္ကုိ ဇယ္ဆက္သလုိလုပ္ရေသာ ေသာၾကာညေနေရာက္မွပင္ အသက္ရွဴႏုိင္ေသာ ႏုိင္ငံႀကီးသားတုိ႔၏ ထုံးစံအတုိင္း ပိတ္ရက္ကုိ သူတို႔ အစြမ္းကုန္ အသုံးခ်ၾကသည္။ အလည္အပတ္ အစားအေသာက္ႏွင့္ ေစ်း၀ယ္ထြက္ျခင္းကုိ သူတို႔ ႏွစ္သက္ၾကသည္။ Happy hour ဟူေသာ အရက္ကုိ ေလွ်ာ့ေစ်းႏွင့္ ေရာင္းခ်ိန္ကုိလည္း သူတုိ႔တစ္လ တစ္ခါေလာက္ေတာ့ သားေလးထိန္းခ အကုန္ခံကာ၊ သုိ႔မဟုတ္လွ်င္လည္း ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အိမ္ပုိ႔ကာ အပ်င္းေျပသြားစၿမဲ။

ဒီႏုိင္ငံက ေျပာေနၾကေသာ စကားရွိသည္။ ဟင္းေပါင္းအုိး ယဥ္ေက်းမႈ(melting pot) တဲ့၊ လက္သုတ္စုံ ယဥ္ေက်းမႈ(salad bowl) တဲ့။ ႏိုင္ငံတကာက လူေတြ စုၿပီး ေနၾကေသာ ဒီႏုိင္ငံဟာ အရသာေတြ အကုန္ေရာေႏွာၿပီး အရသာသစ္တစ္ခု ျဖစ္လာမယ့္ ဟင္းေလးအုိးႀကီးပဲလား၊ တစ္ခုခ်င္းစီ အေနျဖင့္ အရသာ ရွိေနမယ့္ အသုတ္စုံပဲလား။ အုိးလည္း မျဖစ္ႏုိင္၊ လက္သုတ္စုံလည္း မျဖစ္ႏုိင္ေသာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔လုိ လူမ်ဳိးေတြအတြက္ေရာ ဘယ္လုိ အသုံးအႏႈန္းမ်ား ရွိပါလိမ့္။ ဒါေပမယ့္ ေအာင္ၿငိမ္းတုိ႔လုိ လူေတြ အတြက္ေရာ…။

“ငါတုိ႔ လက္မွတ္၀ယ္ၿပီးၿပီ မင္းမင္း။ သမီးနဲ႔ ခင္လတ္ကေတာ့ ေနာက္တစ္လေလာက္ ေနမွ လုိက္လာမယ္။ သူအလုပ္ထြက္ၿပီး သမီး ေက်ာင္းအၿပီးကုိ ေစာင့္မလုိ႔။ အေတာ္ပါပဲ ငါက ဟုိမွာ ျပန္ႏွင့္ၿပီး ေနဖုိ႔ အိမ္ကုိ ေနရာခ်၊ စီစဥ္စရာရွိတာ တခ်ိဳ႕ စီစဥ္ေပါ့။ ခုျပန္ဖုိ႔ ေသခ်ာသြားၿပီဆိုေတာ့ တနဂၤေႏြေန႔က်ရင္ သူငယ္ခ်င္းအားလုံးကုိ ႏႈတ္ဆက္ပြဲေလး လုပ္ခ်င္လုိ႔။ မင္းတို႔ ဆက္ဆက္လာခဲ့။ ရီေလးကုိလည္း ေျပာလုိက္ပါဦး။”

ေအာင္ၿငိမ္းတုိ႔ မိသားစုျပန္ေတာ့မည္ ဆုိေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အားလုံးအံ့ၾသ ၾကရသည္။ ေအာင္ၿငိမ္းသည္ နာမည္ႀကီး ကုမၸဏီတစ္ခုမွာ ေနရာေကာင္းေကာင္း ရထားလ်က္ တက္လမ္းလည္း ရွိသူ ျဖစ္သည္။ ေသေသသပ္သပ္ အိမ္တစ္လုံးကုိ အရစ္က်ေပး၀ယ္ႏုိင္လ်က္က သမီးေလးကို ပုဂၢလိက ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းမွာ ထားႏုိင္ေသာ သူတုိ႔လင္မယားသည္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြထဲမွာ အေျခအေနအေကာင္းဆုံးဟု ဆုိရေပမည္။  သုိ႔ေပမယ့္ သူဘယ္ေလာက္ ပင္ပန္းသည္၊ စိတ္ဖိစီးမႈ မ်ားသည္ကုိေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ေကာင္းေကာင္း သိပါသည္။

“ဒီႏုိင္ငံမွာ ေနရတဲ့ စိတ္ဖိစီးမႈ ဒဏ္ကုိ မခံႏုိင္ေတာ့ဘူးကြာ။ ကုိယ့္ႏုိင္ငံကုိယ္ျပန္ ေနေတာ့မယ္။ ေနာက္ၿပီး ဒီမွာ ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ ငါတုိ႔အတြက္ တစ္ခုခုကေတာ့ အၿမဲတမ္းဟာ ေနသလိုပဲ။ အံမ၀င္တာလား၊ ေနသားမက်တာလား မသိပါဘူး။”

ေအာင္ၿငိမ္းက ရုိးရုိးႏွင့္ ရွင္းရွင္းပင္ ေျပာသည္။ ေအာင္ၿငိမ္း၏ အမ်ဳိးသမီး မလတ္ကလည္း မကန္႔ကြက္ေပ။ မလတ္၏ မိသားစုႏွင့္ ညီအစ္ကုိေမာင္ႏွမ အားလုံးက ရန္ကုန္မွာ ေနသည္မုိ႔ သူကုိယ္တုိင္ကလည္း ျပန္ခ်င္ရွာေပမည္။ မေသခ်ာေသာ အေျခအေနတစ္ခုသို႔ ျပန္လည္ တုိး၀င္ရဲေသာ ေအာင္ၿငိမ္းတုိ႔ မိသားစု၏ သတိၱကုိ ခ်ီးက်ဴးရေပမည္။ ကုိယ့္ႏုိင္ငံကုိယ္ျပန္တာပဲ ဘာေၾကာင့္ ေရးႀကီးခြင္က်ယ္ လုပ္ေနရသလဲဟု ေမးေငါ့ခ်င္လည္း ေငါ့ၾကမည္ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ လက္ေတြ႔က်က် စဥ္းစားရလွ်င္ေတာ့ ဦးေႏွာက္ေျခာက္စရာေတြ မ်ားသား။ ေအာင္ၿငိမ္းတုိ႔ မိသားစု ၿမဳိ႕ျပင္မွာ အိမ္ခပ္ေသးေသး တစ္လုံး ၀ယ္ထားသည္ဆုိ၏။ သူစုထားေဆာင္းထားေသာ လခက ေကာင္းေလေတာ့ ၀င္းႏွင့္ၿခံႏွင့္ ရေလသည္။ သူႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္က ရင္းႏွီးသူေတြ ျဖစ္ေလေတာ့ ဘာအလုပ္ လုပ္မွာလဲဟူေသာ ေမးခြန္းကုိ သူက ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းသာ ေျဖသည္။

“ငါ ပထမ သုံးေလးလေလာက္ေတာ့ ထုိင္စားရမွာကြ။ ငါ့အေဖရဲ႕ အသိတစ္ေယာက္က သူနဲ႔ ရင္းႏွီးတဲ့ ေဆးကုမၸဏီ ပုိင္ရွင္တစ္ေယာက္နဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးမယ္လုိ႔ ေျပာထားတယ္။ အသိရဲ႕ အသိဆုိေတာ့လည္း သိပ္ေတာ့ မေသခ်ာပါဘူးကြာ။ ခင္လတ္ကေတာ့ ေကာ္ဖီဆုိင္ဖြင့္မယ္ ဆုိၿပီး ေနရာ အကြက္အကြင္း လုိက္ရွာဖုိ႔ သူ႔ညီမကုိ လုိက္ၾကည့္ခုိင္းထားတယ္။ ေနာက္ဆုံး မရရင္ေတာ့ ငါ့ေယာကၡမ ကုမၸဏီမွာ ၀င္လုပ္မယ္ကြာ။ ဒါမွမဟုတ္ရင္လည္း ႏုိင္ငံျခားသြားခ်င္တဲ့ လူငယ္ေတြကုိ ကူညီတဲ့ ေအဂ်င္စီ ဖြင့္မယ္လုိ႔ က်ဴရွင္သင္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႔ တုိင္ပင္ထားတယ္။”

“ရတဲ့ လခကေတာ့ ဒီမွာ ေနတာထက္ နည္းမွာအမွန္ပဲ။ အင္တာနက္ မေကာင္းတာတုိ႔၊ မီးမမွန္တာတုိ႔နဲ႔ ျပန္ၿပီး ေနသားက်ေအာင္ ေလ့က်င့္ရဦးမယ္။ သမီးကေတာ့ ငယ္ေသးေတာ့ အခ်ိန္သိပ္ယူစရာ မလုိဘဲ ေနသားက်သြားမွာပါ။ ငါတုိ႔ ျမန္မာျပည္ျပန္ဖုိ႔ စဥ္းစားတာ သမီးေၾကာင့္မုိ႔လုိ႔လဲ ပါတယ္။ ရန္ကုန္အိမ္မွာ အခုထိ အင္တာနက္ မတတ္ရေသးဘူး။ တခါတေလ အင္တာနက္ ေကာင္းတဲ့အခါ မင္းကုိ ငါ Skype ကေနေခၚလုိက္မယ္ေလ။”

ႏႈတ္ဆက္ပြဲေန႔မွာ သူတုိ႔အတြက္ အမွတ္တရ အေနျဖင့္ အားလုံးက အေနာက္တုိင္းစာမ်ား စီစဥ္လာၾကသည္။ ပီဇာ၊ အီတလီ ေခါက္ဆြဲ၊ ဟင္း႐ြက္စိမ္းသုတ္၊ အသားညွပ္ေပါင္မုန္႔၊ အာလူးေခ်ာင္းေၾကာ္ႏွင့္ ကိတ္မုန္႔မ်ား။ ေအာင္ၿငိမ္းကေတာ့ ပီဇာေတာ့ မလြမ္းေလာက္ပါဘူးကြာဟု ကၽြန္ေတာ့္နားကပ္ကာ တုိးတိုးေျပာဆဲကပင္ လက္က ပီဇာတစ္ခ်ပ္ကုိ ပန္းကန္ထဲ လွမ္းထည့္ေလ၏။ ပန္းကန္ထဲတြင္ မေရာေႏွာေသာ အရြက္သုတ္ေလးမ်ားက အစီအရီ။

xxx

          ၾကက္ဥတစ္လုံးမွာ အကာႏွင့္အႏွစ္က သတ္သတ္စီဟု ဆုိၾကေသာ္လည္း အေၾကေၾကာ္မည္ ဆုိလွ်င္ေတာ့ နာနာေခါက္ရသည္ပဲ။ ဒီလုိဆုိေတာ့လည္း ဘယ္ဟာ အကာ ဘယ္ဟာ အႏွစ္ဆုိသည္ကုိ ျပန္လည္ခြဲျပဖုိ႔ ခက္ေပေတာ့မည္။

          အခုတေလာေတာ့ ၾကက္ဥအေၾကေၾကာ္စားရမလား၊ အလုံးအတုိင္းေၾကာ္စားရမလားဆိုတာကုိ သူေ၀ခြဲရခက္ေနေတာ့၏။

Women's World Journal
Feb 26, 2013

Fe

မာယာမ်ားနဲ႔ ႏွင္း

          ေငြေရာင္တလက္လက္နဲ႔ ေတာက္ပေနတဲ့ ႏွင္းထုႀကီးကုိ ျမင္ဖူးသူတုိင္း ႏွင္းဟာ လွတယ္လုိ႔ ၀န္ခံရမွာပဲ။ ၀န္မခံတဲ့လူဟာ လိမ္ေနတာပဲ ျဖစ္လိမ့္မယ္။ အ႐ုိးၿပဳိင္းၿပိဳင္းနဲ႔ သစ္ကုိင္းေတြေပၚမွာ၊ ေရခဲေနၿပီျဖစ္တဲ့ ေရကန္ႀကီးေပၚမွာ၊ မီးခုိးေခါင္းတုိင္ေလးနဲ႔ အိမ္ရဲ႕ ေခါင္မုိးေပၚမွာ၊ အိမ္ေရွ႕က အဖီေလးရဲ႕ လက္ရန္းေပၚမွာ၊ ခပ္သုတ္သုတ္ လမ္းေလွ်ာက္သြားၾကတဲ့ လမ္းေပၚက လူတစ္ေယာက္၊ ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ဖိနပ္ေတြ ေအာက္မွာ၊ မီးထုိးၿပီး ခပ္ေျဖးေျဖးေမာင္းလာတဲ့ ကားဘီးရဲ႕ ေအာက္မွာ၊ ဓာတ္မီးတုိင္ေအာက္က ျမက္ခင္းျပင္ႀကီး ထက္မွာ။ အုိ…ေျပာရရင္ ေနရာတကာမွာပဲ။ တစ္ေလာကလုံး ႏွင္းေတြ ျပည့္လုိ႔ေနတယ္။

          ကၽြန္မ ဖတ္လက္စ စာအုပ္ကုိ လက္ထဲက ခ်ၿပီး ျပတင္းေပါက္ကေန လွမ္းၾကည့္ေတာ့ ႏွင္းထုက ေတာ္ေတာ္ထူေနၿပီ။ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ရက္လုံး နည္းနည္း တစ္လွည့္၊ မ်ားမ်ား တစ္လွည့္ က်ေနခဲ့တဲ့ ႏွင္းေတြေလ။ တုိက္တုိက္ဆုိင္ဆုိင္ပဲ ကၽြန္မဖတ္ေနတဲ့ ၀တၳဳက (ဆရာမ) ဂ်ဴးရဲ႕ ႏွင္း ဆုိတဲ့ ၀တၳဳတုိ။ တကယ္ပါ။ ကၽြန္မ အဲဒီ ၀တၳဳတုိကုိ တမင္တကာ ရွာၿပီး ဖတ္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဂ်ဴးရဲ႕ ၀တၳဳတုိေတြကုိ ျပန္ဖတ္ခ်င္စိတ္ ေပၚလာတာနဲ႔ ျပန္ရွာ ဖတ္ရင္း ဒီ၀တၳဳကုိ ရွာေတြ႔ခဲ့တာပဲ။ အရင္က ဖတ္ဖူးမယ္ဆုိတာ ေသခ်ာတယ္။ ဒါေပမယ့္ အခုေတာ့ အသစ္တစ္ပုဒ္ကုိ ျပန္ဖတ္ရသလုိပဲ။ တုိက္ဆုိင္လြန္းစြာပဲ ဆရာမ ေရးထားတဲ့ ႏွင္းသ႐ုပ္ေဖာ္ကုိ ကၽြန္မစာဖတ္ေနရာက တစ္လက္မ မေ႐ြ႕ဘဲ မ်က္၀ါးထင္ထင္ ေတြ႔ေနရတယ္ မဟုတ္လား။ ခံစားမႈေတြ တုိက္ဆုိင္ရင္ စာတစ္ပုဒ္ ေရးခ်င္တာမုိ႔ ႏွင္းကုိ အေၾကာင္းျပဳၿပီး စာေရးဖုိ႔ ႀကံမိတယ္။          မ်က္စိကုိ ေ၀့ၾကည့္လုိက္တယ္ ဆုိရင္ ကုန္ၾကမ္းကေတာ့ အမ်ားႀကီးပဲ ဆုိတာ ေတြ႔ရတယ္။ အိမ္ေရွ႕ ေလွကားထစ္ေတြကေန လွည္းခ်ရတယ္။ ကားမွန္ေတြေပၚကေန ျခစ္ေကာ္ပစ္ ရတယ္။ အိမ္ေရွ႕ လူသြားလမ္းေလးမွာ ေလွ်ာက္လုိ႔ ရေအာင္ ေဂၚျပားနဲ႔ တူးေဖာ္ ထုတ္ရတယ္။ အခုဆို ေျမႀကီးေပၚမွာ ေျခာက္လက္မေလာက္ ရွိၿပီ ထင္တယ္။ ေဆာင္းမကုန္သေ႐ြ႕ေတာ့ သူဘယ္ကုိမွ မသြားဘူး။ သြားမွာ မဟုတ္ဘူး။ ေအးစက္စြာ၊ ေခါင္းမာစြာနဲ႔ပဲ ေလာကႀကီးကုိ ဖုံးလႊမ္းထားဦးမွာပဲ။

          ဆရာမဂ်ဴးကေတာ့ ခမ္းနားလွပေသာ ႏွင္းတဲ့။ ႏွင္းက်တဲ့ ျမင္ကြင္းကုိ ႏွင္းျဖဴျဖဴပြင့္ဖတ္မ်ားျဖင့္ ေဖာက္ရက္ထားေသာ ဇာပ၀ါတစ္ခုတဲ့။ ကုိေစာညိန္းရဲ႕ “ခ်စ္ႏွင္းမႈန္”ကုိ သတိရေစတဲ့ ႏွင္းေတြတဲ့။ ကၽြန္မဖတ္ရင္းနဲ႔ လြမ္းသလုိလုိ၊ ၾကည္ႏူးသလုိလို။ ဆရာမရဲ႕ ၀တၳဳဟာ ကၽြန္မေမ့လုေမ့ခင္ ျဖစ္ေနတတ္တဲ့ ႏွင္းအေၾကာင္းကုိ သတိေပးလုိက္တာပဲ။ ဟုိးတစ္ခ်ိန္တုန္းက ႏွင္းနဲ႔ ကၽြန္မစေတြ႔ၾကတဲ့ အခ်ိန္ဆီ ျပန္ေရာက္သြားခဲ့တယ္။

xxx

          မထူးဆန္းဘူးလား။ ကၽြန္မနာမည္ကလည္း ႏွင္း ေလ။ ရန္ကုန္မွာ ေမြး၊ ရန္ကုန္မွာ ႀကီးတဲ့ ႏွင္းဆုိတဲ့ ကၽြန္မဟာ ႏွင္းဆုိတာကုိ ျမင္ဖူးဖုိ႔ ခက္ခဲလွပါဘိ။ ငယ္ငယ္တုန္းက ႏုိင္ငံျခား ျပကၡဒိန္ေတြထဲမွာ၊ ႐ုပ္ရွင္ေတြထဲမွာ ျမင္ဖူးတဲ့ ႏွင္းဖုံးေနတဲ့ ေတာင္ေတြ၊ ႏွင္းဖုံးေနတဲ့ လမ္းေလးနဲ႔ ႏွင္းဖုံးေနတဲ့ ေတာအုပ္ထဲက စမ္းေခ်ာင္းေလး စသည္ျဖင့္ ေတြ႔ရင္ သိပ္ကုိ သေဘာက်မိတယ္။ အဲဒီေနရာကုိ ငါသြားၾကည့္ခ်င္လုိက္တာ၊ ႏွင္းေတြက ၀ါဂြမ္းလုိ ႏူးညံ့ၿပီး ေဖြးဥေနမွာပဲလုိ႔ စိတ္ကူးယဥ္ခဲ့ဖူးတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ႏွင္းေတြက်တတ္တဲ့ ႏုိင္ငံကို သြားရဖုိ႔ အခြင့္အေရး ႀကဳံလာရေတာ့ ကၽြန္မ ၀န္ခံပါတယ္၊  စိတ္လႈပ္ရွားမိတာ အမွန္ပဲ။

          ေဆာင္းဦးကုိ ေရာက္ၿပီဆုိကတည္းက ကၽြန္မႏွင္းကုိ ေမွ်ာ္ေနခဲ့တယ္။ ပထမဆုံး ကၽြန္မရဲ႕ႏွင္းက ကဗ်ာဆန္လွတယ္။ ႏုိ၀င္ဘာရဲ႕ ညတစ္ညမွာ လမ္းေလွ်ာက္ေနရင္းနဲ႔ ေကာင္းကင္ကေန ႏွင္းပြင့္ေလးေတြ ခုန္ဆင္းလို႔ လာခဲ့တယ္။ နည္းနည္းနဲ႔ က်ဲက်ဲကေန သည္းသည္းမည္းမည္း။ ရုတ္တရက္ပဲ ကၽြန္မဟာ ႏွင္းေတြၾကားထဲကုိ ေရာက္သြားခဲ့တယ္။ အိပ္မက္မက္ ေနသလုိလုိ။ စိတ္လႈပ္ရွားလြန္းလို႔ မ်က္ႏွာကုိေမာ့ၿပီး လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႔ ႏွင္းမႈန္ေလးေတြ ခံယူမိတယ္ ထင္ရဲ႕။ အသံေတာင္ ထြက္ၿပီး ရယ္လိုက္မိေသးတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္း ရုိးလြန္းလွတဲ့ အဲဒီအေပ်ာ္ေတြကို မွ်ေ၀ဖုိ႔ အနားမွာ ဘယ္သူမွ ရွိမေနခဲ့ဘူး။

          ဒါေပမယ့္ အဲဒီၾကည္ႏူးမႈေတြဟာ ဘယ္ေလာက္မွ မခံခဲ့ပါဘူး။ ရင့္လာတဲ့ ေဆာင္းနဲ႔ အတူ ေျမႀကီးေပၚမွာလည္း ႏွင္းထုဟာ ထူလာခဲ့တယ္။ အိမ္ထဲကေန ၾကည့္ရင္ အင္မတန္ပဲ လွေပမယ့္ လူသြားလမ္းေတြေပၚမွာ ႏွင္းေတြအလႊာလုိက္ ထပ္လာခဲ့ေတာ့ လမ္းေလွ်ာက္ဖုိ႔ အခက္အခဲ ျဖစ္လာတယ္။ ေသခ်ာမရွင္းထားတဲ့ အခ်ဳိ႕ လူသြားလမ္းေတြမွာ ႏွင္းေတြဟာ ေျခသလုံးတစ္၀က္ေလာက္ နီးနီးနက္ခ်င္တယ္။ အပူပုိင္းႏုိင္ငံက ေရာက္လာကာစ မအူမလည္ ကၽြန္မဟာ လည္ရွည္ဖိနပ္ ၀တ္ရေကာင္းမွန္းပဲ မသိခဲ့တာလား၊ ပုိက္ဆံႏွေျမာတာပဲလားေတာ့ မသိဘူး။ ရုိးရုိး လမ္းေလွ်ာက္ဖိနပ္နဲ႔သာ တစ္ေဆာင္းလုံး ေတာင့္ခံခဲ့တယ္။ အဲဒီေတာ့ အခ်ိဳ႕ အခ်ိန္ေတြမွာ ေရစုိမခံတဲ့ ဖိနပ္ဟာ ႏွင္းေတြနစ္လုိ႔၊ ကၽြန္မေျခေထာက္ေတြလည္း ထုံက်င္ေအးခဲ ေနခဲ့ဖူးတယ္။ ႏွင္းအျဖစ္ကေန ေရခဲအသြင္ကုိ ေျပာင္းတဲ့ အခါမွာေတာ့ ေျခကုပ္မေကာင္းတဲ့ ဖိနပ္နဲ႔ လမ္းေလွ်ာက္ရင္းက ကၽြန္မဖင္ထုိင္ရက္ လဲခဲ့ဖူးတယ္။ တခါတေလမွာ ေရခဲျပင္ေပၚ လမ္းေလွ်ာက္ရတဲ့ အတုိင္း အသည္းတယားယားနဲ႔။ အင္မတန္ သတိႀကီးႀကီး ထားရတယ္။

          ဒီ့အျပင္ ေဆာင္းရဲ႕ အေအးဒဏ္ဟာ အပူပုိင္းက လာတဲ့ လူတစ္ေယာက္အတြက္ေတာ့ ရက္စက္လြန္းလွပါတယ္။ တကယ္တမ္း စဥ္းစားၾကည့္ရင္ ေဆာင္းရဲ႕ အပူခ်ိန္ဟာ ေရခဲရုိက္ခန္းရဲ႕ အပူခ်ိန္သာသာ၊ သုိ႔မဟုတ္ရင္လည္း အဲဒီထက္ေတာင္ နိမ့္ေနခဲ့ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ပဲ တစ္ေဆာင္းလုံး အျပင္ထြက္ၿပီ ဆုိရင္ ေနရာမလပ္ေအာင္ ထုတ္ပုိးရတယ္။ မ်က္စိနဲ႔ ႏွာေခါင္းေလာက္ပဲ ေဖာ္ႏုိင္တယ္။ အထူးသျဖင့္ ကားမရွိဘဲ ေနရာတကာကို လမ္းေလွ်ာက္ၿပီး သြားတတ္တဲ့ ကၽြန္မအတြက္ ဒီလုိမွ မ၀တ္ရင္ ေအးခဲၿပီး ေသသြားႏုိင္ေလာက္တယ္။

          ကားတစ္စင္း၀ယ္ဖုိ႔ မျဖစ္မေန အေျခအေနက ဖန္လာတဲ့ အခါမွာ ႏွင္းဟာ ကၽြန္မအတြက္ ေနာက္ဒုကၡတစ္မ်ိဳး အေနနဲ႔ ကုိယ္ထင္ျပလာခဲ့တယ္။ ကားပိုင္ၿပီးတဲ့ ပထမဆုံးေဆာင္းမွာ ကၽြန္မကားေမာင္းဖို႔ကုိ စိတ္ေလးေနခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဖန္လာတဲ့ အေျခအေနအရ ကားမေမာင္းလုိ႔ မျဖစ္ျပန္ဘူး။ ႏွင္းေတြ ေျမႀကီးေပၚ စတင္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ကားေမာင္းရင္ စိတ္ဖိစီးမႈ ဒီေရက တရိပ္ရိပ္။ မနက္မုိးလင္းလုိ႔ အလုပ္သြားကာနီး ဆုိရင္ ကားေပၚမွာတင္ေနတဲ့ ႏွင္းထုႀကီးကုိ ရွင္းလင္းရတယ္။ ကံမေကာင္းရင္ ကားမွန္ေပၚမွာ ေခါင္းမာစြာ ေအးခဲေနတဲ့ ေရခဲေတြကုိ ျခစ္ပစ္ရတယ္။ ဒီထက္ ကံမေကာင္းရင္ ေရခဲေအာက္မွာ နစ္ေနတဲ့ ကားဘီးကုိ တူးထုတ္ရတတ္တယ္။ တစ္ခါတုန္းက ရပ္ထားတဲ့ ကားဟာ ေရွ႕ကကာထားတဲ့ ႏွင္းထုႀကီးကုိလည္း မလြန္ဆန္ႏုိင္၊ ေနာက္ကုိ ဆုတ္ဖုိ႔ရာ ေရခဲျပင္ကုိလည္း မေက်ာ္ႏုိင္ ျဖစ္လို႔ ေနရာက ထြက္ဖုိ႔တင္ ကၽြန္မတစ္နာရီေလာက္ ေခၽြးျပန္ခဲ့ရဖူးတယ္။

မွတ္မွတ္ရရ ၿမိဳ႕ရဲ႕ ႏွင္းရွင္းတဲ့ ကားေတြေတာင္ မႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ႏွင္းမုန္တုိင္းက်ေနတဲ့ ေန႔တစ္ေန႔မွာ ကၽြန္မကားဟာ လမ္းလယ္ႀကီးမွာ ႏွင္းေတြၾကားထဲ နစ္ေနခဲ့ဖူးတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေဂၚျပားေလးနဲ႔ လူႏွစ္ေယာက္ ေျပးလာၿပီး ကၽြန္မကားကုိ ႏွင္းေတြၾကားထဲကေန တူးထုတ္ေပးတယ္။ ႏွင္းမရွင္းရေသးတဲ့ ကားရပ္ဖုိ႔ ေနရာကုန္းေလးဆီကုိ တက္လုိ႔ မရဘဲ တ၀ဲလည္လည္ ျဖစ္ေနတဲ့ ကၽြန္မကားကုိ ျဖတ္သြားျဖတ္လာ အမ်ဳိးသမီးတစ္ေယာက္က ကူညီေမာင္းေပးခဲ့ဖူးတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းကေတာ့ ကၽြန္မ အင္မတန္စိတ္ညစ္ၿပီး ႏွင္းေတြက်တဲ့ ၿမိဳ႕ေလးကေန ထြက္ေျပးခ်င္စိတ္ ေပါက္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ႏွင္းေတြေၾကာင့္ သူစိမ္းသာသာ လူေတြရဲ႕ ေႏြးေထြးမႈကုိ ရခဲ့တယ္လုိ႔ ကၽြန္မ ျပန္ေတြးမိပါရဲ႕။

ဒီထက္ပုိၿပီး ထိတ္လန္႔စရာ ေကာင္းတဲ့ ဒုကၡက ႏွင္းေၾကာင့္ လမ္းေတြေခ်ာ္တတ္တဲ့ အျဖစ္ပဲ။ မေမာင္းမျဖစ္ ႏွင္းမုန္တုိင္းၾကားထဲ ကားေမာင္းရတဲ့ အခ်ိန္မွာ ဘရိတ္အုပ္နည္းနည္းျမန္သြားတဲ့ ကၽြန္မကားဟာ အနည္းဆုံး ေလးဆယ့္ငါး ဒီဂရီေလာက္ လည္သြားခဲ့ဖူးတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဘာမွ လုပ္လို႔မရဘဲ ကားအလည္ရပ္သြားမယ့္ အခ်ိန္ကုိပဲ ရင္တထိတ္ထိတ္နဲ႔ ေစာင့္ေနရတယ္။ စတီးရင္းဘီးကို ဆန္႔က်င္ဖက္လားရာကုိ လွည့္ရင္း ကားဟာ သေဘၤာတစ္စင္း ေရလည္မွာ လူးသလုိပဲလုိ႔ ေတြးေနခဲ့မိတယ္။ ကံေကာင္းေထာက္မစြာပဲ ကၽြန္မကားေဘးမွာ ဘယ္သူမွ ရွိမေနခဲ့ဘူး။

ေနာက္ ႏွင္းက ေပးတဲ့ အမွတ္တရ တစ္ခုက ကၽြန္မတုိ႔ ေနတဲ့ တုိက္ခန္းက ျပတင္းေပါက္ေလး ကြဲသြားတဲ့ ေန႔ပဲ။ အဲဒီတုန္းက လက္ပူတုိက္ထားတဲ့ ခပ္ေပါေပါ တစ္ေယာက္ခန္း တုိက္ခန္းက်ဥ္းက်ဥ္းေလး တစ္ခုမွာ ကၽြန္မနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ အတူတူေနေနတဲ့ အခ်ိန္။ ေဆာင္းလယ္ရဲ႕ မနက္ခင္းတစ္ခုမွာ မီးဖုိထဲက ျပတင္းေပါက္က မွန္ဟာ အပူအေအးဒဏ္ကုိ အရႈံးေပးၿပီး ကြဲသြားခဲ့တယ္။ အဲဒီေတာ့ အျပင္မွာ တဖြဲဖြဲက်ေနတဲ့ ႏွင္းေတြဟာ ကၽြန္မတုိ႔ တုိက္ခန္းထဲကုိ ခုန္၀င္လာေတာ့တယ္။ ေလတစ္ခ်က္ေ၀့လုိက္တယ္ ဆုိရင္ပဲ ခုိက္ခုိက္တုန္ေအာင္ ခ်မ္းေနခဲ့လုိ႔ ကၽြန္မတုိ႔ ႏွစ္ေယာက္ မီးဖိုေပၚမွာ ေရေႏြးအိုးေတြတည္၊ မုန္႔ဖုတ္တဲ့ မီးဖုိကိုဖြင့္၊ ရွိတဲ့ လက္အိတ္ေတြ၊ ေျခအိတ္ေတြစြပ္၊ ေစာင္ႀကီးေတြ ျခဳံရင္း ျပင္မယ့္ လူအလာကုိ ေစာင့္ေနခဲ့ရတယ္။ အခုျပန္ေတြးရင္ေတာ့ ရယ္ခ်င္စရာေပမယ့္ အဲဒီတုန္းကေတာ့ ငိုခ်င္ေနခဲ့တယ္။ ငုိရင္လည္း မ်က္ရည္ေတြ ခဲသြားမွာမုိ႔ မငုိျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ ကဲ…ဒီလုိဆုိေတာ့ ႏွင္းက ဘယ္မွာ စိတ္ကူးယဥ္ဖုိ႔ ေကာင္းလုိ႔လဲ။

xxx

ကၽြန္မ ေရွ႕မွာ အျဖဴေရာင္ထုႀကီးက မ်က္စိတစ္ဆုံးပဲ။ ေရခဲျဖစ္သြားရွာတဲ့ ေရကန္ႀကီးရဲ႕ ညည္းတြားသံဟာ တဂၽြတ္ဂၽြတ္နဲ႔။ ညည္းတြားသံေတာင္ မပီသခဲ့ပါဘူး။ ေရကန္ႀကီးေပၚမွာ လူႏွစ္ေယာက္ ငါးမွ်ားေနၾကတယ္။ ခဲေနတဲ့ ေရကန္မွာ အေပါက္ကေလး ေဖာက္လုိ႔ ေရခဲငါးမွ်ားနည္းလုိ႔ ေခၚပါသတဲ့။ သူတုိ႔ အနားမွာေတာ့ ကေလးႏွစ္ေယာက္ ေျပးလႊားေဆာ့ကစား ေနၾကတာ အေအးဒဏ္ကုိေတာင္ သတိမထားမိသလုိပဲ။ သစ္ရြက္မရွိေတာ့တဲ့ သစ္ကုိင္းေပၚမွာ ႏွင္းေတြတင္ေနတာ အင္မတန္မွ ၾကည့္ေကာင္းေနခဲ့တယ္။ ေရကန္ေပၚမွာ တင္ေနတဲ့ ႏွင္းအလႊာႀကီးေအာက္မွာ သစ္ပင္အခ်ဳိ႕ဟာ ျမဳပ္တစ္၀က္၊ ေပၚတစ္၀က္။ ေရကန္ရဲ႕ တစ္ဖက္က ပ်ပ်ေလး ျမင္ေနရတဲ့ အိမ္ကေလးေတြမွာ ခရစ္စမတ္မီးလုံးေလးေတြ ထြန္းထားတယ္။ ေရကန္ရဲ႕ ဒီဖက္ကမ္းက ေတာင္ကုန္းေလးေပၚမွာ ကေလးႏွစ္ေယာက္ ႏွင္းေလွ်ာစီးေနၾကတာ သူတုိ႔ရဲ႕ ရယ္သံက ကၽြန္မဆီကုိ ပ်ံ႕လႊင့္လာခဲ့တယ္။ ဟုိးအေ၀းမွာ ေရကန္ထဲ အထိထုိးထားတဲ့ တံတားေလးဟာလည္း ေအးခဲေနခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္မေျပးေနရာကေန အဲဒီ ျမင္ကြင္းေတြကုိ ရပ္ၿပီးေငးၾကည့္ေနမိတယ္။

သံသရာတစ္ပတ္လည္ေတာ့ ခုနစ္ႏွစ္ အၾကာမွာ ႏွင္းနဲ႔ ေရစက္မကုန္တဲ့ ကၽြန္မဟာ ဒီႏုိင္ငံက အေအးဆုံးလုိ႔ ဆုိၾကတဲ့ ၿမိဳ႕မွာ ေနရျပန္တယ္။ အခုေတာ့လည္း ကၽြန္မဟာ ႏွင္းေတြဖုံးေနတဲ့ ေျပးလမ္းေပၚမွာ အကၤ် ီထူ မပါဘဲ ေျပးႏုိင္ခဲ့ၿပီ။ အရင္တုန္းက ဒီလမ္းေတြေပၚမွာ ေခါင္းမေဖာ္ႏုိင္ေအာင္ ခုိက္ခုိက္တုန္ေနခဲ့တဲ့ ကၽြန္မေလ။ လက္အိတ္၀တ္ထားတဲ့ လက္ဖ်ားေတြက ေအးခ်င္လာေတာ့ အိတ္ထဲကုိ လက္ထည့္လုိက္တယ္။ ေအးလြန္းလုိ႔ အလုပ္ေကာင္းေကာင္း မလုပ္တဲ့ ipod ေလးကုိ ေဘာင္းဘီအိတ္ထဲ ေျပာင္းထည့္လုိက္တယ္။ ကုိယ္ေငြ႔နဲ႔ ေႏြးလာလုိ၊ ေႏြးလာျငားေပါ့။ ေရဒီယုိက လာေနတဲ့ Tchaikovsky ရဲ႕ ေတးသြားဟာ ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔ အံကုိက္ပဲ။ တစ္ေလာကလုံး ဘယ္ေနရာကုိ ၾကည့္ၾကည့္ ႏွင္းေတြ ဖုံးေနတယ္။ ႏွင္းမလုိင္ဖုံးေနတဲ့ အိမ္ေခါင္မုိးေတြဟာ ကဗ်ာဆန္ေနခဲ့တယ္။ ကၽြန္မကုိယ္ ကၽြန္မ ပန္းခ်ီကား တစ္ခ်ပ္ထဲ ေရာက္ေနသလုိ ခံစားရတယ္။ Sisley ရဲ႕ ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္ကုိ သတိရေနခဲ့တယ္။ မႈံမႈိင္းေနတဲ့ ေကာင္းကင္ႀကီးေအာက္ ႏွင္းေတြဖုံးေနတဲ့ လမ္းကေလးမွာ ေလွ်ာက္ေနတဲ့ အမ်ဳိးသမီးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ပုံ။ ေျပးတာကုိ ရပ္လုိက္ေတာ့ နည္းနည္းေတာ့ ေအးစိမ့္လာခဲ့တယ္။ ဂ်ဴးရဲ႕ ၀တၳဳထဲက ဇာတ္ေကာင္လုိ ေရခဲေနတဲ့ ေရကန္ေပၚ လမ္းေလွ်ာက္ခ်င္စိတ္ ေပၚလာပါရဲ႕။ ဒါေပမယ့္ ဒီေန႔ေတာ့ မရဲေသးဘူး။ တစ္ေန႔ေန႔ေပါ့။ ေအးခဲေနတဲ့ ေန႔ေတြဟာ အလြယ္တကူ ထြက္သြားဦးမွာ မဟုတ္ဘူးေလ။

အနည္းဆုံးေတာ့ စိတ္အဆာေျပ ေရကန္နားမွာ ရပ္လုိက္တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ တုိက္တုိက္ဆုိင္ဆုိင္ ႏွင္းေတြ စက်လာခဲ့တယ္။ ျဖည္းျဖည္းနဲ႔ မွန္မွန္ပါပဲ။ ႏွင္းပြင့္ဖတ္ေတြက ေတာ္ေတာ္ေလးႀကီးတယ္။ ကၽြန္မ အကၤ် ီေပၚမွာ လာတင္ေနတဲ့ ႏွင္းပြင့္ေလးတစ္ပြင့္ကုိ ေသခ်ာ ၾကည့္မိတယ္။ ေျခာက္ေထာင့္နဲ႔ အင္မတန္ အံ့ၾသဖို႔ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ပဲ လွတယ္ဆုိတာကုိ ကၽြန္မထပ္ၿပီး ခံစားရျပန္တယ္။ ၾကည့္စမ္း…ဒီေလာက္အေသးစိတ္ၿပီး အခ်ဳိးက်လွပတဲ့ သ႑ာန္ဟာ သဘာ၀ရဲ႕ ကုန္စည္တစ္ခုတဲ့။ အိမ္ေရာက္ရင္ ႏွင္းပြင့္ေလးေတြ ဘာေၾကာင့္ ဒီသ႑ာန္နဲ႔ ျဖစ္တည္ရတယ္ ဆုိတာကုိ ရွာၾကည့္ဖုိ႔ စိတ္ထဲ မွတ္ထားလုိက္တယ္။ ေအးလြန္းေတာ့ သူေတာ္ေတာ္နဲ႔ အရည္ေပ်ာ္မွာ မဟုတ္ဘူး။ ထင္း႐ႈးပင္ေတြေပၚမွာ ႏွင္းေတြ ထပ္ၿပီး တင္လာျပန္တယ္။ ျဖဴေဖြးၿပီး သန္႔စင္ေနတဲ့ ေရကန္ႀကီးေဘးမွာ ႏွင္းမလုိင္ဖုံးေနတဲ့ ထင္း႐ႈးပင္ေလးေတြ၊ အရုိးၿပိဳင္းၿပိဳင္းနဲ႔ သစ္ပင္ေျခာက္ေတြဟာ ကဗ်ာမဆန္ဘူးလား။ စိတ္ထဲမွာ ေပ်ာ္လာၿပီး ေျမႀကီးေပၚက ႏွင္းတစ္ဆုပ္ကုိ ေကာက္ကိုင္လုိက္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ ဟုိးအေ၀းကုိ လႊဲပစ္လုိက္လုိ႔ ႏွင္းမႈန္ေတြ ကၽြန္မဆီကုိ ျပန္လႊင့္လာတာကုိ ေက်ေက်နပ္နပ္ႀကီး ခံယူလုိက္ပါတယ္။ အိမ္ေရာက္ရင္ ကိုေစာညိန္းရဲ႕ “ခ်စ္ႏွင္းမႈန္” သီခ်င္းကုိ ရွာၿပီး နားေထာင္ရဦးမယ္္။ ယေန႔မွာ ကၽြန္မႏွင္းဟာ ႏွင္းနဲ႔ ျပန္လည္သင့္ျမတ္ခဲ့ပါတယ္။

အေ၀းကၾကည့္ရင္ ဆြတ္ပ်ံ႕ၾကည္ႏူးစရာ ေကာင္းတဲ့ အရာတခ်ဳိ႕ဟာ အနီးကပ္ခံစားၾကည့္တဲ့ အခါမွာ ေအးခဲရက္စက္ေနလိမ့္မယ္ ဆုိတာကုိ ကၽြန္မသိခဲ့ဖုိ႔ ေကာင္းတာေပါ့။ အဲဒီ သင္ခန္းစာဟာ ကၽြန္မကုိ ႏွင္းက သင္ၾကားေပးခဲ့တာပဲ။ ေအးခဲရက္စက္မႈကုိပါ လက္ခံလာႏိုင္တဲ့ တစ္ေန႔မွာ ႏွင္းဟာလည္း ျပန္လည္ ၾကည္ႏူးစရာ ေကာင္းလာတယ္။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ႏွင္းက မာယာမ်ားတာ မဟုတ္ဘူး။ လူေတြက ေမွ်ာ္လင့္မႈ မွားတာပါ။

မုိး (၁)

          ေနေရာင္က ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ေလးသာ က်ေနသည္။ အားၿပိဳင္လာေသာ တိမ္တုိက္မ်ားကုိ မၾကာမီ အေလ်ာ့ေပးရေတာ့မည္ ဆုိသည္ကုိ သိေသာ္လည္း လြယ္လြယ္ႏွင့္ အရႈံးမေပးလုိက္ခ်င္။ ေနာက္ဆုံးထြက္သက္အထိ တိမ္ထုႀကီးကုိ ထုိးေဖာက္ပစ္လုိက္ခ်င္ေသး၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္လည္း ခဲသားေရာင္ တိမ္အထပ္ထပ္ေအာက္မွ ေနျခည္မွ်င္ေလးမ်ားက ဟုိတစ္စ သည္တစ္စ။

          ျဖတ္တုိက္လာေသာ ေလညွင္းေလးထဲတြင္ မုိးေငြ႔အခ်ဳိ႕ ပါလာသည္။ မုန္တုိင္းမထန္ခင္ ၿငိမ္သက္ ႏူးညံ့ေနေသာ ရႈခင္းက သူ႔ကုိလွည့္စားေလ၏။ မိုးမရြာခင္ေတာ့ ျပတင္းေပါက္ကုိ ဖြင့္ထားလုိက္ခ်င္ေသးသည္။ ေလေျပေလးက တုိးတုိးသာသာ ေျပာေသာ စကားသံကုိ သူနားေထာင္ခ်င္ေသး၏။ အိမ္ေရွ႕သစ္ပင္တြင္ ေခါင္းကုိငဲ့ကာငဲ့ကာျဖင့္ နားေနေသာ ငွက္ကေလးကုိ သူေငးၾကည့္ေနမိသည္။ ႏြဲ႔ႏြဲ႔ေလး တုိက္ေနေသာ ေလညွင္းက သစ္ရြက္ေလးမ်ားကုိ လႈပ္ခတ္ေစသည္ ဆုိရုံေလးမွ်သာ။ ၾကည့္ေနရင္းပင္ သစ္ရြက္ေပၚသို႔ မုိးေပါက္ကေလးမ်ား က်လာသည္။ တစ္ေပါက္…ႏွစ္ေပါက္…သုံးေပါက္….။ သူဆက္၍ မေရတြက္ႏုိင္ေတာ့။ မုိးေပါက္မ်ားကုိ ေရၾကည့္ရန္ ႀကဳိးစားေသာ သူသည္ အရူးတစ္ေယာက္သာ ျဖစ္ေခ်ေတာ့မည္။

          ခပ္က်ဲက်ဲႏွင့္ မွန္မွန္ေလး ဖြဲဖြဲ က်ရာမွ ထုႀကီးထည္ႀကီးသုိ႔ ေျပာင္းခ်င္လာသည္။ စိပ္လာေသာ မုိးေပါက္တုိ႔သည္ သစ္ရြက္ေလးမ်ားကုိ အညႈိးတႀကီး ပင္ မွန္မွန္ ရုိက္ခတ္ေနေတာ့၏။ မုိးေပါက္တုိ႔သည္ သြက္လက္စြာ၊ အေႏွာင္အဖြဲ႔ကင္းစြာ၊ အပူအပင္မဲ့စြာပင္ ေျမႀကီးေပၚသုိ႔ ခုန္ဆင္းလာၾကသည္။ ေကာင္းကင္ႏွင့္ ေျမႀကီးတုိ႔ၾကား အဆီးအတား မဲ့လွသည္။ ငွက္ကေလးသည္လည္း ဘယ္ဆီသုိ႔ ပ်ံေျပးသည္ မသိ။ မုိက္မဲလွေသာ မုိးေပါက္တုိ႔သည္ ေျမႀကီးေပၚေရာက္သည္ႏွင့္ ဗြက္အုိင္၊ ေရအုိင္တုိ႔ထဲ ေရာေႏွာ ေပ်ာက္ကြယ္ရေလၿပီ။ ကံေကာင္းေသာ မုိးေပါက္အခ်ဳိ႕ကေတာ့ ႀကီးမားက်ယ္ျပန္႔ေသာ ေရကန္ႀကီး၏ ရင္ခြင္သုိ႔ ၀င္ခြင့္ရၾကေလသည္။ မည္သုိ႔ပင္ ျဖစ္ေစ သူတုိ႔၏ ျဖစ္တည္မႈက တုိေတာင္းလြန္းလွပါသည္။

          မကြယ္ေပ်ာက္သြားမီေတာ့လည္း သူတို႔၏ အစြမ္းကုိ ျပခဲ့ခ်င္ေသးဟန္ တူ၏။ ကန္ေရျပင္တြင္ေတာ့ ၀ဲဂယက္ ထင္ေစခဲ့ေသးသည္။ သြပ္ျပားေပၚမွာ၊ ျပတင္းေပါက္မွန္မွာ…။ မုိးေပါက္တစ္ေပါက္ခ်င္းစီ၏ အဆုံးသတ္ကုိ သူၾကားရသည္။ ေဖ်ာ့ေတာ့ရာမွ တျဖည္းျဖည္း က်ယ္ေလာင္လာသည္။ တစ္ေပါက္ခ်င္းစီ၏ ရုိက္ခတ္မႈသည္ ေတးသြားတစ္ပုဒ္၏ နရီလုိ၊ စည္းလုိ မွန္မွန္ႏွင့္ ျမန္ျမန္လာသည္။ ျမန္ရာမွ ထန္လာသည္။  တေျဖာင္းေျဖာင္းႏွင့္ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ေကာင္းေအာင္ပင္ ပီသလာသည္။ စစ္ခ်ီသံေတြလုိလား၊ ျမင္းခြာသံေတြလုိလား။ ေဒါသႀကီး၏။ ခက္ထန္၏။ အညွာအတာမဲ့ျပန္ေလ၏။ တစ္ခ်ီတစ္ခ်ီမွာေတာ့ အားမတန္၍ မာန္ေလ်ာ့ ေလရေသာ ဟန္ျဖင့္ တုိးညွင္းသြားျပန္သည္။ သုိ႔ေပမယ့္လည္း မကုန္ေသးေသာ အင္အားျဖင့္ အစဥ္တစုိက္ သြန္ခ်ေနဆဲ။

          တခဏလြန္ေျမာက္ ျပန္လွ်င္ေတာ့ မတည္ၿမဲေသာ နိယာမအတုိင္းပင္ မိုးစက္တုိ႔လည္း ေ၀းလြင့္ရေလၿပီ။ ေကာင္းကင္ႀကီးသည္ အငုိတိတ္စ ကေလးတစ္ေယာက္လုိ ႐ႈိက္ကာ ငင္ကာျဖင့္ ေနာက္ဆုံး မ်က္ရည္စက္တုိ႔ကုိ ႀကဳိးစား၍ ထိန္းေနရွာ၏။ အငို၏ ေနာက္မွ အၿပဳံး၊ အေမွာင္၏ ေနာက္မွအလင္း၊ ၀ဲဂယက္မ်ား၏ ေနာက္မွ ၿငိမ္သက္ျခင္း။ ႐ႈိက္ရင္း ႐ႈိက္ရင္းႏွင့္ပင္ အငုိတိတ္ရေပေတာ့မည္။

          ေကာင္းကင္သည္ တျဖည္းျဖည္း ျပန္၍ ၿပဳံးလာ၏။ ေရမစို႔တစိုႏွင့္ ေလာကသည္ ကပုိက႐ုိ လွေနေတာ့သည္။

(Chopin ၏ Raindrop (Prelude Op. 28, No. 15) ကုိခံစား၍ ေရးပါသည္။)

ဇရာ

        ဘယ္ေတာ့မွ မ၀င္ေတာ့ၿပီဟု ထင္ရေသာ ေစ်းဆုိင္တန္းသုိ႔ ၀င္ရပ္မိေလၿပီ။ ခုတေလာ မွန္ၾကည့္ျဖစ္လွ်င္ မ်က္စိေအာက္က ေနရာကုိသာ မၾကည့္ဘဲ မေနႏုိင္။ ဘယ္အခ်ိန္ ဘယ္ကာလကစ၍ ေပၚလာသည္ မသိေသာ အေရးအေၾကာင္း တခ်ဳိ႕ကုိ မွန္နားကပ္လ်က္ ဘယ္ဖက္လွည့္ကာ၊ ညာဖက္လွည့္ကာ ၾကည့္၏။ အေရးအေၾကာင္းတုိ႔က ယခုလုိ ကုိယ္ထင္ျပလာေတာ့လည္း ေမသီတစ္ေယာက္ ျပင္ပအကူအညီယူရေတာ့မည္ရယ္လုိ႔ ဆုံးျဖတ္လုိက္ရေတာ့သည္။

          ထုိ႔ေၾကာင့္ပင္ ေစ်းဆုိင္၏ ထုိေနရာသုိ႔ ေရာက္လာရေလၿပီ။ တကယ္ေတာ့ တစ္သက္လုံးက သနပ္ခါးႏွင့္ အသားမပတ္ရုံ မ်က္ႏွာလိမ္းေဆးရည္သာ လိမ္းခဲ့သည္မုိ႔ ဘယ္ကစ၍ ဘာကုိ၀ယ္ရမည္ မသိ။ ေက်ာင္းေနဖက္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကေတာ့  anti-wrinkle, anti-oxidant လုိ႔ဆုိသည္ပဲ။ ပုလင္းေသးေသးႏွင့္ ႀကီးလွေသာ ေစ်းမ်ားက ဘာမွမဟုတ္သလုိပင္ ၀ယ္သူေတြကေတာ့ ၀ယ္ေနၾက၏။ ဒီအခ်ိန္ကုိ ဘယ္လုိေရာက္ခဲ့သည္ရယ္လုိ႔ ေမသီ မမွတ္မိ။ လြန္ခဲ့ေသာ ဆယ့္ငါးႏွစ္ဆုိသည္မွာ ႀကဳိးျပတ္သြားသည့္ စြန္ေလးတစ္ေကာင္လုိ မ်က္စိေရွ႕ကေန ေ၀းေ၀းသြားခဲ့ၿပီ။
          အာရွတုိက္သားမ်ားက ႏုပ်ဳိလွသည္ဟု ေမသီ့ ေဘးပတ္၀န္းက်င္မွ ႏုိင္ငံျခားသားအမ်ားစုက အထင္ေရာက္ၿပီးသားပင္။ လူေကာင္ထြားထြား အေနာက္ႏုိင္ငံသားမ်ားၾကား သည္လုိ အထင္ခံရသည္မွာလည္း မဆန္းလွ။ ႏွစ္အစိတ္ေက်ာ္လုိ႔ သုံးဆယ္ဖက္ဦးတည္သည့္ အခ်ိန္တုန္းကပင္ ေမသီ့ကုိ ေကာလိပ္ေက်ာင္းသူႏွင့္ မွားလားမွားရဲ႕။ ဆယ့္ငါးႏွစ္ ဆယ့္ေျခာက္ႏွစ္လုိ႔ ဆုိလာသူမ်ားကုိေတာ့ ပုိလြန္းၿပီဟု ျငင္းဆန္ေသာ္လည္း စိတ္ထဲက က်ိတ္၍ေက်နပ္စျမဲ။ အသက္အမွန္ကုိ ဆုိလွ်င္ပင္ ညာေနတာပါလုိ႔ စခ်င္သည့္ သူမ်ားကလည္း ရွိေသးသည္။ တကယ္ေတာ့ ေမသီက အသက္အမွန္ ဖြင့္ေျပာရသည္ကုိ ၀န္ေလးေနမည့္ မိန္းမေတာ့ မဟုတ္။ အသက္အမွန္ကုိ ေျပာျခင္းျဖင့္ သူဘယ္ေလာက္ႏုေၾကာင္းကုိ ေမာ္ၾကြားခ်င္သည္လည္း ပါမည္ေပါ့ရယ္လုိ႔ေတာ့ ေမသီ့ကုိ အျပစ္မဆုိသာ။

          ခုေတာ့ စိတ္ႀကီး၀င္ေနေသာ ေမသီ့ကုိ ဘယ္အခ်ိန္ကမသိ ၀င္လာေသာ ဇရာက ကုိယ္ထင္ျပလာေလၿပီ။ အခုတေလာ ခုနစ္ႏွစ္၊ ရွစ္ႏွစ္ အရြယ္ကေလးေတြ၏ အန္တီဟူေသာ ေခၚသံက နားထဲကုိ ကန္႔လန္႔၀င္တတ္ေလသည္။ ခုႏွစ္ႏွစ္ေလာက္သာ ငယ္ေသာ ေမာင္ေလး၏ သူငယ္ခ်င္းက ဖုန္းေပၚမွာ အန္တီလုိ႔ ေခၚလုိက္သည့္အခါမွာေတာ့ စိတ္တုိ၍ မဆုံး။ အခုတေလာ အေရာင္ရင့္ရင့္ေတြ၀တ္တာကုိ ေရွာင္ေနလုိက္သည္။ အေရာင္ရင့္ေတြက လူကုိ ရင့္ေစသည္ဟု ဆုိၾကသည္။ ဒီေန႔ေတာ့ ေရာက္တတ္ရာရာ စဥ္းစားရင္း လမ္းေလွ်ာက္လာသည္မွာ ဘဏ္ကုိပင္ေရာက္လာေတာ့သည္။ စာေရးမေလးက ေငြထုတ္ဖုိ႔ ကူညီေနတုန္း ေဖာ္ေဖာ္ေရြေရြပင္ စကားေျပာ၏။

          “စာေမးပြဲေတြ နီးလာၿပီေနာ္။ စာသင္ႏွစ္လည္း ကုန္ေတာ့မယ္ ဆုိေတာ့ ေက်ာင္းပိတ္ေတာ့မွာေပါ့။”

          “ရွင္…ေၾသာ္ ကၽြန္မက တကၠသုိလ္ ေက်ာင္းသူ မဟုတ္ေတာ့ဘူး ရွင့္။”

          ေမသီ အံၾသေက်နပ္စြာႏွင့္ပင္ ျပန္ေျဖ၏။

          “ဟုတ္လား။ အစ္မကုိ ၾကည့္ရတာ တကၠသုိလ္ေက်ာင္းသူေလး မွတ္လုိ႔။ မွားသြားတာ။”

          “ရပါတယ္။ အမွားေကာင္း လုိ႔ပဲ ယူဆလုိက္ပါမယ္ ဟင္း…ဟင္း။”

          မွန္တံခါးကုိ တြန္းၿပီးထြက္လာေတာ့ ကုိယ့္အရိပ္ကုိယ္ျပန္ျမင္ရသည္။ ဆံပင္အလႊာပုံ၊ နားဆြဲ မွ်င္မွ်င္၊ ခ်ည္သားလက္တုိ ဂါ၀န္ကုိ ခါးပတ္ေသးေသးေလးႏွင့္ ၀တ္ထားေသာ ေမသီ့ကုိ ဘယ္သူက အသက္သုံးဆယ္ႏွစ္ႏွစ္လုိ႔ ထင္မည္လဲေလ။ ဒီလုိဆုိေတာ့လည္း ေလာကႀကီးက လွပလုိ႔ေနသည္။

xxx

          သမားဆုိ အုိမွ ဆုိသည့္ စကားကုိ ၾကားဖူးေသာ္လည္း တစ္ခါမွ အေလးအနက္ မစဥ္းစားဖူး။ ေသခ်ာစဥ္းစားၾကည့္ေတာ့လည္း မွန္သားဟု ေတြးမိသည္။ ဒါေပမယ့္ သမားအုိတုိ႔ဟာလည္း တခ်ိန္ကေတာ့ ပ်ဳိခဲ့တာပါပဲလုိ႔ စုသက္ အထြန္႔တက္ခ်င္ပါသည္။ အခုေတာ့ စုသက္ ႀကဳံေနရေသာ အေတြ႔အႀကဳံကုိ ပ်ဳိရြယ္ေသာ သမားတုိင္းႀကဳံရမည္ ထင္၏။ သု႔ိေပမယ့္ စုသက္အတြက္ ပုိေသာ အေတြ႔အႀကဳံကေတာ့ စုသက္သည္ သက္တူရြယ္တူ အေတာ္မ်ားမ်ားထက္ ပုိငယ္သည့္ပုံေပၚ ေနျခင္းပါပဲ။ မ်က္လုံး၀ုိင္း၀ုိင္း၊ ပါးေဖာင္းေဖာင္းႏွင့္ စုသက္ကုိ မသိသူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက အထက္တန္းေက်ာင္းသူဟု ထင္ၾကသည္။ လူေကာင္ကလည္း ေသးကာ အရပ္လည္းပုသည္မုိ႔ အားကုိးခ်င္စရာမရွိဟု သူငယ္ခ်င္းေတြက ၀ုိင္းစၾကေသး၏။

ေဆးေက်ာင္းဆင္းကာစ ဆရာ၀န္ေပါက္စဘ၀သည္ ေက်ာင္းသူဘ၀ ျပန္ေရာက္သြားသလုိပင္။ ကုိယ့္ပတ္၀န္းက်င္မွာ ရွိသည့္ ဆရာ၀န္မ်ား၊ သူနာျပဳမ်ား၊ ေဆးရုံမွအမႈထမ္း အေတာ္မ်ားမ်ားက ကုိယ့္ထက္ အေတြ႔အႀကဳံမ်ားၾကသူေတြခ်ည္းသာ။ House surgeon ဆင္းကာစက လူနာေတြေရွ႕ေရာက္လွ်င္ပဲ ေပါက္ကရမလုပ္မေျပာ ရေအာင္ သတိထားေနရ၏။ ဒီၾကားထဲမွာ အခ်ဳိ႕လူနာေတြက စုသက္ကုိ ဆရာ၀န္လုိ႔ပင္ မထင္ၾက။ ေဆးရုံမွာ လာေစာင့္ေသာ လူနာတစ္ေယာက္ေယာက္၏ သမီးလုိ႔ ထင္လုိထင္။ ဆရာ၀န္၊ ဆရာမတုိ႔ႏွင့္ လုိက္လာေသာ ကေလးမတစ္ေယာက္လုိ႔ ထင္လုိထင္။ ကသိကေအာက္ ႏုိင္လွသည္။ ကုိယ့္ထက္ အတန္းငယ္သူမ်ားကလည္း စုသက္ကုိ သူတုိ႔ႏွင့္ အတန္းတူလုိ႔သာ ယူဆၾက၏။

ထုိ႔ေၾကာင့္ပင္ ကုိယ္လုပ္ႏုိင္သည့္ အပုိင္းျဖစ္ေသာ အ၀တ္အစား အျပင္အဆင္ကုိ ဂရုစိုက္ရေပ၏။ အရင္တုန္းက ၀တ္ေလ့ရွိေသာ တီရွပ္အေရာင္စုံေလးမ်ားအစား လူႀကီးဆန္ေသာ ဘေလာက္စ္အက်ၤ ီ၊ ရင္ေစ့အက်ၤ ီ၀မ္းဆက္မ်ားကုိသာ ၀တ္ျဖစ္ေတာ့၏။ အေရာင္ကုိလည္း ခပ္မႈိင္းမိႈင္း ခပ္ရင့္ရင့္မ်ားသာ ေရြးခ်ယ္ျဖစ္သည္။ ဆံပင္ရွည္ကုိလည္း ထုံးရျပန္၏။ ဒီလုိဆုိေတာ့လည္း လူရုိေသ ရွင္ရုိေသ ပုံစံေလာက္ေတာ့ ျဖစ္လာ၏။ ၿပီးေတာ့ နည္းနည္းထူေသာ ကတၱီပါဖိနပ္ကုိစီးကာ လူႀကီးဂုိက္ဖမ္းေနလုိက္သည္။

“ဆရာမ ကၽြန္မအေမ ေမာေနလုိ႔ လာၾကည့္ေပးပါဦး။”

မိန္းကေလးတစ္ေယာက္က ေဆးရုံထဲမွာလွည့္ေနေသာ စုသက္ကုိ အေျပးအလႊားလာေခၚ ရွာ၏။ မိန္းကေလးေနာက္ကုိ အေျပးလုိက္လာရင္း လူနာကုိ စမ္းသပ္ေပးရင္းႏွင့္ တစ္ေန႔လည္လုံး အလုပ္ရႈပ္ေနေတာ့၏။ အခုလုိလူနာေတြက အားကုိးတႀကီး အထင္တႀကီးရွိသည္ ဆိုလွ်င္ အဖြားႀကီး ပုံေပါက္မည္ဆုိလည္း ေပါက္ပါေစေတာ့။ စုသက္ေက်နပ္ ေနမည္သာ။

xxx

“ဖြားေစာက ႏုတယ္ေနာ္။ အသက္ေျခာက္ဆယ္ေလာက္ပဲ ထင္ရတာ။”

ရွစ္ဆယ္နားနီးၿပီ ျဖစ္ေသာ္လည္း ဖြားေစာဆံပင္အခ်ဳိ႕႔က နက္ေမွာင္ေနဆဲ။ သြားတုိ႔က ခုိင္မာဆဲ။ ဇရာကုိ မလြန္ဆန္ႏုိင္ေသာ လူတုိ႔၏ သေဘာသဘာ၀ အတုိင္းမ်က္ႏွာမွာ အေရးအေၾကာင္းတုိ႔က ထင္ေနၿပီျဖစ္ေသာ္လည္း အသက္အရြယ္ႏွင့္ စာလွ်င္ တိမ္လွသည္ဟု ဆိုရေပမည္။ ငယ္ငယ္ကပင္ အသားအေရ စိုျပည္ၿပီး လွပသူမုိ႔ ယခုအသက္ႀကီးသည္ အထိလည္း ၾကည့္ေကာင္းေနဆဲ။ သပ္သပ္ရပ္ရပ္လည္း ေနတတ္သူမုိ႔ လူတုိင္းက ေဒၚေစာကုိ ခုႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ဟု မထင္ၾက။ အေၾကာင္းသိပ္မသိသည့္ လူအခ်ိဳ႕က ဆုိလွ်င္ ေဒၚေစာ၏ သမီးႀကီးကုိ ေဒၚေစာႏွင့္ ညီအစ္မေတာ္သည္ဟု ဆုိၾကေသးသည္။

“ဖြားဖြားက သိပ္ႏုတာပဲ။ ဘာေတြလုပ္၊ ဘာေတြစားလုိ႔လဲဟင္။ လွ်ိဳ႕၀ွက္ခ်က္ေလး ဘာေလး ေျပာျပပါဦး။”

သမီးႀကီးမွ ေမြးေသာ ေျမးမအႀကီးဆုံးၿမိဳင္က စိတ္ကူးေပါက္လွ်င္ အနားကပ္ကာ ေမးတတ္ေသာ ေမးခြန္းျဖစ္၏။ ၿမိဳင္ဆုိလွ်င္ပင္ အသက္သုံးဆယ္နားသို႔ ဦးတည္ေနေပၿပီ။ ဒီလုိဆိုေတာ့ ဖြားေစာ ျဖတ္သန္းခဲ့ရေသာ ႏွစ္ေပါင္းက မနည္းေတာ့ဟု ကုိယ့္ဟာကုိယ္ တခါတေလ ဆင္ျခင္မိသည္။ ဂ်ပန္ေခတ္၊ လြတ္လပ္ၿပီးေခတ္တုိ႔ကေနၿပီး အင္တာနက္ေခတ္၊ chatting ေခတ္ကုိေရာက္လာသည္မွာ ေတြးၾကည့္ေတာ့လည္း အံ့ၾသစရာပင္။ ၀မ္းနည္းစရာ၊ ၀မ္းသာစရာေတြ အမ်ဳိးမ်ဳိးအေထြေထြကုိ ႀကဳံခဲ့ၿပီးၿပီ။ သမီးတုိ႔အေဖႀကီးကေတာ့ အဖြားေလာက္ ကုသိုလ္ကံမေကာင္းဘူးလို႔ပင္ ဆုိရမည္လား။ အသက္ ေျခာက္ဆယ္နားနီးခ်ိန္မွာပင္ ဆုံးသြားခဲ့သည္။ အုိျခင္း၏ ဒုကၡေတြကုိ ၾကာရွာမခံစားရဘူးဟုသာ အဖြား တခါတေလေတာ့လည္း ေျဖေတြးေတြးခ်င္သည္။

အခုေတာ့ အဖြားမွာ ေရာဂါႀကီးႀကီးမားမား မရွိလွေသာ္လည္း ဇရာဆုိသည္ကေတာ့ လူတုိ႔ကုိ အႏုိင္ယူစၿမဲ။ အသက္ငယ္တုန္းက ေယာက်္ားႏွင့္ ရင္ေဘာင္တန္း၍ စီးပြားရွာခဲ့ေသာ မေစာ၊ လုပ္စရာရွိလွ်င္ စိတ္ျမန္လက္ျမန္ႏွင့္ လုပ္တတ္ေသာ မေစာ၊ သြက္လက္ခ်က္ခ်ာ၍ စိတ္ထက္လွပါသည္ဟု အမ်ားက သတ္မွတ္ၾကေသာ မေစာ။ အခုေတာ့ ထုိင္ရာက ထဖို႔၊ ပစၥည္းေလးတစ္ခုယူဖုိ႔ အတြက္ပဲ ေျမးမေတြကုိ အားကုိးေနရ၏။ အရင္က အားလပ္ခ်ိန္တုိင္း စာဖတ္ခ့ဲသလို အခုေကာင္းေကာင္း မဖတ္ႏုိင္ေတာ့။ မ်က္စိက မေကာင္းေတာ့သလုိ အာရုံလည္း ၾကာၾကာ မစိုက္ႏုိင္။ အိမ္ထဲမွာ ေလွ်ာက္ႏုိင္သြားႏုိင္ေနေသာ္လည္း အရင္ကလုိ မသြက္လက္ေတာ့။ ဖြားဖြားကလည္း ျမန္ျမန္ေလွ်ာက္ပါဟု အလုိက္မသိတတ္ေသာ ေျမးမ အငယ္လႈိင္က တခါတေလ ဆုိတတ္ေသးသည္။ နင္တုိ႔ အသက္ႀကီးေတာ့ သိလိမ့္မယ္ဟု အဖြားကဆုိမွပင္ သမီးႀကီးက လႈိင့္ကုိ တိတ္တိတ္ႀကိတ္၍ ဆူေတာ့သည္။

            အဖြားႏုလွပါသည္ဟု ဘယ္သူေတြ ဘာေျပာေျပာ အဖြားကေတာ့  မွန္မၾကည့္ျဖစ္တာပင္ ၾကာေပၿပီ။ အသက္ရွစ္ဆယ္နားနီးမွေတာ့ ပုိႏုလွ်င္လည္း ဘာထူးေတာ့မည္နည္း။ အေရျပားတစ္ေထာက္စာ အလွဆုိသည္ကုိ အဖြားနားလည္ ေပၿပီ။ ေသမင္းအတြက္ အဖြားက လွေနဖုိ႔ လုိေသးလုိ႔လားဟု စိတ္ေပါက္လွ်င္ ေတြးမိၿပီ။ အခုအခ်ိန္မွာသာ ျဖစ္ႏုိင္မည္ဆုိလွ်င္ သူတစ္ပါးကုိ အားမကုိးရဘဲႏွင့္ သြားလာလုပ္ကုိင္ရျခင္းကုိ အဖြား၏ ႏုပ်ဳိေသာရုပ္ရည္ႏွင့္ လဲလွယ္ျဖစ္လိမ့္မည္မွာ ေသခ်ာေနေတာ့၏။

ရိပ္မြန္
Women's World Journal Vol. 2 Issue 40